Archiwum filmów
PRISCILLA
"Priscilla"
Reż. Sofia Coppola
USA, 2023, 113 minut
Kiedy młodziutka Priscilla Beaulieu spotyka Elvisa Presleya, on jest już gwiazdą rock-and-rolla. W ich niewielu wspólnych chwilach staje się dla niej kimś zupełnie nieoczekiwanym: pierwszą wielką miłością, sprzymierzeńcem w samotności i wrażliwym najlepszym przyjacielem. Jednak z czasem jej życie przypudrowane i przykryte toną różu i brokatu zmienia się w złotą klatkę. Oczami Priscilli Sofia Coppola opowiada o nieznanym obliczu najsłynniejszej love story – długich zalotach i burzliwym małżeństwie Elvisa i Priscilli, począwszy od okresu, kiedy Elvis stacjonował w Niemczech, aż po czas, kiedy zamieszkali w wymarzonej rezydencji Graceland.To głęboko prawdziwa, zachwycająco czuła i subtelna historia młodej, zagubionej i naiwnej dziewczyny bez pamięci zakochanej w gwieździe rocka.
Reż. Sofia Coppola
USA, 2023, 113 minut
Kiedy młodziutka Priscilla Beaulieu spotyka Elvisa Presleya, on jest już gwiazdą rock-and-rolla. W ich niewielu wspólnych chwilach staje się dla niej kimś zupełnie nieoczekiwanym: pierwszą wielką miłością, sprzymierzeńcem w samotności i wrażliwym najlepszym przyjacielem. Jednak z czasem jej życie przypudrowane i przykryte toną różu i brokatu zmienia się w złotą klatkę. Oczami Priscilli Sofia Coppola opowiada o nieznanym obliczu najsłynniejszej love story – długich zalotach i burzliwym małżeństwie Elvisa i Priscilli, począwszy od okresu, kiedy Elvis stacjonował w Niemczech, aż po czas, kiedy zamieszkali w wymarzonej rezydencji Graceland.To głęboko prawdziwa, zachwycająco czuła i subtelna historia młodej, zagubionej i naiwnej dziewczyny bez pamięci zakochanej w gwieździe rocka.
PROCEDER
Poruszająca historia rapera Tomasza Chady – chłopaka z blokowisk, z duszą poety i darem do wpadania w poważne kłopoty. Prawdziwy i szczery do bólu w swoich tekstach Chada ginie w niewyjaśnionych okolicznościach, zostawiając zszokowanych fanów i dziewczynę, którą kochał. Muzyka była całym jego życiem – pasją i światem, w który uciekał, gdy rzeczywistość nie miała mu zbyt wiele do zaoferowania.
PROSTA HISTORIA
"Prosta historia" (The Straight Story)
Reż. David Lynch
Francja, USA, Wielka Brytania, 1999, 112 minut
„Prosta historia” to oparta na autentyczny wydarzeniach historia Alvina Straighta, który postanawia rozliczyć się i pogodzić z przeszłością. By spotkać się ze swoim schorowanym bratem wyrusza małym ciągnikiem do kosiarki w kilkusetmilową podróż przez całą Amerykę. Ten najmniej „lynchowski” z filmów Davida Lyncha, ale wciąż dowód jego wszechstronności i maestrii, to liryczna podróż w głąb ludzkiej duszy, przypowieść o istnieniu i przemijaniu, a także wzruszający portret człowieka u schyłku życia. O swoim nietypowym filmie Lynch mówił następująco: Wiem, że ten film w niczym nie przypomina moich poprzednich. Ale ludzie w swoich wyborach często kierują się emocjami. Tak właśnie było ze mną. Scenariusz „Prostej historii” poruszył mnie do głębi. Zafrapował mnie zwłaszcza motyw przebaczenia. Za rolę Alvina Straighta odtwarzający go 78-letni Richard Farnsworth zdobył nominacje do Oscara i Złotego Globu, a sam film został wyróżniony Europejską Nagrodą Filmową dla najlepszego filmu spoza Europy. Film jest dostępny w odrestaurowanej wersji 4K.
Reż. David Lynch
Francja, USA, Wielka Brytania, 1999, 112 minut
„Prosta historia” to oparta na autentyczny wydarzeniach historia Alvina Straighta, który postanawia rozliczyć się i pogodzić z przeszłością. By spotkać się ze swoim schorowanym bratem wyrusza małym ciągnikiem do kosiarki w kilkusetmilową podróż przez całą Amerykę. Ten najmniej „lynchowski” z filmów Davida Lyncha, ale wciąż dowód jego wszechstronności i maestrii, to liryczna podróż w głąb ludzkiej duszy, przypowieść o istnieniu i przemijaniu, a także wzruszający portret człowieka u schyłku życia. O swoim nietypowym filmie Lynch mówił następująco: Wiem, że ten film w niczym nie przypomina moich poprzednich. Ale ludzie w swoich wyborach często kierują się emocjami. Tak właśnie było ze mną. Scenariusz „Prostej historii” poruszył mnie do głębi. Zafrapował mnie zwłaszcza motyw przebaczenia. Za rolę Alvina Straighta odtwarzający go 78-letni Richard Farnsworth zdobył nominacje do Oscara i Złotego Globu, a sam film został wyróżniony Europejską Nagrodą Filmową dla najlepszego filmu spoza Europy. Film jest dostępny w odrestaurowanej wersji 4K.
