Lista wydarzeń
Sprawdź ofertę wydarzeń, wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarzem
BATZORIG VAANCHIG - PIEŚNI Z MONGOLII
Mistrz morin khuur, tradycyjnych mongolskich skrzypiec, oraz śpiewu gardłowego (khöömii) - w ramach swojej pierwszej europejskiej trasy koncertowej zabiera słuchaczy w poruszającą muzyczną podróż przez stepy Mongolii.
W programie tradycyjne pieśni nomadów, hipnotyzujące brzmienia instrumentów stepowych i niezwykła technika śpiewu, która rozsławiła go na całym świecie.
Koncert poprzedzi wydarzenie "STEPOWYM WIATREM UTKANE" - multimedialne wprowadzenie do świata morin khuur, z opowieścią Ani Grebieniow o podróży przez zimową Mongolię, baśniami Magdy Polkowskiej z projektu Baśnie Ludów Ziemi oraz muzyką na żywo w wykonaniu Barta Pałygi.
18:00 "Stepowym wiatrem utkane"
20:00 Koncert Batzorig Vaanchig "Pieśni z Mongolii"
Organizacja: Altaiyurt.nl, Stowarzyszenie Dom Tańca Poznań, Wietrzny Koń - muzyka tajgi i stepu
W programie tradycyjne pieśni nomadów, hipnotyzujące brzmienia instrumentów stepowych i niezwykła technika śpiewu, która rozsławiła go na całym świecie.
Koncert poprzedzi wydarzenie "STEPOWYM WIATREM UTKANE" - multimedialne wprowadzenie do świata morin khuur, z opowieścią Ani Grebieniow o podróży przez zimową Mongolię, baśniami Magdy Polkowskiej z projektu Baśnie Ludów Ziemi oraz muzyką na żywo w wykonaniu Barta Pałygi.
18:00 "Stepowym wiatrem utkane"
20:00 Koncert Batzorig Vaanchig "Pieśni z Mongolii"
Organizacja: Altaiyurt.nl, Stowarzyszenie Dom Tańca Poznań, Wietrzny Koń - muzyka tajgi i stepu
BILET PODARUNKOWY DO KINA RIALTO
Serdecznie zapraszamy do zakupu biletu podarunkowego do kina Rialto. Bilet jest ważny do 30.06.2026, można go wykorzystać na dowolny seans filmowy z wyłączeniem eventów i imprez niefilmowych.
Bilet prosimy wymienić w kasie kina przed seansem, wtedy zostanie wyznaczone miejsce.
Bilet prosimy wymienić w kasie kina przed seansem, wtedy zostanie wyznaczone miejsce.
CHRONOLOGIA WODY
"Chronologia wody" (The Chronology of Water)
Reż. Kristen Stewart
USA, 2025, 128 minut
Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood. Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania. W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie. W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.
Reż. Kristen Stewart
USA, 2025, 128 minut
Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood. Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania. W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie. W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.
DAVID
"David"
Reż. Phil Cunningham, Brent Dawes
RPA, USA, 2025, 90 minut, dubbing
"David" to pełna energii, oparta na biblijnej historii, animowana opowieść o niezwykłej drodze młodego pasterza, który niespodziewanie staje przed wyzwaniem większym, niż mógł sobie wyobrazić. Gdy Dawid mierzy się z potężnym przeciwnikiem, jego odwaga i determinacja zaczynają inspirować ludzi wokół. Ta przygodowa historia o pokonywaniu barier i odkrywaniu własnych mocy łączy epicki rozmach z ponadczasowym przesłaniem. Pełen emocji, humoru i muzyki film dla całej rodziny. Poznaj jedną z najbardziej znanych historii wszech czasów!
Reż. Phil Cunningham, Brent Dawes
RPA, USA, 2025, 90 minut, dubbing
"David" to pełna energii, oparta na biblijnej historii, animowana opowieść o niezwykłej drodze młodego pasterza, który niespodziewanie staje przed wyzwaniem większym, niż mógł sobie wyobrazić. Gdy Dawid mierzy się z potężnym przeciwnikiem, jego odwaga i determinacja zaczynają inspirować ludzi wokół. Ta przygodowa historia o pokonywaniu barier i odkrywaniu własnych mocy łączy epicki rozmach z ponadczasowym przesłaniem. Pełen emocji, humoru i muzyki film dla całej rodziny. Poznaj jedną z najbardziej znanych historii wszech czasów!
DKF Absolwent: WPATRUJĄC SIĘ W SŁOŃCE
"Wpatrując się w słońce" (In die Sonne schauen)
Reż. Mascha Schilinski
Niemcy, 2025, 149 minut
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Reż. Mascha Schilinski
Niemcy, 2025, 149 minut
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
DRAMA
"Drama" (The Drama)
Reż. Kristoffer Borgli
USA, 2026, 105 minut
Pozornie idealna para przechodzi kryzys, gdy na kilka dni przed ślubem na jaw wychodzą skrywane tajemnice. ROBERT PATTINSON i ZENDAYA jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK? Komedia romantyczna dla ludzi o bardzo mocnych …sercach. Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, którzy wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Cienka jest granica między miłością i nienawiścią. To banał… ale jakże prawdziwy. Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
Reż. Kristoffer Borgli
USA, 2026, 105 minut
Pozornie idealna para przechodzi kryzys, gdy na kilka dni przed ślubem na jaw wychodzą skrywane tajemnice. ROBERT PATTINSON i ZENDAYA jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK? Komedia romantyczna dla ludzi o bardzo mocnych …sercach. Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, którzy wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Cienka jest granica między miłością i nienawiścią. To banał… ale jakże prawdziwy. Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
DRAMA
"Drama" (The Drama)
Reż. Kristoffer Borgli
USA, 2026, 105 minut
Pozornie idealna para przechodzi kryzys, gdy na kilka dni przed ślubem na jaw wychodzą skrywane tajemnice. ROBERT PATTINSON i ZENDAYA jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK? Komedia romantyczna dla ludzi o bardzo mocnych …sercach. Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, którzy wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Cienka jest granica między miłością i nienawiścią. To banał… ale jakże prawdziwy. Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
Reż. Kristoffer Borgli
USA, 2026, 105 minut
Pozornie idealna para przechodzi kryzys, gdy na kilka dni przed ślubem na jaw wychodzą skrywane tajemnice. ROBERT PATTINSON i ZENDAYA jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK? Komedia romantyczna dla ludzi o bardzo mocnych …sercach. Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, którzy wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Cienka jest granica między miłością i nienawiścią. To banał… ale jakże prawdziwy. Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
Dzika sobota: Dmuchawce
"Dmuchawce" (Planètes)
Reż. Momoko Seto
Francja, 2025, 76 minut
NIEZWYKŁA WIZJA NATURY OD PRODUCENTÓW MIKROKOSMOSU. Dendelion, Baraban, Léonto i Taraxa to niezwykła rodzina wrażliwych, delikatnych i malutkich – a zarazem pełnych odwagi – dmuchawców, które zostają oddzielone od rośliny matki, gdy Ziemię dotyka katastrofa. Szczęśliwie uratowane z nuklearnej eksplozji, która zniszczyła ich raj, zostają rzucone w kosmos i wyruszają w magiczną, międzyplanetarną przygodę, by znaleźć nowy dom i osiedlić się w nim na stałe. Przemierzając gwiezdne konstelacje w poszukiwaniu nowego miejsca, trafiają na inne planety, poznają nowych przyjaciół, ale też napotykają niebezpieczeństwa ze strony stworzeń większych od siebie i tajemniczych, nieznanych żywiołów. Ten wyjątkowo kojący, chwytający za serce i fascynujący film animowany łączy oszałamiającą mikrofotografię natury z unikalną animacją. Pokazuje nam, że natura to coś więcej niż tło naszych działań, że wszystkie małe rzeczy wokół nas są ważne, że najmniejsze źdźbło trawy może wzruszyć do łez, a naszą siłą jest jedność ze wszystkimi stworzeniami i ochrona naszej planety.
Reż. Momoko Seto
Francja, 2025, 76 minut
NIEZWYKŁA WIZJA NATURY OD PRODUCENTÓW MIKROKOSMOSU. Dendelion, Baraban, Léonto i Taraxa to niezwykła rodzina wrażliwych, delikatnych i malutkich – a zarazem pełnych odwagi – dmuchawców, które zostają oddzielone od rośliny matki, gdy Ziemię dotyka katastrofa. Szczęśliwie uratowane z nuklearnej eksplozji, która zniszczyła ich raj, zostają rzucone w kosmos i wyruszają w magiczną, międzyplanetarną przygodę, by znaleźć nowy dom i osiedlić się w nim na stałe. Przemierzając gwiezdne konstelacje w poszukiwaniu nowego miejsca, trafiają na inne planety, poznają nowych przyjaciół, ale też napotykają niebezpieczeństwa ze strony stworzeń większych od siebie i tajemniczych, nieznanych żywiołów. Ten wyjątkowo kojący, chwytający za serce i fascynujący film animowany łączy oszałamiającą mikrofotografię natury z unikalną animacją. Pokazuje nam, że natura to coś więcej niż tło naszych działań, że wszystkie małe rzeczy wokół nas są ważne, że najmniejsze źdźbło trawy może wzruszyć do łez, a naszą siłą jest jedność ze wszystkimi stworzeniami i ochrona naszej planety.
Eurobajka: PUCIO
"Pucio"
Reż. Marta Stróżycka
Polska, 2026, 45 minut, dubbing
Pucio to propozycja filmowa bez ograniczeń wiekowych, przygotowana z myślą o najmłodszych widzach. 45-minutowy zestaw odcinków pozwala dzieciom w komfortowy sposób wejść w świat sali kinowej, a rodzicom daje poczucie, że uczestniczą w wartościowym i bezpiecznym wydarzeniu. Film jest adaptacją bestsellerowej serii książek autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry, z ilustracjami Joanny Kłos, wydawanej przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”. Publikacje od lat wspierają rodziców i dzieci – pomagają w nauce mowy i oswajaniu codziennych emocji. Filmowa odsłona Pucia wiernie oddaje charakter znany z książek – ciepło, uważność i humor, który trafia zarówno do najmłodszych, jak i dorosłych. Twórcy stawiają na spokojną narrację, bliskość rodzinnych relacji i historie osadzone w codzienności dziecka. To kino, które nie przebodźcowuje, lecz zaprasza do wspólnego przeżywania i rozmowy po seansie.
Reż. Marta Stróżycka
Polska, 2026, 45 minut, dubbing
Pucio to propozycja filmowa bez ograniczeń wiekowych, przygotowana z myślą o najmłodszych widzach. 45-minutowy zestaw odcinków pozwala dzieciom w komfortowy sposób wejść w świat sali kinowej, a rodzicom daje poczucie, że uczestniczą w wartościowym i bezpiecznym wydarzeniu. Film jest adaptacją bestsellerowej serii książek autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry, z ilustracjami Joanny Kłos, wydawanej przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”. Publikacje od lat wspierają rodziców i dzieci – pomagają w nauce mowy i oswajaniu codziennych emocji. Filmowa odsłona Pucia wiernie oddaje charakter znany z książek – ciepło, uważność i humor, który trafia zarówno do najmłodszych, jak i dorosłych. Twórcy stawiają na spokojną narrację, bliskość rodzinnych relacji i historie osadzone w codzienności dziecka. To kino, które nie przebodźcowuje, lecz zaprasza do wspólnego przeżywania i rozmowy po seansie.
Filmowy Klub Seniora: CHRONOLOGIA WODY
"Chronologia wody" (The Chronology of Water)
Reż. Kristen Stewart
USA, 2025, 128 minut
Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood. Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania. W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie. W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.
Reż. Kristen Stewart
USA, 2025, 128 minut
Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood. Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania. W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie. W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.
Filmowy Klub Seniora: Michael
"Michael"
Reż. Antoine Fuqua
USA, Wielka Brytania, 2026, 127 minut
Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii. Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki - od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie. Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia. W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.
Reż. Antoine Fuqua
USA, Wielka Brytania, 2026, 127 minut
Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii. Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki - od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie. Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia. W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.
Filmowy Klub Seniora: WPATRUJĄC SIĘ W SŁOŃCE
"Wpatrując się w słońce" (In die Sonne schauen)
Reż. Mascha Schilinski
Niemcy, 2025, 149 minut
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Reż. Mascha Schilinski
Niemcy, 2025, 149 minut
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Fleak. Futrzak i ja | WeduM
11-letni Thomas jest energicznym chłopakiem, który kocha koszykówkę i zawsze stara się dotrzymać kroku starszemu rodzeństwu. Jego świat wywraca się do góry nogami, gdy w wyniku nieszczęśliwego wypadku traci władzę w nogach.
Wtedy w jego życiu pojawia się niezwykły gość — psotny futrzasty stworek z innego wymiaru o imieniu Fleak. Zabiera Thomasa w magiczną podróż do fantastycznej krainy, gdzie chłopiec odzyskuje możliwość chodzenia. Jednak nic nie jest za darmo — aby wrócić do domu, Thomas będzie musiał stawić czoła potworowi pochłaniającemu wszystko na swojej drodze.
„Fleak” to pełna emocji historia o przełamywaniu strachu, sile rodzinnych więzi i odkrywaniu, że prawdziwa odwaga rodzi się w sercu.
Wtedy w jego życiu pojawia się niezwykły gość — psotny futrzasty stworek z innego wymiaru o imieniu Fleak. Zabiera Thomasa w magiczną podróż do fantastycznej krainy, gdzie chłopiec odzyskuje możliwość chodzenia. Jednak nic nie jest za darmo — aby wrócić do domu, Thomas będzie musiał stawić czoła potworowi pochłaniającemu wszystko na swojej drodze.
„Fleak” to pełna emocji historia o przełamywaniu strachu, sile rodzinnych więzi i odkrywaniu, że prawdziwa odwaga rodzi się w sercu.
INDIANA JONES I POSZUKIWACZE ZAGINIONEJ ARKI | przed filmem wstęp prof. Marka Hendrykowskiego
Kultowe Środy w Kinie Rialto nabierają rozpędu – a tym razem sięgamy po tytuł, bez którego trudno wyobrazić sobie historię kina przygodowego. „Poszukiwacze zaginionej arki” to nie tylko film. To doświadczenie, które od ponad czterech dekad rozpala wyobraźnię kolejnych pokoleń widzów.
Indiana Jones – archeolog, awanturnik, człowiek, który równie dobrze radzi sobie z zagadkami starożytnych cywilizacji, co z uciekaniem przed gigantycznym głazem – wyrusza w niebezpieczną misję odnalezienia legendarnej Arki Przymierza. Na jego drodze staną nie tylko śmiertelne pułapki i tajemnice przeszłości, ale też przeciwnicy, którzy zrobią wszystko, by przejąć jej potężną moc.
Film Stevena Spielberga, stworzony we współpracy z George’em Lucasem i z niezapomnianą rolą Harrisona Forda, to przykład kina, które się nie starzeje. Tempo, humor, napięcie i charakterystyczna muzyka Johna Williamsa sprawiają, że „Poszukiwacze…” wciąż ogląda się z tym samym dreszczem emocji, co przy pierwszym seansie.
To właśnie takie tytuły najlepiej pokazują, czym są Kultowe Środy w Rialto – powrotem do filmów, które ukształtowały popkulturę, ale też okazją, by zobaczyć je tak, jak powinny być oglądane: na dużym ekranie, w ciemnej sali, z publicznością, która reaguje razem z bohaterami.
Jeśli widzieliście ten film dziesiątki razy – to idealny moment, żeby przypomnieć sobie, dlaczego go pokochaliście. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji – lepszego wprowadzenia do świata Indiany Jonesa po prostu nie będzie.
Przed filmem prelekcję wygłosi prof. Marek Hendrykowski, autor książki o Stevenie Spielbergu.
Indiana Jones – archeolog, awanturnik, człowiek, który równie dobrze radzi sobie z zagadkami starożytnych cywilizacji, co z uciekaniem przed gigantycznym głazem – wyrusza w niebezpieczną misję odnalezienia legendarnej Arki Przymierza. Na jego drodze staną nie tylko śmiertelne pułapki i tajemnice przeszłości, ale też przeciwnicy, którzy zrobią wszystko, by przejąć jej potężną moc.
Film Stevena Spielberga, stworzony we współpracy z George’em Lucasem i z niezapomnianą rolą Harrisona Forda, to przykład kina, które się nie starzeje. Tempo, humor, napięcie i charakterystyczna muzyka Johna Williamsa sprawiają, że „Poszukiwacze…” wciąż ogląda się z tym samym dreszczem emocji, co przy pierwszym seansie.
To właśnie takie tytuły najlepiej pokazują, czym są Kultowe Środy w Rialto – powrotem do filmów, które ukształtowały popkulturę, ale też okazją, by zobaczyć je tak, jak powinny być oglądane: na dużym ekranie, w ciemnej sali, z publicznością, która reaguje razem z bohaterami.
Jeśli widzieliście ten film dziesiątki razy – to idealny moment, żeby przypomnieć sobie, dlaczego go pokochaliście. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji – lepszego wprowadzenia do świata Indiany Jonesa po prostu nie będzie.
Przed filmem prelekcję wygłosi prof. Marek Hendrykowski, autor książki o Stevenie Spielbergu.
JEFF KOONS. PORTRET INTYMNY
"Jeff Koons. Portret intymny"
Reż. Pappi Corsicato
Włochy, 2023, 90 minut
Jeff Koons jest powszechnie uważany za jednego z najbardziej wpływowych, popularnych i kontrowersyjnych artystów ostatnich 30 lat. Film odsłania ukryte mechanizmy stojące za człowiekiem, artystą i marką. To intymna eksploracja świadomości Jeffa Koonsa, mająca na celu odkrycie jego motywów oraz źródeł jego niepowtarzalnej wizji świata. Dzięki wyłącznemu dostępowi do domu rodzinnego Koonsów w Pensylwanii twórcy filmu mogą ukazać codzienne życie rozchwytywanego artysty. Podażają za nim również do Nowego Jorku, do jego ogromnego studia, w którym pracują dziesiątki malarzy, rzeźbiarzy i grafików, a następnie, w ślad za jego głośnymi wystawami w 2021 roku, do Kataru i Europy oraz na grecką wyspę Hydra. Członkowie rodziny Koonsa, kuratorzy, właściciele galerii oraz artyści, tacy jak Julian Schnabel (Basquiat – taniec ze śmiercią, Motyl i skafander, Van Gogh. U bram wieczności), opiszą świat i życie prywatne Koonsa, a także przybliżą nam jego osobę.
Reż. Pappi Corsicato
Włochy, 2023, 90 minut
Jeff Koons jest powszechnie uważany za jednego z najbardziej wpływowych, popularnych i kontrowersyjnych artystów ostatnich 30 lat. Film odsłania ukryte mechanizmy stojące za człowiekiem, artystą i marką. To intymna eksploracja świadomości Jeffa Koonsa, mająca na celu odkrycie jego motywów oraz źródeł jego niepowtarzalnej wizji świata. Dzięki wyłącznemu dostępowi do domu rodzinnego Koonsów w Pensylwanii twórcy filmu mogą ukazać codzienne życie rozchwytywanego artysty. Podażają za nim również do Nowego Jorku, do jego ogromnego studia, w którym pracują dziesiątki malarzy, rzeźbiarzy i grafików, a następnie, w ślad za jego głośnymi wystawami w 2021 roku, do Kataru i Europy oraz na grecką wyspę Hydra. Członkowie rodziny Koonsa, kuratorzy, właściciele galerii oraz artyści, tacy jak Julian Schnabel (Basquiat – taniec ze śmiercią, Motyl i skafander, Van Gogh. U bram wieczności), opiszą świat i życie prywatne Koonsa, a także przybliżą nam jego osobę.