PROSTA HISTORIA O MORDERSTWIE
"Prosta historia o morderstwie" to trzymająca w napięciu, pełna zaskakujących zwrotów akcji historia policyjnej rodziny, której losami wstrząsa tajemnicza zbrodnia. Jacek, młody policjant, za wszelką cenę próbuje chronić matkę i braci przed porywczym i despotycznym ojcem – również funkcjonariuszem – zamieszanym w nielegalne interesy. Gdy ten zostaje zamordowany, syn staje się głównym podejrzanym. Chcąc udowodnić swoją niewinność, Jacek musi rozpracować skomplikowaną sieć intryg, w którą uwikłany był jego ojciec
PROSTE RZECZY
Nagrodzony na prestiżowym festiwalu Sundance Grzegorz Zariczny to reżyser, który odważnie eksploruje terytorium na granicy fabuły i dokumentu. W Prostych rzeczach, czułej opowieści o poszukiwaniu życiowych fundamentów, podpatruje autentyczną relację Błażeja, Magdy i ich córki Ali, wprowadzając do historii katalizator w postaci fikcyjnego wujka (Tomasz Schimscheiner) – brata zmarłego ojca Błażeja, który pojawia się, by pomóc młodym w remoncie wiejskiego domu. To punkt wyjścia do refleksji nad rodzinnymi relacjami i uporządkowania bolesnych spraw z przeszłości. Zariczny w umiejętny sposób zderza tu słodko-gorzką codzienność z bezmiarem uniwersalnych problemów.
PROXIMA
Sara jest astronautką. Jako jedyna kobieta bierze udział w wyczerpującym szkoleniu Europejskiej Agencji Kosmicznej. Każdego dnia, pod kontrolą maszyn i specjalistów, poddana ekstremalnym warunkom jakie panują na statku kosmicznym, ćwiczy wytrzymałość swojego organizmu. Jej codzienność to nie tylko mordercze treningi, ale również ciągłe udowadnianie męskiej części załogi, że zasługuje na miejsce w zespole. W domu zrzuca skafander i jest mamą 7-letniej Stelli. Kiedy zostaje wybrana na członka załogi misji „Proxima", jej dotychczasowe życie zaczyna się komplikować. Jako astronautka jest gotowa, by spełnić swoje marzenia i polecieć w kosmos, jako mama boi się rozłąki z córką. Każda decyzja jest dobra i zła jednocześnie. Wyprawa w kosmos czasami okazuje się mniejszym wyzwaniem niż zwykłe życie na Ziemi.
PRZED WSCHODEM SŁOŃCA
Kultowy film Richarda Linklatera z 1995 r, opowiadający o nieoczekiwanym spotkaniu dwojga młodych ludzi w pociągu jadącym do Wiednia. Mimo że dziewczyna planuje kontynuować podróż, młodzi, by nie przerywać ciekawej konwersacji, decydują się na wspólną wędrówkę po stolicy Austrii.
PRZED WSCHODEM SŁOŃCA
"Przed Wschodem Słońca" (Before Sunrise)
Reż. Richard Linklater
Austria, Szwajcaria, USA, 1995, 100 minut
Przed wschodem słońca to historia pewnego spotkania. Francuska studentka Celine i Amerykanin Jesse rozpoczynają konwersację podczas wspólnej podróży koleją. Oboje wysiadają w Wiedniu i kontynuują pasjonującą rozmowę, chodząc ulicami stolicy Austrii. Zanim się rozstaną i wsiądą to jadących w różne strony pociągów, chcą jeszcze spędzić ze sobą kilkanaście godzin... W 'Przed wschodem słońca' Richard Linklater po mistrzowsku rysuje portret młodego pokolenia lat dziewięćdziesiątych, ukazując marzenia, obawy i tęsknoty wchodzących w dorosłe życie ludzi.