LOTTO I BERENSON – SPLECIONE LOSY ŚLADAMI RENESANSOWEGO MISTRZA
"Lotto i Berenson – splecione losy Śladami renesansowego mistrza" Reż. Simona Risi
Włochy, 2024, 80 minut
"Lotto i Berenson – splecione losy. Śladami renesansowego mistrza" to opowieść o przenikających się losach Lorenza Lotta, zapomnianego szesnastowiecznego malarza, i Bernarda Berensona, krytyka sztuki, któremu zawdzięczamy odkrycie artysty na nowo. Wyprodukowany przez 3D Produzioni i wyreżyserowany przez Simonę Risi, dokument podąża za aktorem Alessandrem Sperdutim podczas jego podróży śladami Lotta. Dzieła malarza poszukującego sławy i bogactwa, rywalizującego z innymi twórcami, rozproszone są po północnych i centralnych Włoszech; dotrzemy do regionu Marche, do Bergamo, Wenecji. Dzięki zachowanym listom i dokumentom poznajemy nie tylko twórczość malarza, ale i jego osobiste zmagania: ambicję, silną potrzebę uznania, strach przed porażką. Równolegle śledzimy losy Berensona, młodego litewskiego Żyda, który wychował się w Bostonie i, urzeczony renesansem, wyruszył do Włoch w wieku dwudziestu czterech lat. Zachwycił go talent, z jakim Lotto potrafił uchwycić świat wewnętrzny portretowanych, ich psychologię. Przekonujemy się, że niepokoje i obawy, jakie w odległych epokach żywili Lotto i Berenson, i dziś są nam bliskie. Lotto i Berenson... jest zatem nie tylko refleksją nad sztuką, ale i ludzką naturą.
Włochy, 2024, 80 minut
"Lotto i Berenson – splecione losy. Śladami renesansowego mistrza" to opowieść o przenikających się losach Lorenza Lotta, zapomnianego szesnastowiecznego malarza, i Bernarda Berensona, krytyka sztuki, któremu zawdzięczamy odkrycie artysty na nowo. Wyprodukowany przez 3D Produzioni i wyreżyserowany przez Simonę Risi, dokument podąża za aktorem Alessandrem Sperdutim podczas jego podróży śladami Lotta. Dzieła malarza poszukującego sławy i bogactwa, rywalizującego z innymi twórcami, rozproszone są po północnych i centralnych Włoszech; dotrzemy do regionu Marche, do Bergamo, Wenecji. Dzięki zachowanym listom i dokumentom poznajemy nie tylko twórczość malarza, ale i jego osobiste zmagania: ambicję, silną potrzebę uznania, strach przed porażką. Równolegle śledzimy losy Berensona, młodego litewskiego Żyda, który wychował się w Bostonie i, urzeczony renesansem, wyruszył do Włoch w wieku dwudziestu czterech lat. Zachwycił go talent, z jakim Lotto potrafił uchwycić świat wewnętrzny portretowanych, ich psychologię. Przekonujemy się, że niepokoje i obawy, jakie w odległych epokach żywili Lotto i Berenson, i dziś są nam bliskie. Lotto i Berenson... jest zatem nie tylko refleksją nad sztuką, ale i ludzką naturą.
Ludzie Gór: Leszek Cichy | Retrospektywa
Po blisko 2 letniej przerwie Leszek Cichy wraca do Poznania!
Zapraszamy na trzecie spotkanie z himalaistą i polarnikiem, partnerem górskim Krzysztofa Wielickiego, nie tylko z pierwszego, historycznego, zimowego wejścia na Mt. Everest, pierwszym Polakiem, który skompletował Koronę Ziemi tj. zdobył najwyższe szczyty wszystkich kontynentów wraz z Górą Kościuszki, Piramidą Carstensza, Elbrusem i Mont Blanc, autorem i współautorem kilku książek oraz licznych artykułów w prasie górskiej, świetnym i dowcipnym mówcą, o czym przekonali się uczestnicy dwóch poprzednich spotkań w cyklu LUDZIE GÓR w Kinie Riatlo w Poznaniu.
Dla przypomnienia daty i tytuły spotkań z Leszkiem:
11 maja 2023 – „Nie tylko Mount Everest, Góry Świata Leszka Cichego”
9 maja 2024 – „Gdyby to nie był Zawada – wspomnienia, opowieści i anegdoty o Andrzeju Zawadzie, Liderze, twórcy himalaizmu zimowego”
O CZYM BĘDZIE TYM RAZEM?
Tytuł spotkania 30 kwietnia 2026 to „Retrospektywa – złota era polskiego himalaizmu”
część I
Nasz Gość zapowiada, że zaczniemy od filmu „200 metrów do nieba" wyprodukowanego przez Eugeniusza Chrobaka, a dokumentującego pierwszą polską wyprawę na drugi szczyt Ziemi – K2 (8611 m n.p.m.).
W tym roku mija pięćdziesiąt lat od pamiętniej ekspedycji na ten szczyt, którą kierował Janusz Kurczab, a w składzie której byli Eugeniusz Chrobak, Leszek Cichy, Andrzej Czok, Ryszard Dmoch, Janusz Fereński, Marek Grochowski, Zygmunt Andrzej Heinrich, Jan Holnicki-Szulc, Piotr Jasiński, Piotr Kintopf, Marek Kowalczyk, Jan Koisar, Wojciech Kurtyka, Andrzej Łapiński, Tadeusz Łaukajtys, Ryszard Marcjoniak, Janusz Onyszkiewicz i Wojciech Wróż.
Film zdygitalizowany, a kręcony jeszcze na klasycznej taśmie filmowej, ukazuje realia wyprawy sprzed pół wieku. Wyprawa z 1976 roku nie zdobyła szczytu, ale osiągnęła ogromny sukces sportowy, wytyczając nową drogę na północno-wschodnim żebrze do wysokości ok. 8400 m n.p.m.
część II
„Retrospektywa” to przegląd największych dokonań polskich himalaistów w okresie ćwierćwiecza w latach 1971-1996. Przegląd ten to nie tylko piękne i poruszające przezrocza, ale i opowieści, historie oraz anegdoty barwnie relacjonowane przez świadka i uczestnika tamtych wydarzeń – Leszka Cichego.
BIOGRAM
Leszek Roman Cichy, urodzony 14 listopada 1951 w Pruszkowie, to polski himalaista, absolwent XXXIX Liceum Ogólnokształcącego im. Lotnictwa Polskiego w Warszawie oraz Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej, dyplomowany geodeta, po ukończeniu studiów (1977) pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej, po 1989 finansista. Wspina się od 1969, dużo w sezonach zimowych w Tatrach (np. na Małym Kieżmarskim Szczycie) i Alpach (np. Filarem Frêney na Mont Blanc czy północną ścianą Matterhornu).
***
KARIERA W HIMALAJACH I KARAKORUM, ZDOBYCIE KORONY ZIEMI
1974 – pierwsze wejście na Shispare (7611 m n.p.m.);
1975 – trzecie wejście na Gaszerbrum II (8035 m n.p.m.), ówczesny polski rekord wysokości i pierwszy ośmiotysięcznik z listy czternastu najwyższych, zdobyty przez Polaków, z Januszem Onyszkiewiczem i Krzysztofem Zdzitowieckim nową drogą północno-zachodnią ścianą;
1976 – podczas pierwszej polskiej wyprawy na K2 (8611 m n.p.m.), pod kierownictwem Janusza Kurczaba, dochodzi do wysokości 8230 m n.p.m., najwyższej osiągniętej na nowej drodze filarem północno-wschodnim;
1978 – uczestniczy w wyprawie na Makalu (8470 m n.p.m.), dochodzi do wysokości 7400 m n.p.m., najwyższej osiągniętej;
17 lutego 1980 – pierwsze wejście zimowe na Mount Everest (8848 m n.p.m.) wspólnie z Krzysztofem Wielickim – światowy rekord wysokości w alpinizmie zimowym, wyprawa pod kierownictwem Andrzeja Zawady;
1982 – K2 (8611 m n.p.m.), wyprawa pod kierownictwem Janusza Kurczaba, dochodzi najwyżej, do wysokości 8250 m n.p.m.;
1984 – nowa droga na Yalung Kang (Kanczendzonga Zachodnia, 8505 m n.p.m.);
1984 – wejście na Elbrus (5642 m n.p.m.);
1987 – Aconcagua (6960 m n.p.m.), nową drogą, południową ścianą wraz z Ryszardem Kołakowskim;
1987 – K2 (8611 m n.p.m.), pierwsza w historii, zimowa wyprawa na K2, pod kierownictwem Andrzeja Zawady, wraz z Krzysztofem Wielickim dochodzi najwyżej, do wysokości 7300 m n.p.m.;
1988 – Lhotse (8501 m n.p.m.), zimowa, polsko-belgijska wyprawa pod kierownictwem Andrzeja Zawady, w samotnym ataku szczyt zdobywa Krzysztof Wielicki;
1989 – Denali (McKinley, 6190 m n.p.m.), pierwsze polskie wejście środkiem południowej ściany Filarem Cassina;
1998 – Mount Vinson (4892 m n.p.m.), Antarktyda, drugie polskie wejście, z Markiem Kamińskim;
1998 – Kilimandżaro (5895 m n.p.m.), Tanzania, z Markiem Kamińskim;
1998 – Góra Kościuszki (2228 m n.p.m), Australia, z Markiem Kamińskim;
1999 – Piramida Carstensz (4884 m n.p.m), Nowa Gwinea;
2005 – K2 (8611 m n.p.m.), wraz z Anną Czerwińską i Dariuszem Załuskim dotarł do wysokości 7850 m n.p.m.;
2008 – Gunnbjørns Fjeld (Góra Gunnbjørna, 3694 m n.p.m.), najwyższy szczyt Grenlandii, a zarazem Arktyki.
***
Jako pierwszy Polak skompletował do 1999 roku Koronę Ziemi z Górą Kościuszki, Piramidą Carstensza, Elbrusem i Mont Blanc.
***
Jest współautorem licznych artykułów w prasie górskiej. Od 1970 należał do wielu organizacji sportowych, a w latach 1995-1999 był prezesem Polskiego Związku Alpinizmu.
***
W 1999 roku został uhonorowany Kolosem w kategorii alpinizm, nagrodą przyznawaną podczas Ogólnopolskich Spotkań Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów w Gdyni. Ponadto od 2000 roku jest członkiem Kapituły Kolosów.
***
Leszek Cichy jest również uhonorowany w Alei Podróżników w Krakowie (2017).
***
Postanowieniem Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego z 9 grudnia 2003 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla polskiego taternictwa i alpinizmu, za popularyzowanie sportu wspinaczkowego.
***
KSIĄŻKI
Leszek Cichy jest autorem i współautorem kilku książek:
„Gdyby to nie był Everest...”, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2020 (wraz z Piotrem Trybalskim);
„Trzy bieguny. Dotknąć niemożliwego”, Znak, Kraków 2019 (wraz z Julią Hamerą i Markiem Kamińskim);
„Przesunąć granice. Człowiek wobec wyzwania”, Wydawnictwo RTCK, 2019 (wraz z Markiem Kamińskim);
„Rozmowy o Evereście”, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1982 (wraz z Krzysztofem Wielickim i Jackiem Żakowskim), 2020 wydawnictwo Agora, nowe wydanie, wzbogacone o rozdział opisujący powrót całej trójki na Mount Everest po 40 latach od zdobycia.
Zapraszamy na trzecie spotkanie z himalaistą i polarnikiem, partnerem górskim Krzysztofa Wielickiego, nie tylko z pierwszego, historycznego, zimowego wejścia na Mt. Everest, pierwszym Polakiem, który skompletował Koronę Ziemi tj. zdobył najwyższe szczyty wszystkich kontynentów wraz z Górą Kościuszki, Piramidą Carstensza, Elbrusem i Mont Blanc, autorem i współautorem kilku książek oraz licznych artykułów w prasie górskiej, świetnym i dowcipnym mówcą, o czym przekonali się uczestnicy dwóch poprzednich spotkań w cyklu LUDZIE GÓR w Kinie Riatlo w Poznaniu.
Dla przypomnienia daty i tytuły spotkań z Leszkiem:
11 maja 2023 – „Nie tylko Mount Everest, Góry Świata Leszka Cichego”
9 maja 2024 – „Gdyby to nie był Zawada – wspomnienia, opowieści i anegdoty o Andrzeju Zawadzie, Liderze, twórcy himalaizmu zimowego”
O CZYM BĘDZIE TYM RAZEM?
Tytuł spotkania 30 kwietnia 2026 to „Retrospektywa – złota era polskiego himalaizmu”
część I
Nasz Gość zapowiada, że zaczniemy od filmu „200 metrów do nieba" wyprodukowanego przez Eugeniusza Chrobaka, a dokumentującego pierwszą polską wyprawę na drugi szczyt Ziemi – K2 (8611 m n.p.m.).
W tym roku mija pięćdziesiąt lat od pamiętniej ekspedycji na ten szczyt, którą kierował Janusz Kurczab, a w składzie której byli Eugeniusz Chrobak, Leszek Cichy, Andrzej Czok, Ryszard Dmoch, Janusz Fereński, Marek Grochowski, Zygmunt Andrzej Heinrich, Jan Holnicki-Szulc, Piotr Jasiński, Piotr Kintopf, Marek Kowalczyk, Jan Koisar, Wojciech Kurtyka, Andrzej Łapiński, Tadeusz Łaukajtys, Ryszard Marcjoniak, Janusz Onyszkiewicz i Wojciech Wróż.
Film zdygitalizowany, a kręcony jeszcze na klasycznej taśmie filmowej, ukazuje realia wyprawy sprzed pół wieku. Wyprawa z 1976 roku nie zdobyła szczytu, ale osiągnęła ogromny sukces sportowy, wytyczając nową drogę na północno-wschodnim żebrze do wysokości ok. 8400 m n.p.m.
część II
„Retrospektywa” to przegląd największych dokonań polskich himalaistów w okresie ćwierćwiecza w latach 1971-1996. Przegląd ten to nie tylko piękne i poruszające przezrocza, ale i opowieści, historie oraz anegdoty barwnie relacjonowane przez świadka i uczestnika tamtych wydarzeń – Leszka Cichego.
BIOGRAM
Leszek Roman Cichy, urodzony 14 listopada 1951 w Pruszkowie, to polski himalaista, absolwent XXXIX Liceum Ogólnokształcącego im. Lotnictwa Polskiego w Warszawie oraz Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej, dyplomowany geodeta, po ukończeniu studiów (1977) pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej, po 1989 finansista. Wspina się od 1969, dużo w sezonach zimowych w Tatrach (np. na Małym Kieżmarskim Szczycie) i Alpach (np. Filarem Frêney na Mont Blanc czy północną ścianą Matterhornu).
***
KARIERA W HIMALAJACH I KARAKORUM, ZDOBYCIE KORONY ZIEMI
1974 – pierwsze wejście na Shispare (7611 m n.p.m.);
1975 – trzecie wejście na Gaszerbrum II (8035 m n.p.m.), ówczesny polski rekord wysokości i pierwszy ośmiotysięcznik z listy czternastu najwyższych, zdobyty przez Polaków, z Januszem Onyszkiewiczem i Krzysztofem Zdzitowieckim nową drogą północno-zachodnią ścianą;
1976 – podczas pierwszej polskiej wyprawy na K2 (8611 m n.p.m.), pod kierownictwem Janusza Kurczaba, dochodzi do wysokości 8230 m n.p.m., najwyższej osiągniętej na nowej drodze filarem północno-wschodnim;
1978 – uczestniczy w wyprawie na Makalu (8470 m n.p.m.), dochodzi do wysokości 7400 m n.p.m., najwyższej osiągniętej;
17 lutego 1980 – pierwsze wejście zimowe na Mount Everest (8848 m n.p.m.) wspólnie z Krzysztofem Wielickim – światowy rekord wysokości w alpinizmie zimowym, wyprawa pod kierownictwem Andrzeja Zawady;
1982 – K2 (8611 m n.p.m.), wyprawa pod kierownictwem Janusza Kurczaba, dochodzi najwyżej, do wysokości 8250 m n.p.m.;
1984 – nowa droga na Yalung Kang (Kanczendzonga Zachodnia, 8505 m n.p.m.);
1984 – wejście na Elbrus (5642 m n.p.m.);
1987 – Aconcagua (6960 m n.p.m.), nową drogą, południową ścianą wraz z Ryszardem Kołakowskim;
1987 – K2 (8611 m n.p.m.), pierwsza w historii, zimowa wyprawa na K2, pod kierownictwem Andrzeja Zawady, wraz z Krzysztofem Wielickim dochodzi najwyżej, do wysokości 7300 m n.p.m.;
1988 – Lhotse (8501 m n.p.m.), zimowa, polsko-belgijska wyprawa pod kierownictwem Andrzeja Zawady, w samotnym ataku szczyt zdobywa Krzysztof Wielicki;
1989 – Denali (McKinley, 6190 m n.p.m.), pierwsze polskie wejście środkiem południowej ściany Filarem Cassina;
1998 – Mount Vinson (4892 m n.p.m.), Antarktyda, drugie polskie wejście, z Markiem Kamińskim;
1998 – Kilimandżaro (5895 m n.p.m.), Tanzania, z Markiem Kamińskim;
1998 – Góra Kościuszki (2228 m n.p.m), Australia, z Markiem Kamińskim;
1999 – Piramida Carstensz (4884 m n.p.m), Nowa Gwinea;
2005 – K2 (8611 m n.p.m.), wraz z Anną Czerwińską i Dariuszem Załuskim dotarł do wysokości 7850 m n.p.m.;
2008 – Gunnbjørns Fjeld (Góra Gunnbjørna, 3694 m n.p.m.), najwyższy szczyt Grenlandii, a zarazem Arktyki.
***
Jako pierwszy Polak skompletował do 1999 roku Koronę Ziemi z Górą Kościuszki, Piramidą Carstensza, Elbrusem i Mont Blanc.
***
Jest współautorem licznych artykułów w prasie górskiej. Od 1970 należał do wielu organizacji sportowych, a w latach 1995-1999 był prezesem Polskiego Związku Alpinizmu.
***
W 1999 roku został uhonorowany Kolosem w kategorii alpinizm, nagrodą przyznawaną podczas Ogólnopolskich Spotkań Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów w Gdyni. Ponadto od 2000 roku jest członkiem Kapituły Kolosów.
***
Leszek Cichy jest również uhonorowany w Alei Podróżników w Krakowie (2017).
***
Postanowieniem Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego z 9 grudnia 2003 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla polskiego taternictwa i alpinizmu, za popularyzowanie sportu wspinaczkowego.