Reż. Richard Linklater
Austria, Szwajcaria, USA, 1995, 100 minut
Przed wschodem słońca to historia pewnego spotkania. Francuska studentka Celine i Amerykanin Jesse rozpoczynają konwersację podczas wspólnej podróży koleją. Oboje wysiadają w Wiedniu i kontynuują pasjonującą rozmowę, chodząc ulicami stolicy Austrii. Zanim się rozstaną i wsiądą to jadących w różne strony pociągów, chcą jeszcze spędzić ze sobą kilkanaście godzin... W 'Przed wschodem słońca' Richard Linklater po mistrzowsku rysuje portret młodego pokolenia lat dziewięćdziesiątych, ukazując marzenia, obawy i tęsknoty wchodzących w dorosłe życie ludzi.
PRZED ZACHODEM SŁOŃCA
"Przed zachodem słońca" (Before Sunset)
Reż. Richard Linklater
USA, Francja, 2004, 77 minut
Kiedy Jesse i Celine spotkali się w pociągu Eurail, natychmiast dało się zauważyć, że zaczyna ich łączyć uczucie. Jego wynikiem był czternastogodzinny romans, jaki niespodziewanie przytrafił im się potem w Wiedniu. Romans, który zakończył się na peronie dworca, gdy przysięgli sobie, że spotkają się ponownie za pół roku. Od tego ranka minęło dziewięć lat. Podczas trasy promocyjnej nowej książki, Jesse dostrzega, że w paryskiej księgarni przypatruje mu się Celine. Ona mieszka teraz w Paryżu, on w Nowym Jorku. On odlatuje jeszcze tego samego wieczora, mają więc zaledwie kilka godzin, by stwierdzić, że ich uczucie jest tak samo silne, prawdziwe i witalne, jak dziewięć lat wcześniej w Wiedniu. Podczas pokazanej w czasie rzeczywistym podróży przez Paryż, dwójka bohaterów daje unieść się swym sercom i umysłom, poznaje swoje uczucia i ponownie przekonuje się, jak potężną, choć nieoczekiwaną, miłością darzy się wzajemnie.
Reż. Richard Linklater
USA, Francja, 2004, 77 minut
Kiedy Jesse i Celine spotkali się w pociągu Eurail, natychmiast dało się zauważyć, że zaczyna ich łączyć uczucie. Jego wynikiem był czternastogodzinny romans, jaki niespodziewanie przytrafił im się potem w Wiedniu. Romans, który zakończył się na peronie dworca, gdy przysięgli sobie, że spotkają się ponownie za pół roku. Od tego ranka minęło dziewięć lat. Podczas trasy promocyjnej nowej książki, Jesse dostrzega, że w paryskiej księgarni przypatruje mu się Celine. Ona mieszka teraz w Paryżu, on w Nowym Jorku. On odlatuje jeszcze tego samego wieczora, mają więc zaledwie kilka godzin, by stwierdzić, że ich uczucie jest tak samo silne, prawdziwe i witalne, jak dziewięć lat wcześniej w Wiedniu. Podczas pokazanej w czasie rzeczywistym podróży przez Paryż, dwójka bohaterów daje unieść się swym sercom i umysłom, poznaje swoje uczucia i ponownie przekonuje się, jak potężną, choć nieoczekiwaną, miłością darzy się wzajemnie.
PRZEDSZKOLANKA
Lisa ma szczęśliwą rodzinę, pracę, którą lubi i ładny dom na przedmieściach Nowego Jorku, ale tak naprawdę od zawsze chciała być artystką. Kiedy przypadkiem odkrywa geniusz poetycki swojego pięcioletniego ucznia, postanawia zrobić wszystko, aby nie został zmarnowany. Wiara, że chłopiec, w przeciwieństwie do niej, ma szansę zostać wybitnym twórcą, zamienia się w niebezpieczną obsesję.
PRZEGLĄD FILMOW MANUELA DE OLIVIERY - BOSKA KOMEDIA
Boska komedia to zabawa z cytatami i nieoczekiwanymi deklamacjami Raskolnikowa, Jezusa, Adama, Ewy i innych. Ci bohaterowi spotykają się w miejscu, które przypomina dom wariatów, a wyrwane zostały z kart powieści, aby sobie pofilozofować. A Divina Comédia. Ten film trzeba odkrywać.
PRZEGLĄD FILMOW MANUELA DE OLIVIERY - NON ALBO CZCZA CHWAŁA RZĄDZENIA
Non albo pusta chwała dowodzenia (1990) to też pewne odczytanie,
ale tym razem portugalskiej historii, które reżyser skoncentrował nie na
chwilach chwały, ale na momentach hucznych porażek. Dlaczego wybierać
taką właśnie mroczną wizję, zamiast się chwalić? Dlatego, że Oliveira
nie chce unikać tematów polemicznych. Dlatego, że poprzez kino chce
zrozumieć i chce, aby inni też zrozumieli to, co niektórzy starają się
skrywać albo przemilczać, jak na przykład czasy kolonizacji.
ale tym razem portugalskiej historii, które reżyser skoncentrował nie na
chwilach chwały, ale na momentach hucznych porażek. Dlaczego wybierać
taką właśnie mroczną wizję, zamiast się chwalić? Dlatego, że Oliveira
nie chce unikać tematów polemicznych. Dlatego, że poprzez kino chce
zrozumieć i chce, aby inni też zrozumieli to, co niektórzy starają się
skrywać albo przemilczać, jak na przykład czasy kolonizacji.