***
KSIĄŻKI
Leszek Cichy jest autorem i współautorem kilku książek:
„Gdyby to nie był Everest...”, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2020 (wraz z Piotrem Trybalskim);
„Trzy bieguny. Dotknąć niemożliwego”, Znak, Kraków 2019 (wraz z Julią Hamerą i Markiem Kamińskim);
„Przesunąć granice. Człowiek wobec wyzwania”, Wydawnictwo RTCK, 2019 (wraz z Markiem Kamińskim);
„Rozmowy o Evereście”, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1982 (wraz z Krzysztofem Wielickim i Jackiem Żakowskim), 2020 wydawnictwo Agora, nowe wydanie, wzbogacone o rozdział opisujący powrót całej trójki na Mount Everest po 40 latach od zdobycia.
MARYJA. MATKA PAPIEŻA
"Maryja. Matka Papieża"
Reż. Jan Sobierajski
Polska, 2026, 80 minut
Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. Maryja. Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei. Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu. Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.
Reż. Jan Sobierajski
Polska, 2026, 80 minut
Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. Maryja. Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei. Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu. Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.
Michael
"Michael"
Reż. Antoine Fuqua
USA, Wielka Brytania, 2026, 127 minut
Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii. Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki - od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie. Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia. W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.
Reż. Antoine Fuqua
USA, Wielka Brytania, 2026, 127 minut
Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii. Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki - od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie. Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia. W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.
Michael
"Michael"
Reż. Antoine Fuqua
USA, Wielka Brytania, 2026, 127 minut
Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii. Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki - od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie. Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia. W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.
Reż. Antoine Fuqua
USA, Wielka Brytania, 2026, 127 minut
Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii. Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki - od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie. Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia. W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.
Michael - pokaz przedpremierowy
"Michael"
Reż. Antoine Fuqua
USA, Wielka Brytania, 2026, 127 minut
Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii. Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki - od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie. Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia. W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.
Reż. Antoine Fuqua
USA, Wielka Brytania, 2026, 127 minut
Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii. Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki - od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie. Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia. W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.
MODIGLIANI: PORTRET ODARTY Z LEGENDY
"Modigliani: portret odarty z legendy"
Reż. Valeria Parisi
Włochy, 2020, 90 minut
Krótkie i burzliwe życie malarza przedstawione zostanie z nietypowej perspektywy jego młodej partnerki i muzy, Jeanne Hébuterne, która popełniła samobójstwo dwa dni po śmierci Modiglianiego. Jeanne, podobnie jak rosyjska poetka Anna Achmatova i brytyjska dziennikarka Beatrice Hastings, jest jedną z kobiet uwiecznionych na obrazach Modiglianiego. Ich posągowe twarze stały się symbolem jego sztuki. Twórcy zabiorą nas w podróż po największych muzeach i galeriach świata, takich jak galeria Albertina w Wiedniu, Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie, a także muzea i galerie w Paryżu.
Reż. Valeria Parisi
Włochy, 2020, 90 minut
Krótkie i burzliwe życie malarza przedstawione zostanie z nietypowej perspektywy jego młodej partnerki i muzy, Jeanne Hébuterne, która popełniła samobójstwo dwa dni po śmierci Modiglianiego. Jeanne, podobnie jak rosyjska poetka Anna Achmatova i brytyjska dziennikarka Beatrice Hastings, jest jedną z kobiet uwiecznionych na obrazach Modiglianiego. Ich posągowe twarze stały się symbolem jego sztuki. Twórcy zabiorą nas w podróż po największych muzeach i galeriach świata, takich jak galeria Albertina w Wiedniu, Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie, a także muzea i galerie w Paryżu.
MUNCH: MIŁOŚĆ, DUCHY I WAMPIRZYCE
"Munch: Miłość, duchy i wampirzyce" (Munch - Love, Ghosts and Lady Vampires)
Reż. Michele Mally
Wielka Brytania, Włochy, 2022, 90 minut
Jego Krzyk stał się symbolem naszych współczesnych niepokojów. Nie ma jednak na świecie malarza bardziej znanego i jednocześnie mniej poznanego niż Edvard Munch. Dziś Oslo, starożytna Kristiania, wyznacza punkt zwrotny w zakresie wiedzy o tym artyście. Nowe muzeum MUNCH, otwarte w październiku 2021 roku, to spektakularny drapacz chmur wznoszący się na fiordzie stolicy Norwegii; zaprojektowany, by pomieścić ogromny zbiór złożony przez artystę swojemu miastu: 28 000 dzieł, od obrazów po grafiki i rysunki, a także notatniki, szkicowniki, fotografie i eksperymetnalne filmy. Wszystkie razem dają nam oszałamiający wgląd w umysł, pasje i sztukę geniusza Północy. Śmierć matki, a następnie ukochanej siostry Sophie, a także wyniszczająca depresja ojca naznaczyły życie Muncha już w dzieciństwie. Jak opowiada jego biografka Sue Prideaux, Munch przeżył osiemdziesiąt trudnych lat, wypełnionych problemami psychicznymi, alkoholizmem i izolacją.
Reż. Michele Mally
Wielka Brytania, Włochy, 2022, 90 minut
Jego Krzyk stał się symbolem naszych współczesnych niepokojów. Nie ma jednak na świecie malarza bardziej znanego i jednocześnie mniej poznanego niż Edvard Munch. Dziś Oslo, starożytna Kristiania, wyznacza punkt zwrotny w zakresie wiedzy o tym artyście. Nowe muzeum MUNCH, otwarte w październiku 2021 roku, to spektakularny drapacz chmur wznoszący się na fiordzie stolicy Norwegii; zaprojektowany, by pomieścić ogromny zbiór złożony przez artystę swojemu miastu: 28 000 dzieł, od obrazów po grafiki i rysunki, a także notatniki, szkicowniki, fotografie i eksperymetnalne filmy. Wszystkie razem dają nam oszałamiający wgląd w umysł, pasje i sztukę geniusza Północy. Śmierć matki, a następnie ukochanej siostry Sophie, a także wyniszczająca depresja ojca naznaczyły życie Muncha już w dzieciństwie. Jak opowiada jego biografka Sue Prideaux, Munch przeżył osiemdziesiąt trudnych lat, wypełnionych problemami psychicznymi, alkoholizmem i izolacją.
NIEWINNI CZARODZIEJE
"Niewinni czarodzieje"
Reż. Andrzej Wajda
Polska, 1960, 83 minuty
Andrzej Wajda powiedział o swoim dziele: "Niewinni czarodzieje" są dziś pewnie jednym z najbardziej obojętnych politycznie filmów, jakie zrealizowałem. Całkowicie inaczej oceniały go jednak władze z czasów Gomułki. Niewinny temat młodego lekarza, który lubi elastyczne skarpetki i dobre papierosy, posiada magnetofon i nagrywa na nim swoje rozmowy z dziewczętami, którego jedyną pasją jest gra na perkusji w jazzowym zespole Krzysztofa Komedy - okazał się bardziej drażliwy dla ideologów-wychowawców niż Armia Krajowa i powstanie warszawskie." "Niewinni czarodzieje" to studium psychologiczne dwojga młodych ludzi. On - to młody lekarz sportowy, "po godzinach" jazzman w piwnicy muzycznej. Wygórowanych ambicji nie ma, marzy o domku i samochodzie, do uczuć nie przywiązuje większej wagi. Ma swoje sposoby budowania pewności siebie - tleni włosy, zachowuje się swobodnie, jeździ na motocyklu, jego kawalerka to pusta nora pełniąca funkcję pokoju z różnymi trofeami i fotografią Einsteina. Ona - to dziewczyna spotkana przypadkowo w lokalu muzycznym. Nic bliższego o niej nie wiadomo. Ta para spędza ze sobą noc, prowadząc swoistą grę miłosną na miny i pozy, a jednak jest coraz bardziej sobą zafascynowana. W miarę upływu czasu beztroska erotyczna gra przeradza się w rozbieranego pokera. W grze w "zapałki" stawka jest wysoka: jeśli dziewczyna przegra, odda się Bazylemu. Ostatecznie jednak ten nie korzysta z okazji. Cynizm, nonszalancja, swoboda obyczajowa bohaterów są jedynie maską, pod którymi kryją się normalne ludzkie uczucia lub chociażby tęsknota za nimi. Pelagia wraca do Bazylego następnego dnia. Film wywołał szeroką społeczną dyskusję. Recenzje po jego premierze były skrajnie różne - od atakujących po afirmacyjne. Nie przeszkodziło to "Niewinnym czarodziejom" w zdobyciu dyplomu na MFF w Edynburgu w 1961 roku.
Reż. Andrzej Wajda
Polska, 1960, 83 minuty
Andrzej Wajda powiedział o swoim dziele: "Niewinni czarodzieje" są dziś pewnie jednym z najbardziej obojętnych politycznie filmów, jakie zrealizowałem. Całkowicie inaczej oceniały go jednak władze z czasów Gomułki. Niewinny temat młodego lekarza, który lubi elastyczne skarpetki i dobre papierosy, posiada magnetofon i nagrywa na nim swoje rozmowy z dziewczętami, którego jedyną pasją jest gra na perkusji w jazzowym zespole Krzysztofa Komedy - okazał się bardziej drażliwy dla ideologów-wychowawców niż Armia Krajowa i powstanie warszawskie." "Niewinni czarodzieje" to studium psychologiczne dwojga młodych ludzi. On - to młody lekarz sportowy, "po godzinach" jazzman w piwnicy muzycznej. Wygórowanych ambicji nie ma, marzy o domku i samochodzie, do uczuć nie przywiązuje większej wagi. Ma swoje sposoby budowania pewności siebie - tleni włosy, zachowuje się swobodnie, jeździ na motocyklu, jego kawalerka to pusta nora pełniąca funkcję pokoju z różnymi trofeami i fotografią Einsteina. Ona - to dziewczyna spotkana przypadkowo w lokalu muzycznym. Nic bliższego o niej nie wiadomo. Ta para spędza ze sobą noc, prowadząc swoistą grę miłosną na miny i pozy, a jednak jest coraz bardziej sobą zafascynowana. W miarę upływu czasu beztroska erotyczna gra przeradza się w rozbieranego pokera. W grze w "zapałki" stawka jest wysoka: jeśli dziewczyna przegra, odda się Bazylemu. Ostatecznie jednak ten nie korzysta z okazji. Cynizm, nonszalancja, swoboda obyczajowa bohaterów są jedynie maską, pod którymi kryją się normalne ludzkie uczucia lub chociażby tęsknota za nimi. Pelagia wraca do Bazylego następnego dnia. Film wywołał szeroką społeczną dyskusję. Recenzje po jego premierze były skrajnie różne - od atakujących po afirmacyjne. Nie przeszkodziło to "Niewinnym czarodziejom" w zdobyciu dyplomu na MFF w Edynburgu w 1961 roku.