PRZEGLĄD FILMOW MANUELA DE OLIVIERY - PUSZKA
Skrzynka (1994) to z kolei historia opowiedziana jak antyczny dramat - jeden dzień, jedno miejsce, jeden problem do rozwiązania. To film na tyle zaskakujący, że dziś zapewne zaskoczyłby samego reżysera swoją innością.
PRZEJŚCIA
"Przejścia" (Passages)
Reż. Ira Sachs
Francja, Niemcy, 2023, 91 minut
„Przejścia", czyli o współczesnych związkach w wersji tylko dla dorosłych. Multikulturowy Paryż, a w nim troje kochanków uwikłanych w ryzykowną grę w pożądanie. Gwiazda europejskiego kina Franz Rogowski, rozsławiony filmem „Pachnidło" Ben Whishaw oraz znana z „Życia Adeli" i „Pięciu diabłów" Adèle Exarchopoulos tworzą w głośnym dramacie Iry Sachsa erotyczny trójkąt, w którym seks i uczucia dają wybuchową mieszankę. Jak na Paryż przystało, rewolucja zaczyna się w kawiarni. Świętujący zakończenie zdjęć filmowiec Tomas (Rogowski) poznaje Agathe (Exarchopoulos). Bez zastanowienia rzuca się w wir nowej namiętności, podczas gdy w mieszkaniu czeka na niego lojalny, wyrozumiały mąż Martin (Wishaw). Szukając osobistego spełnienia i emocjonalnych podniet, wszyscy troje eksplorują swoje ciała, uczucia i granice. Każde z nich będzie musiało zmierzyć się z pytaniami, na które nie są gotowi – i którym nie chcą stawiać czoła. Czy namiętność może iść w parze z pragnieniem założenia rodziny? Czy tworzymy relacje z miłości do kogoś, czy z miłości do siebie? Bezkompromisowy film o trójkącie i o nieokiełznanej miłości własnej, która potrafi zniszczyć każdego, kto znajdzie się w jej zasięgu. „Przejścia" to odważne, seksowne, ale jednocześnie zabawne i zmysłowe spojrzenie na współczesne relacje – dla widzów, którzy nie boją się spojrzeć w filmowe lustro.
Reż. Ira Sachs
Francja, Niemcy, 2023, 91 minut
„Przejścia", czyli o współczesnych związkach w wersji tylko dla dorosłych. Multikulturowy Paryż, a w nim troje kochanków uwikłanych w ryzykowną grę w pożądanie. Gwiazda europejskiego kina Franz Rogowski, rozsławiony filmem „Pachnidło" Ben Whishaw oraz znana z „Życia Adeli" i „Pięciu diabłów" Adèle Exarchopoulos tworzą w głośnym dramacie Iry Sachsa erotyczny trójkąt, w którym seks i uczucia dają wybuchową mieszankę. Jak na Paryż przystało, rewolucja zaczyna się w kawiarni. Świętujący zakończenie zdjęć filmowiec Tomas (Rogowski) poznaje Agathe (Exarchopoulos). Bez zastanowienia rzuca się w wir nowej namiętności, podczas gdy w mieszkaniu czeka na niego lojalny, wyrozumiały mąż Martin (Wishaw). Szukając osobistego spełnienia i emocjonalnych podniet, wszyscy troje eksplorują swoje ciała, uczucia i granice. Każde z nich będzie musiało zmierzyć się z pytaniami, na które nie są gotowi – i którym nie chcą stawiać czoła. Czy namiętność może iść w parze z pragnieniem założenia rodziny? Czy tworzymy relacje z miłości do kogoś, czy z miłości do siebie? Bezkompromisowy film o trójkącie i o nieokiełznanej miłości własnej, która potrafi zniszczyć każdego, kto znajdzie się w jej zasięgu. „Przejścia" to odważne, seksowne, ale jednocześnie zabawne i zmysłowe spojrzenie na współczesne relacje – dla widzów, którzy nie boją się spojrzeć w filmowe lustro.
PRZEPIĘKNE!
PRZEPIĘKNE!
Reż: Katia Priwieziencew
Polska 2025, 118 minut
PRZEPIĘKNE! to film, który poruszy serca wszystkich kobiet. Opowiada historie sześciu wyjątkowych bohaterek, z których, każda na swój sposób, walczy o swoje szczęście i spełnienie. To opowieść o codziennych wyzwaniach, o marzeniach, które nigdy nie gasną, i o odwadze potrzebnej, by żyć w zgodzie ze sobą.
Magda (Nieradkiewicz) próbuje pogodzić wychowanie dwójki małych dzieci z prowadzeniem domu, a jednocześnie pragnie wrócić do pracy i realizować swoje zawodowe ambicje. Basia (Ścisłowicz), skryta za murem nieufności, za wszelką cenę, unika miłości, choć bardzo jej pragnie. Krysia (Śleszyńśka), po trzydziestu latach małżeństwa, chce czerpać z życia pełnymi garściami, nawet jeśli jej mąż nie podziela jej entuzjazmu. Agata (Herman), odnosząca sukcesy bizneswoman, nie potrafi odnaleźć nici porozumienia z nastoletnią córką. Julia (Urzędowska) jest gotowa poświęcić wszystko, by przedłużyć swoją karierę w branży, która ceni tylko młodość i urodę. A mała Tosia (Szmidt)? Ona po prostu szuka odpowiedzi na wielkie pytania, które stawia przed nią życie.
„PRZEPIĘKNE!” to film, który bawi, wzrusza i chwyta za serce. Obejrzysz go z zapartym tchem i paczką chusteczek pod ręką.
Reż: Katia Priwieziencew
Polska 2025, 118 minut
PRZEPIĘKNE! to film, który poruszy serca wszystkich kobiet. Opowiada historie sześciu wyjątkowych bohaterek, z których, każda na swój sposób, walczy o swoje szczęście i spełnienie. To opowieść o codziennych wyzwaniach, o marzeniach, które nigdy nie gasną, i o odwadze potrzebnej, by żyć w zgodzie ze sobą.
Magda (Nieradkiewicz) próbuje pogodzić wychowanie dwójki małych dzieci z prowadzeniem domu, a jednocześnie pragnie wrócić do pracy i realizować swoje zawodowe ambicje. Basia (Ścisłowicz), skryta za murem nieufności, za wszelką cenę, unika miłości, choć bardzo jej pragnie. Krysia (Śleszyńśka), po trzydziestu latach małżeństwa, chce czerpać z życia pełnymi garściami, nawet jeśli jej mąż nie podziela jej entuzjazmu. Agata (Herman), odnosząca sukcesy bizneswoman, nie potrafi odnaleźć nici porozumienia z nastoletnią córką. Julia (Urzędowska) jest gotowa poświęcić wszystko, by przedłużyć swoją karierę w branży, która ceni tylko młodość i urodę. A mała Tosia (Szmidt)? Ona po prostu szuka odpowiedzi na wielkie pytania, które stawia przed nią życie.
„PRZEPIĘKNE!” to film, który bawi, wzrusza i chwyta za serce. Obejrzysz go z zapartym tchem i paczką chusteczek pod ręką.
PRZESILENIE ZIMOWE
"Przesilenie zimowe" (The Holdovers)
Reż. Alexander Payne
USA, 2023, 133 minuty
Wielki powrót mistrza filmowego dialogu, Alexandra Payne’a, który zachwycił romantycznymi Bezdrożami, a potem uwodził obyczajową Nebraską. W pierwszych scenach Przesilenia zimowego poznajemy antypatycznego profesora historii (Paul Giamatti w chyba najlepszej roli w karierze). Akcja filmu toczy się w szkole z internatem gdzieś w Nowej Anglii lat 70., w przeddzień przerwy świątecznej. Spędzić Nowy Rok w tej skostniałej, zmrożonej tradycją instytucji pod opieką belfra to najgorsza kara z możliwych. Jednak stopniowo, wraz z topniejącym śniegiem i wypitą whisky relacje między uczniami i pracownikami, będącymi niczym relikty minionego świata (dosłowne znaczenie tytułu The Holdovers), zaczynają się ocieplać. Z konfrontacji i szczerej rozmowy rodzi się wzajemne zrozumienie. Jesteśmy więc świadkami swoistego, niezależnego od wieku bolesnego coming-of-age. A wszystko to zostało okraszone cytatami z dzieł greckich klasyków i łacińskimi maksymami, smakowitymi jak ciepłe soul food przygotowane przez doświadczoną przez los czarną kucharkę, która woli spędzić święta w pustej szkole.