Nowa Zelandia – Pākehā. Tam, gdzie nikt nie czekał | Patrycja Wojkowska
Nowa Zelandia – Pākehā. Tam, gdzie nikt nie czekał
Opowieść ze slajdowiskiem i muzyką na żywo – Patrycja Wojkowska
Zapach deszczu nad Aotearoa, dźwięk oceanu i głos stali. Spotkanie z Patrycją Wojkowską rozpoczyna się grą na tank drumie, która otwiera drzwi do niezwykłej opowieści o rocznej podróży przez Nową Zelandię – kraj Maorysów, paproci i wolności.
To nie jest zwykła relacja z podróży. To wrażliwe i mocne spojrzenie na Nową Zelandię. To opowieść o spotkaniach, które zmieniają życie – o geście pomocy przy naprawie perkusji, który przyniósł w darze ważny kamień pounamu. O maoryskim tatuażu kirituhi, o znaczeniu rytuałów, o kulturze, która uczy pokory wobec ziemi i drugiego człowieka. O pracy, o wizie work and holiday i nieprzypadkowych przypadkach. O Polakach w Nowej Zelandii i jak się odnaleźć w świecie po drugiej stronie.
Patrycja zabiera uczestników w podróż przez prawdy i mity kolonializmu, polskie ślady na antypodach, codzienność wśród gejzerów i hobbitów, ale też w świat emocji, wrażliwości i humoru. Opowiada o pracy przy gospodarstwach (woofingu), święcie Matariki, o ptaszku kiwi i o tym, jak znaleźć własny rytm w świecie, w którym każdy z nas musi odtańczyć swoją hakę.
W trakcie spotkania Pati:
- zagra na tank drumie, tworząc muzyczną przestrzeń opowieści,
- przeczyta fragmenty pamiętnika i książki „Pākehā. Tam, gdzie nikt nie czekał”,
- pokaże autorskie slajdy.
To spotkanie o uważności – na człowieka, naturę i samego siebie. O szukaniu domu w drodze i o wolności, która nie zawsze przychodzi tam, gdzie jej szukamy.
O autorce
Patrycja Wojkowska – po prostu dziewczyna, która złapała się z marzeniami za rękę. Współpracowała m.in. z zespołem Żywiołak, Wataha Drums i innymi projektami. Podróżuje głównie pieszo (szlaki górskie i długodystansowe), rowerem lub konno, zawsze z pluszowym szczurem o imieniu Pimpur – towarzyszem jej przygód. Mieszkała w różnych częściach świata. Jej pasją są góry, survival i dźwięk – spełniła marzenie, łącząc muzykę i wspinaczkę - wspięła się na Matterhorn i zagrała na szczycie na kalimbie. Tworzy swój cykl "Muzyczne Podróże", gdzie gra w górach świata i w różnych nietypowych miejscach. Zawodowo zajmuje się sztuka: grafiką, ilustracją, fotografią, pisze różnorako, gra na perkusji, prowadzi spotkania i warsztaty. Nie wyobraża sobie życia bez kontaktu ze zwierzętami.
Opowieść ze slajdowiskiem i muzyką na żywo – Patrycja Wojkowska
Zapach deszczu nad Aotearoa, dźwięk oceanu i głos stali. Spotkanie z Patrycją Wojkowską rozpoczyna się grą na tank drumie, która otwiera drzwi do niezwykłej opowieści o rocznej podróży przez Nową Zelandię – kraj Maorysów, paproci i wolności.
To nie jest zwykła relacja z podróży. To wrażliwe i mocne spojrzenie na Nową Zelandię. To opowieść o spotkaniach, które zmieniają życie – o geście pomocy przy naprawie perkusji, który przyniósł w darze ważny kamień pounamu. O maoryskim tatuażu kirituhi, o znaczeniu rytuałów, o kulturze, która uczy pokory wobec ziemi i drugiego człowieka. O pracy, o wizie work and holiday i nieprzypadkowych przypadkach. O Polakach w Nowej Zelandii i jak się odnaleźć w świecie po drugiej stronie.
Patrycja zabiera uczestników w podróż przez prawdy i mity kolonializmu, polskie ślady na antypodach, codzienność wśród gejzerów i hobbitów, ale też w świat emocji, wrażliwości i humoru. Opowiada o pracy przy gospodarstwach (woofingu), święcie Matariki, o ptaszku kiwi i o tym, jak znaleźć własny rytm w świecie, w którym każdy z nas musi odtańczyć swoją hakę.
W trakcie spotkania Pati:
- zagra na tank drumie, tworząc muzyczną przestrzeń opowieści,
- przeczyta fragmenty pamiętnika i książki „Pākehā. Tam, gdzie nikt nie czekał”,
- pokaże autorskie slajdy.
To spotkanie o uważności – na człowieka, naturę i samego siebie. O szukaniu domu w drodze i o wolności, która nie zawsze przychodzi tam, gdzie jej szukamy.
O autorce
Patrycja Wojkowska – po prostu dziewczyna, która złapała się z marzeniami za rękę. Współpracowała m.in. z zespołem Żywiołak, Wataha Drums i innymi projektami. Podróżuje głównie pieszo (szlaki górskie i długodystansowe), rowerem lub konno, zawsze z pluszowym szczurem o imieniu Pimpur – towarzyszem jej przygód. Mieszkała w różnych częściach świata. Jej pasją są góry, survival i dźwięk – spełniła marzenie, łącząc muzykę i wspinaczkę - wspięła się na Matterhorn i zagrała na szczycie na kalimbie. Tworzy swój cykl "Muzyczne Podróże", gdzie gra w górach świata i w różnych nietypowych miejscach. Zawodowo zajmuje się sztuka: grafiką, ilustracją, fotografią, pisze różnorako, gra na perkusji, prowadzi spotkania i warsztaty. Nie wyobraża sobie życia bez kontaktu ze zwierzętami.
ON DRIVE
"On Drive"
Reż. Artem Lytvynenko
Ukraina, 2026, 115 minut
„ON DRIVE” — film o młodych, silnych i wolnych. O tych, którzy odważnie żyją w mieście, które codziennie jest pod ostrzałem. Drugiej młodości nie będzie — dlatego przeżywają ją na maksimum. Kiedy prędkość oznacza wolność. To historia o pokoleniu, które nie odkłada życia na „po wojnie”, bo wie: jeśli nie teraz — to nigdy. Grupa przyjaciół w przyfrontowym Charkowie znajduje porzucone samochody w zamkniętym z powodu wojny centrum handlowym i organizuje prawdziwe wyścigi. To, co zaczęło się jako ucieczka od rzeczywistości, szybko zamienia się w grę bez zasad — ze stawkami, sławą i niebezpieczeństwem. Adrenalina i popularność w mediach społecznościowych zmieniają wszystko: teraz każdy wyścig może być ostatni. W grze jest nie tylko zwycięstwo, ale też przyjaźń, zaufanie i szansa, by pozostać sobą. Dla Arty, Dena, Rustema i Alisy te wyścigi to coś więcej niż gra — to wyzwanie rzucone światu, który się zatrzymał.
Reż. Artem Lytvynenko
Ukraina, 2026, 115 minut
„ON DRIVE” — film o młodych, silnych i wolnych. O tych, którzy odważnie żyją w mieście, które codziennie jest pod ostrzałem. Drugiej młodości nie będzie — dlatego przeżywają ją na maksimum. Kiedy prędkość oznacza wolność. To historia o pokoleniu, które nie odkłada życia na „po wojnie”, bo wie: jeśli nie teraz — to nigdy. Grupa przyjaciół w przyfrontowym Charkowie znajduje porzucone samochody w zamkniętym z powodu wojny centrum handlowym i organizuje prawdziwe wyścigi. To, co zaczęło się jako ucieczka od rzeczywistości, szybko zamienia się w grę bez zasad — ze stawkami, sławą i niebezpieczeństwem. Adrenalina i popularność w mediach społecznościowych zmieniają wszystko: teraz każdy wyścig może być ostatni. W grze jest nie tylko zwycięstwo, ale też przyjaźń, zaufanie i szansa, by pozostać sobą. Dla Arty, Dena, Rustema i Alisy te wyścigi to coś więcej niż gra — to wyzwanie rzucone światu, który się zatrzymał.
Poniedziałki z klasyką: Rambo: Pierwsza krew
"Rambo: Pierwsza krew" (First Blood)
Reż. Ted Kotcheff
USA, 1982, 93 minuty
Chciał tylko coś zjeść, a zapoczątkował jedną z najważniejszych serii w historii kina. Weteran wojny w Wietnamie, John J. Rambo (Sylvester Stallone), dociera do miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego przyjaciela. Miejscowy szeryf (Brian Dennehy) uznaje go za przybłędę i próbuje zmusić do opuszczenia miasta. Gdy Rambo odmawia, przedstawiciele policji zaczynają się nad nim znęcać. Mężczyzna ucieka w miejsce, w którym potrafi walczyć najlepiej – do otaczającego miasteczko lasu. Od tej pory to policja będzie dla niego zwierzyną. Kultowy film Teda Kotcheffa pozwolił Sylvestrowi Stallone wspiąć się na szczyt listy największych gwiazd Hollywood, a ponadto doczekał się czterech kontynuacji i tysięcy nawiązań w popkulturze. Często zapomina się jednak, że „Rambo: Pierwsza krew” to nie tylko doskonały film akcji, ale przede wszystkim arcydzieło kina antywojennego mierzące się z problemem stresu pourazowego i bezlitośnie rozdrapujące ranę, którą dla amerykańskiego społeczeństwa była zakończona niedawno wojna w Wietnamie.
Reż. Ted Kotcheff
USA, 1982, 93 minuty
Chciał tylko coś zjeść, a zapoczątkował jedną z najważniejszych serii w historii kina. Weteran wojny w Wietnamie, John J. Rambo (Sylvester Stallone), dociera do miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego przyjaciela. Miejscowy szeryf (Brian Dennehy) uznaje go za przybłędę i próbuje zmusić do opuszczenia miasta. Gdy Rambo odmawia, przedstawiciele policji zaczynają się nad nim znęcać. Mężczyzna ucieka w miejsce, w którym potrafi walczyć najlepiej – do otaczającego miasteczko lasu. Od tej pory to policja będzie dla niego zwierzyną. Kultowy film Teda Kotcheffa pozwolił Sylvestrowi Stallone wspiąć się na szczyt listy największych gwiazd Hollywood, a ponadto doczekał się czterech kontynuacji i tysięcy nawiązań w popkulturze. Często zapomina się jednak, że „Rambo: Pierwsza krew” to nie tylko doskonały film akcji, ale przede wszystkim arcydzieło kina antywojennego mierzące się z problemem stresu pourazowego i bezlitośnie rozdrapujące ranę, którą dla amerykańskiego społeczeństwa była zakończona niedawno wojna w Wietnamie.
PUCIO
"Pucio"
Reż. Marta Stróżycka
Polska, 2026, 45 minut, dubbing
Pucio to propozycja filmowa bez ograniczeń wiekowych, przygotowana z myślą o najmłodszych widzach. 45-minutowy zestaw odcinków pozwala dzieciom w komfortowy sposób wejść w świat sali kinowej, a rodzicom daje poczucie, że uczestniczą w wartościowym i bezpiecznym wydarzeniu. Film jest adaptacją bestsellerowej serii książek autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry, z ilustracjami Joanny Kłos, wydawanej przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”. Publikacje od lat wspierają rodziców i dzieci – pomagają w nauce mowy i oswajaniu codziennych emocji. Filmowa odsłona Pucia wiernie oddaje charakter znany z książek – ciepło, uważność i humor, który trafia zarówno do najmłodszych, jak i dorosłych. Twórcy stawiają na spokojną narrację, bliskość rodzinnych relacji i historie osadzone w codzienności dziecka. To kino, które nie przebodźcowuje, lecz zaprasza do wspólnego przeżywania i rozmowy po seansie.
Reż. Marta Stróżycka
Polska, 2026, 45 minut, dubbing
Pucio to propozycja filmowa bez ograniczeń wiekowych, przygotowana z myślą o najmłodszych widzach. 45-minutowy zestaw odcinków pozwala dzieciom w komfortowy sposób wejść w świat sali kinowej, a rodzicom daje poczucie, że uczestniczą w wartościowym i bezpiecznym wydarzeniu. Film jest adaptacją bestsellerowej serii książek autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry, z ilustracjami Joanny Kłos, wydawanej przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”. Publikacje od lat wspierają rodziców i dzieci – pomagają w nauce mowy i oswajaniu codziennych emocji. Filmowa odsłona Pucia wiernie oddaje charakter znany z książek – ciepło, uważność i humor, który trafia zarówno do najmłodszych, jak i dorosłych. Twórcy stawiają na spokojną narrację, bliskość rodzinnych relacji i historie osadzone w codzienności dziecka. To kino, które nie przebodźcowuje, lecz zaprasza do wspólnego przeżywania i rozmowy po seansie.
Rambo: Pierwsza krew
"Rambo: Pierwsza krew" (First Blood)
Reż. Ted Kotcheff
USA, 1982, 93 minuty
Chciał tylko coś zjeść, a zapoczątkował jedną z najważniejszych serii w historii kina. Weteran wojny w Wietnamie, John J. Rambo (Sylvester Stallone), dociera do miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego przyjaciela. Miejscowy szeryf (Brian Dennehy) uznaje go za przybłędę i próbuje zmusić do opuszczenia miasta. Gdy Rambo odmawia, przedstawiciele policji zaczynają się nad nim znęcać. Mężczyzna ucieka w miejsce, w którym potrafi walczyć najlepiej – do otaczającego miasteczko lasu. Od tej pory to policja będzie dla niego zwierzyną. Kultowy film Teda Kotcheffa pozwolił Sylvestrowi Stallone wspiąć się na szczyt listy największych gwiazd Hollywood, a ponadto doczekał się czterech kontynuacji i tysięcy nawiązań w popkulturze. Często zapomina się jednak, że „Rambo: Pierwsza krew” to nie tylko doskonały film akcji, ale przede wszystkim arcydzieło kina antywojennego mierzące się z problemem stresu pourazowego i bezlitośnie rozdrapujące ranę, którą dla amerykańskiego społeczeństwa była zakończona niedawno wojna w Wietnamie.
Reż. Ted Kotcheff
USA, 1982, 93 minuty
Chciał tylko coś zjeść, a zapoczątkował jedną z najważniejszych serii w historii kina. Weteran wojny w Wietnamie, John J. Rambo (Sylvester Stallone), dociera do miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego przyjaciela. Miejscowy szeryf (Brian Dennehy) uznaje go za przybłędę i próbuje zmusić do opuszczenia miasta. Gdy Rambo odmawia, przedstawiciele policji zaczynają się nad nim znęcać. Mężczyzna ucieka w miejsce, w którym potrafi walczyć najlepiej – do otaczającego miasteczko lasu. Od tej pory to policja będzie dla niego zwierzyną. Kultowy film Teda Kotcheffa pozwolił Sylvestrowi Stallone wspiąć się na szczyt listy największych gwiazd Hollywood, a ponadto doczekał się czterech kontynuacji i tysięcy nawiązań w popkulturze. Często zapomina się jednak, że „Rambo: Pierwsza krew” to nie tylko doskonały film akcji, ale przede wszystkim arcydzieło kina antywojennego mierzące się z problemem stresu pourazowego i bezlitośnie rozdrapujące ranę, którą dla amerykańskiego społeczeństwa była zakończona niedawno wojna w Wietnamie.
VAN GOGH. POLA ZBÓŻ I ZACHMURZONE NIEBIOSA
"Van Gogh: pola zbóż i zachmurzone niebiosa"
Reż. Giovanni Piscaglia
Włochy, 2018, 85 minut
Nowe spojrzenie na Van Gogha, dzięki spuściźnie największej prywatnej kolekcjonerki prac tego holenderskiego malarza: Helene Kröller-Müller (1869-1939), która na początku XX wieku kupiła prawie 300 jego dzieł – obrazów i rysunków.
Okazją do opowiedzenia historii tej kolekcji i wielkiej miłości do sztuki, która do niej doprowadziła, była wyjątkowa wystawa twórczości Van Gogha zatytułowana właśnie „Pola zbóż i zachmurzone niebiosa” w Bazylice Palladiana w Vicenzy, gromadząca 40 obrazów i 85 rysunków z Muzeum Kröller-Müller w Otterlo w Holandii, gdzie obecnie znajduje się dziedzictwo Helene.
To opowieść o kobiecie, która w duchowej udręce Van Gogha mogła rozpoznać własną, ukazując bezcenne artystyczne skarby na tle architektonicznego piękna Muzeum Kröllera-Müllera w rozległym parku De Hoge Weluge. Film przedstawia egzystencjalną udrękę malarza, widzianą przez fragmenty listów do brata Theo. To one wyznaczają tempo wystawy i inspirują do pokazania miejsc, w których Van Gogh mieszkał – od Paryża po Prowansję.
Reż. Giovanni Piscaglia
Włochy, 2018, 85 minut
Nowe spojrzenie na Van Gogha, dzięki spuściźnie największej prywatnej kolekcjonerki prac tego holenderskiego malarza: Helene Kröller-Müller (1869-1939), która na początku XX wieku kupiła prawie 300 jego dzieł – obrazów i rysunków.
Okazją do opowiedzenia historii tej kolekcji i wielkiej miłości do sztuki, która do niej doprowadziła, była wyjątkowa wystawa twórczości Van Gogha zatytułowana właśnie „Pola zbóż i zachmurzone niebiosa” w Bazylice Palladiana w Vicenzy, gromadząca 40 obrazów i 85 rysunków z Muzeum Kröller-Müller w Otterlo w Holandii, gdzie obecnie znajduje się dziedzictwo Helene.
To opowieść o kobiecie, która w duchowej udręce Van Gogha mogła rozpoznać własną, ukazując bezcenne artystyczne skarby na tle architektonicznego piękna Muzeum Kröllera-Müllera w rozległym parku De Hoge Weluge. Film przedstawia egzystencjalną udrękę malarza, widzianą przez fragmenty listów do brata Theo. To one wyznaczają tempo wystawy i inspirują do pokazania miejsc, w których Van Gogh mieszkał – od Paryża po Prowansję.