Reż. Alexander Payne
USA, 2023, 133 minuty
Wielki powrót mistrza filmowego dialogu, Alexandra Payne’a, który zachwycił romantycznymi Bezdrożami, a potem uwodził obyczajową Nebraską. W pierwszych scenach Przesilenia zimowego poznajemy antypatycznego profesora historii (Paul Giamatti w chyba najlepszej roli w karierze). Akcja filmu toczy się w szkole z internatem gdzieś w Nowej Anglii lat 70., w przeddzień przerwy świątecznej. Spędzić Nowy Rok w tej skostniałej, zmrożonej tradycją instytucji pod opieką belfra to najgorsza kara z możliwych. Jednak stopniowo, wraz z topniejącym śniegiem i wypitą whisky relacje między uczniami i pracownikami, będącymi niczym relikty minionego świata (dosłowne znaczenie tytułu The Holdovers), zaczynają się ocieplać. Z konfrontacji i szczerej rozmowy rodzi się wzajemne zrozumienie. Jesteśmy więc świadkami swoistego, niezależnego od wieku bolesnego coming-of-age. A wszystko to zostało okraszone cytatami z dzieł greckich klasyków i łacińskimi maksymami, smakowitymi jak ciepłe soul food przygotowane przez doświadczoną przez los czarną kucharkę, która woli spędzić święta w pustej szkole.
PRZYCHODZI FACET DO LEKARZA
Roman Faubert jest hipochondrykiem. Jedyną osobą starającą się mu pomóc jest lekarz Dimitri Zvenska. Uważa on, że ostanią deską ratunku dla Romana będzie żona, jednak jej znalezienie nie jest takie proste...
PRZYJAZN CZY KOCHANIE?
"Przyjaźń czy kochanie?" to pełna intryg historia miłosna rozgrywająca się na salonach osiemnastowiecznej Anglii. Piękna wdowa Lady Susan Vernon przyjeżdża do rezydencji swoich teściów, aby przeczekać plotkarską burzę, której jest bohaterką. Mając opanowaną do perfekcji sztukę uwodzenia, planuje znaleźć odpowiednią partię nie tylko dla pięknej córki, ale i dla siebie. O pomoc zwraca się do swej przyjaciółki Alice, jednak dwóch niezwykle przystojnych i przebiegłych zalotników pokrzyżuje ich plany.
PRZYSIĘGA IRENY
"Przysięga Ireny" (Irena's Vow)
Reż. Louise Archambault
Kanada, Polska, 2023, 120 minut
To inspirowana prawdziwymi wydarzeniami historia nastoletniej Ireny Gut, która w czasie II wojny światowej z narażeniem życia ukrywała i uratowała od zagłady kilkanaście osób żydowskiego pochodzenia. Trwa II wojna światowa. 19-letnia Irena (Sophie Nelisse) w wojennej zawierusze traci kontakt z rodziną. Siłą zostaje zmuszona do niewolniczej pracy w niemieckiej fabryce amunicji. Jej sytuacja polepsza się, gdy zwraca na nią uwagę Rugemer – major SS (Dougray Scott). Zafascynowany rezolutną dziewczyną mężczyzna zauważa, że pracuje ona ponad swoje siły i awansuje ją w strukturze fabryki. Irena przejmuje nowe obowiązki w kuchni, a później także dostaje za zadanie zarządzanie szwalnią, w której pracuje kilkunastu Żydów. Bohaterce udaje się podsłuchać rozmowę Niemców, z której dowiaduje się o planach likwidacji pobliskiego getta i postanawia znaleźć sposób na to, by ocalić podlegających jej robotników. Wkrótce rozwiązanie sytuacji pojawia się samo – młoda Polka otrzymuje propozycję pracy w roli gosposi w posiadłości Rugemera. Irena postanawia wykorzystać zaufanie pracodawcy i ukryć w jego domu Żydów pracujących wcześniej w szwalni. Konspiracja nie trwa jednak długo. Rugemer odkrywa tajemnicę Ireny i stawia jej trudne do zaakceptowania ultimatum.
Reż. Louise Archambault
Kanada, Polska, 2023, 120 minut
To inspirowana prawdziwymi wydarzeniami historia nastoletniej Ireny Gut, która w czasie II wojny światowej z narażeniem życia ukrywała i uratowała od zagłady kilkanaście osób żydowskiego pochodzenia. Trwa II wojna światowa. 19-letnia Irena (Sophie Nelisse) w wojennej zawierusze traci kontakt z rodziną. Siłą zostaje zmuszona do niewolniczej pracy w niemieckiej fabryce amunicji. Jej sytuacja polepsza się, gdy zwraca na nią uwagę Rugemer – major SS (Dougray Scott). Zafascynowany rezolutną dziewczyną mężczyzna zauważa, że pracuje ona ponad swoje siły i awansuje ją w strukturze fabryki. Irena przejmuje nowe obowiązki w kuchni, a później także dostaje za zadanie zarządzanie szwalnią, w której pracuje kilkunastu Żydów. Bohaterce udaje się podsłuchać rozmowę Niemców, z której dowiaduje się o planach likwidacji pobliskiego getta i postanawia znaleźć sposób na to, by ocalić podlegających jej robotników. Wkrótce rozwiązanie sytuacji pojawia się samo – młoda Polka otrzymuje propozycję pracy w roli gosposi w posiadłości Rugemera. Irena postanawia wykorzystać zaufanie pracodawcy i ukryć w jego domu Żydów pracujących wcześniej w szwalni. Konspiracja nie trwa jednak długo. Rugemer odkrywa tajemnicę Ireny i stawia jej trudne do zaakceptowania ultimatum.