Wielcy Malarze: Velázquez i jego tajemnica
"Velázquez i jego tajemnica"
Francja 2025
90 minut
Diego Velázquez – malarz sprzeczności i geniusz, który wyprzedził swoją epokę. Z jednej strony osobisty artysta hiszpańskiego króla, dworzanin i urzędnik o nienagannych manierach, z drugiej – człowiek, który potrafił w kilku pociągnięciach pędzla uchwycić prawdę o zwykłym człowieku. Mistrz pełnego przepychu baroku, który na swoich płótnach nie bał się… pustki.
Film dokumentalny „Velázquez i jego tajemnica” to fascynująca podróż w głąb twórczości jednego z najważniejszych artystów w historii sztuki – twórcy, którego dzieła wciąż inspirują kolejne pokolenia. Jego wpływ sięga od Édouarda Maneta i Pabla Picassa, przez Francisa Bacona, aż po Salvadora Dalego, który słynne wąsy uczynił hołdem dla swego idola.
Reżyserzy filmu zabierają widzów w niezwykłą podróż do najważniejszych muzeów świata – Museé d’Orsay, Prado i Metropolitan Museum of Art – by odkryć sekrety warsztatu Velázqueza i przyjrzeć się z bliska jego najważniejszym dziełom. W centrum tej opowieści znajduje się legendarne płótno „Panny dworskie”, od wieków budzące zachwyt i konsternację. Co naprawdę widzimy w oczach infantki Małgorzaty? Dlaczego malarz sportretował samego siebie w królewskiej scenie? To pytania, które wciąż inspirują badaczy, filozofów i artystów.
„Velázquez i jego tajemnica” to nie tylko opowieść o sztuce, lecz także o tym, jak obraz potrafi kształtować sposób patrzenia na świat. W filmie pojawiają się unikatowe, archiwalne nagrania, w których o fascynacji Velázquezem opowiadają m.in. Salvador Dalí, Francis Bacon i Michel Foucault. Ich głosy, zestawione z komentarzami współczesnych kuratorów, historyków i konserwatorów, tworzą portret malarza, który pozostaje artystą na wskroś współczesnym.
Francja 2025
90 minut
Diego Velázquez – malarz sprzeczności i geniusz, który wyprzedził swoją epokę. Z jednej strony osobisty artysta hiszpańskiego króla, dworzanin i urzędnik o nienagannych manierach, z drugiej – człowiek, który potrafił w kilku pociągnięciach pędzla uchwycić prawdę o zwykłym człowieku. Mistrz pełnego przepychu baroku, który na swoich płótnach nie bał się… pustki.
Film dokumentalny „Velázquez i jego tajemnica” to fascynująca podróż w głąb twórczości jednego z najważniejszych artystów w historii sztuki – twórcy, którego dzieła wciąż inspirują kolejne pokolenia. Jego wpływ sięga od Édouarda Maneta i Pabla Picassa, przez Francisa Bacona, aż po Salvadora Dalego, który słynne wąsy uczynił hołdem dla swego idola.
Reżyserzy filmu zabierają widzów w niezwykłą podróż do najważniejszych muzeów świata – Museé d’Orsay, Prado i Metropolitan Museum of Art – by odkryć sekrety warsztatu Velázqueza i przyjrzeć się z bliska jego najważniejszym dziełom. W centrum tej opowieści znajduje się legendarne płótno „Panny dworskie”, od wieków budzące zachwyt i konsternację. Co naprawdę widzimy w oczach infantki Małgorzaty? Dlaczego malarz sportretował samego siebie w królewskiej scenie? To pytania, które wciąż inspirują badaczy, filozofów i artystów.
„Velázquez i jego tajemnica” to nie tylko opowieść o sztuce, lecz także o tym, jak obraz potrafi kształtować sposób patrzenia na świat. W filmie pojawiają się unikatowe, archiwalne nagrania, w których o fascynacji Velázquezem opowiadają m.in. Salvador Dalí, Francis Bacon i Michel Foucault. Ich głosy, zestawione z komentarzami współczesnych kuratorów, historyków i konserwatorów, tworzą portret malarza, który pozostaje artystą na wskroś współczesnym.
Wim Wenders: BUENA VISTA SOCIAL CLUB
"Buena Vista Social Club"
Reż. Wim Wenders
Niemcy, USA, Kuba, Wielka Brytania, Francja, 1999, 101 minut
Wim Wenders towarzyszył w podróży do Hawany swojemu wieloletniemu przyjacielowi Ry Cooderowi, który napisał już wcześniej muzykę do jego filmów „Paryż, Teksas” i „Koniec przemocy”. Reżyser zanurzył się w świecie kubańskiej muzyki: przez kilka miesięcy towarzyszył zespołowi Buena Vista Social Club, najpierw w ich domu w Hawanie, następnie kilka tygodni później, w kwietniu 1998 roku, w Amsterdamie na pierwszym publicznym występie grupy, a jeszcze później, w lipcu 1998 roku, na triumfalnym koncercie w Carnegie Hall w Nowym Jorku. W ten sposób podążał za niemłodymi już bohaterami tradycyjnej kubańskiej muzyki na ich drodze od całkowitego zapomnienia do światowej sławy, co stało się w ciągu zaledwie kilku miesięcy. „Myślałem, że kręcę film dokumentalny – powiedział –a tymczasem byliśmy świadkami bajki, której nikt nie mógł sobie wymarzyć”. Dokument muzyczny stał się kinową sensacją i odniósł światowy sukces. Oprócz nominacji do Oscara dla najlepszego filmu dokumentalnego „Buena Vista Social Club” otrzymał m.in. Europejską Nagrodę Filmową, Złotą Niemiecką Nagrodę Filmową, Złotą Kamerę, Brazylijską Wielką Nagrodę Filmową.
Reż. Wim Wenders
Niemcy, USA, Kuba, Wielka Brytania, Francja, 1999, 101 minut
Wim Wenders towarzyszył w podróży do Hawany swojemu wieloletniemu przyjacielowi Ry Cooderowi, który napisał już wcześniej muzykę do jego filmów „Paryż, Teksas” i „Koniec przemocy”. Reżyser zanurzył się w świecie kubańskiej muzyki: przez kilka miesięcy towarzyszył zespołowi Buena Vista Social Club, najpierw w ich domu w Hawanie, następnie kilka tygodni później, w kwietniu 1998 roku, w Amsterdamie na pierwszym publicznym występie grupy, a jeszcze później, w lipcu 1998 roku, na triumfalnym koncercie w Carnegie Hall w Nowym Jorku. W ten sposób podążał za niemłodymi już bohaterami tradycyjnej kubańskiej muzyki na ich drodze od całkowitego zapomnienia do światowej sławy, co stało się w ciągu zaledwie kilku miesięcy. „Myślałem, że kręcę film dokumentalny – powiedział –a tymczasem byliśmy świadkami bajki, której nikt nie mógł sobie wymarzyć”. Dokument muzyczny stał się kinową sensacją i odniósł światowy sukces. Oprócz nominacji do Oscara dla najlepszego filmu dokumentalnego „Buena Vista Social Club” otrzymał m.in. Europejską Nagrodę Filmową, Złotą Niemiecką Nagrodę Filmową, Złotą Kamerę, Brazylijską Wielką Nagrodę Filmową.
Wim Wenders: NIEBO NAD BERLINEM
"Niebo nad Berlinem" (Der Himmel über Berlin)
Reż. Wim Wenders
Francja, RFN, 1987, 128 minut
Film nagrodzony został m.in. Złotą Palmą w Cannes (Najlepszy reżyser) i zdobył dwie Europejskie Nagrody Filmowe (Najlepszy reżyser, najlepszy aktor drugoplanowy). „Niebo nad Berlinem” jest swoistym „powrotem do domu” Wendersa i pierwszym niemieckim filmem po ośmiu latach spędzonych w Ameryce. Jego głównymi bohaterami są aniołowie stróże, przyjazne niewidzialne istoty w prochowcach, które słuchają myśli śmiertelników i próbują ich pocieszyć. Jeden z nich, Damiel (Bruno Ganz), pragnie stać się człowiekiem po tym, jak zakochuje się w pięknej artystce trapezowej Marion (Solveig Dommartin). Peter Falk, który gra samego siebie, pomaga mu przekroczyć tę granicę, wprowadzając go w tajniki drobnych przyjemności życia... Film stał się kultowy na całym świecie i w 1998 roku doczekał się remake'u pod tytułem „Miasto Aniołów” z Nicolasem Cage’em i Meg Ryan w rolach głównych.
Reż. Wim Wenders
Francja, RFN, 1987, 128 minut
Film nagrodzony został m.in. Złotą Palmą w Cannes (Najlepszy reżyser) i zdobył dwie Europejskie Nagrody Filmowe (Najlepszy reżyser, najlepszy aktor drugoplanowy). „Niebo nad Berlinem” jest swoistym „powrotem do domu” Wendersa i pierwszym niemieckim filmem po ośmiu latach spędzonych w Ameryce. Jego głównymi bohaterami są aniołowie stróże, przyjazne niewidzialne istoty w prochowcach, które słuchają myśli śmiertelników i próbują ich pocieszyć. Jeden z nich, Damiel (Bruno Ganz), pragnie stać się człowiekiem po tym, jak zakochuje się w pięknej artystce trapezowej Marion (Solveig Dommartin). Peter Falk, który gra samego siebie, pomaga mu przekroczyć tę granicę, wprowadzając go w tajniki drobnych przyjemności życia... Film stał się kultowy na całym świecie i w 1998 roku doczekał się remake'u pod tytułem „Miasto Aniołów” z Nicolasem Cage’em i Meg Ryan w rolach głównych.
WPATRUJĄC SIĘ W SŁOŃCE
"Wpatrując się w słońce" (In die Sonne schauen)
Reż. Mascha Schilinski
Niemcy, 2025, 149 minut
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Reż. Mascha Schilinski
Niemcy, 2025, 149 minut
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.
Kupuj więcej za mniej – sprawdź ofertę KARNETÓW