PSIE PAZURY
Charyzmatyczny właściciel rancza Phil Burbank nie jest przyjemnym człowiekiem. Gdy jego brat sprowadza do domu nowo poślubioną żonę i jej syna, Phil zaczyna znęcać się nad nimi. Wkrótce jednak zaczyna rozumieć, czym jest miłość.
PSY
"Psy"
Reż. Władysław Pasikowski
Polska, 1992, 104 minuty
Grupa członków SB zostaje po weryfikacji przeniesiona do policji i rozpoczyna walkę z bandą groźnych przestępców. Główny bohater, Franz, z wykształcenia prawnik, kończy "karierę" w SB. Jak dowiadujemy się z przesłuchań na komisji weryfikacyjnej, nawet wśród swoich 37-letni Franc nie należał do szaraków (31 nagan i 18 pochwał). Szybki awans i stabilną pozycję w SB zawdzięczał małżeństwu z córką byłego wiceministra, członka Biura Politycznego KC PZPR, która go porzuciła i prysnęła za granicę, "taka z niej była szmata" (słowa Franza). Po weryfikacji Franz przenosi się do pracy w policji. W trakcie jednej z akcji, w której kierowany przez niego "oddział" ma zatrzymać gang złodziei samochodów, trzech kolegów Franza zostaje zabitych. Franz wie, że gra idzie o wyższą stawkę aniżeli handel kradzionymi samochodami. Domyśla się także, że tak otwarcie przeciw policji mogli się zwrócić tylko jego byli koledzy po fachu. Postanawia się zemścić, jednak próba wciągnięcia do współpracy kumpla z SB, Ola, którego po weryfikacji wyrzucono z policji, jest fatalną pomyłką. Olo bowiem w tym czasie znalazł już nowych mocodawców i pracuje dla przeciwnej strony. Osamotnionego w walce Franza opuszcza także przygarnięta przez niego dziewczyna, która odchodzi do lepiej ustawionego Ola. Pojedynek Franza i Ola skończy się tragicznie dla nich obu: Franz dopadnie Ola i nie zawaha się strzelić do niego, sam jednak trafia na wiele lat do więzienia. Być może coś komuś udowodnił, na pewno jednak przegrał życie.
Reż. Władysław Pasikowski
Polska, 1992, 104 minuty
Grupa członków SB zostaje po weryfikacji przeniesiona do policji i rozpoczyna walkę z bandą groźnych przestępców. Główny bohater, Franz, z wykształcenia prawnik, kończy "karierę" w SB. Jak dowiadujemy się z przesłuchań na komisji weryfikacyjnej, nawet wśród swoich 37-letni Franc nie należał do szaraków (31 nagan i 18 pochwał). Szybki awans i stabilną pozycję w SB zawdzięczał małżeństwu z córką byłego wiceministra, członka Biura Politycznego KC PZPR, która go porzuciła i prysnęła za granicę, "taka z niej była szmata" (słowa Franza). Po weryfikacji Franz przenosi się do pracy w policji. W trakcie jednej z akcji, w której kierowany przez niego "oddział" ma zatrzymać gang złodziei samochodów, trzech kolegów Franza zostaje zabitych. Franz wie, że gra idzie o wyższą stawkę aniżeli handel kradzionymi samochodami. Domyśla się także, że tak otwarcie przeciw policji mogli się zwrócić tylko jego byli koledzy po fachu. Postanawia się zemścić, jednak próba wciągnięcia do współpracy kumpla z SB, Ola, którego po weryfikacji wyrzucono z policji, jest fatalną pomyłką. Olo bowiem w tym czasie znalazł już nowych mocodawców i pracuje dla przeciwnej strony. Osamotnionego w walce Franza opuszcza także przygarnięta przez niego dziewczyna, która odchodzi do lepiej ustawionego Ola. Pojedynek Franza i Ola skończy się tragicznie dla nich obu: Franz dopadnie Ola i nie zawaha się strzelić do niego, sam jednak trafia na wiele lat do więzienia. Być może coś komuś udowodnił, na pewno jednak przegrał życie.
PSY 3. W IMIĘ ZASAD
Po 25 latach odsiadki Franz Maurer wkracza w nową Polskę, gdzie nic nie jest takie, jak zapamiętał. Wkrótce ponownie spotyka Nowego.
PSYCHO GOREMAN
Psycho Goreman
Oryginalny tytuł: Psycho Goreman | Reżyseria: Steven Kostanski | Produkcja: Kanada, 2020 | Czas: 95'
Występują: Nita-Josee Hanna, Owen Myre, Matthew Ninaber
Czy zastanawialiście się może kiedyś, jak wyglądałoby „E.T.”, gdyby sympatycznego kosmitę zamienić na wściekłego mięśniaka pragnącego zniszczenia ludzkości, a wzruszające fragmenty zastąpić hektolitrami krwi? Nie? My też nie, ale i tak mamy odpowiedź.
„Psycho Goreman” to najntisowy z ducha list miłosny do praktycznych efektów specjalnych, krwawej rozwałki i totalnego filmowego szaleństwa. Reżyser Steven Kostanski (znany z „The Void”) puszcza wodzę fantazji i pozwala sobie na stworzenie filmu, który wszyscy chcielibyśmy obejrzeć jako dzieciaki – krwawej, wulgarnej i zupełnie pozbawionej hamulców opowieści o napędzanym żądzą zniszczenia kosmicie, który przybywa na Ziemię i wpada w sidła małej (choć równie wrednej!) dziewczynki.
„Psycho Goreman” będzie też pierwszym od dwudziestu lat filmem wydanym w Polsce oficjalnie na kasetach wideo. Najpierw jednak będziecie mogli zobaczyć go w Konkursie Głównym na Octopus Film Festival.
[Grzegorz Fortuna]
Oryginalny tytuł: Psycho Goreman | Reżyseria: Steven Kostanski | Produkcja: Kanada, 2020 | Czas: 95'
Występują: Nita-Josee Hanna, Owen Myre, Matthew Ninaber
Czy zastanawialiście się może kiedyś, jak wyglądałoby „E.T.”, gdyby sympatycznego kosmitę zamienić na wściekłego mięśniaka pragnącego zniszczenia ludzkości, a wzruszające fragmenty zastąpić hektolitrami krwi? Nie? My też nie, ale i tak mamy odpowiedź.
„Psycho Goreman” to najntisowy z ducha list miłosny do praktycznych efektów specjalnych, krwawej rozwałki i totalnego filmowego szaleństwa. Reżyser Steven Kostanski (znany z „The Void”) puszcza wodzę fantazji i pozwala sobie na stworzenie filmu, który wszyscy chcielibyśmy obejrzeć jako dzieciaki – krwawej, wulgarnej i zupełnie pozbawionej hamulców opowieści o napędzanym żądzą zniszczenia kosmicie, który przybywa na Ziemię i wpada w sidła małej (choć równie wrednej!) dziewczynki.
„Psycho Goreman” będzie też pierwszym od dwudziestu lat filmem wydanym w Polsce oficjalnie na kasetach wideo. Najpierw jednak będziecie mogli zobaczyć go w Konkursie Głównym na Octopus Film Festival.
[Grzegorz Fortuna]
PSYCHOBITCH
Wzorowy, przykładny Marius zostaje sparowany w szkolnym projekcie z klasową outsiderką, która wiecznie łamie zasady i wprowadza chaos. Niechętna współpracy Frida nie ułatwia mu zadania, co stanowi wyzwanie dla chłopaka.
PSZCZÓŁKA MAJA
Sympatyczna pszczółka Maja i jej przyjaciele to popularni bohaterowie milionów. Ich nowe przygody to jak zawsze potężna dawka zabawy i emocji.
PSZCZÓŁKA MAJA: MIODOWE IGRZYSKA
Druga część szalonych i zabawnych perypetii najsłynniejszej pszczółki świata, która żadnej przygody się nie boi! Tym razem Maja i Gucio wezmą udział w międzyłąkowych igrzyskach sportowych, których stawka okaże się wyjątkowo wysoka. W ulu aż huczy od sensacyjnych wieści! W pszczelej stolicy odbyć się mają Miodowe Igrzyska. Maja marzy, by wziąć w nich udział. Niestety mieszkańcy ula nie zostają na nie zaproszeni. Na domiar złego Cesarzowa żąda oddania połowy miodowych zbiorów na potrzeby sportowców. Królowa gotowa jest się pogodzić z poleceniami przełożonej, ale Maja od dziecka jest buntowniczką. A nic nie złości jej bardziej niż jawna niesprawiedliwość. Wyrusza więc do stolicy, by powiedzieć Cesarzowej, co myśli o niej i jej nakazach. I nawet Guciowi nie uda się jej powstrzymać przed wpakowaniem się w kłopoty. Zuchwałość Mai zostanie ukarana: pszczółka musi wystartować w zawodach, ale jeśli przegra jej ul straci całe zapasy na zimę... Cesarzowa nie podejrzewa nawet na co stać tę małą rozrabiakę i paczkę jej wiernych przyjaciół.
PTAKI ŚPIEWAJĄ W KIGALI
Jest rok 1994. Po tym, jak w Kigali zestrzelono samolot prezydenta Rwandy, trwają rozruchy między plemionami Tutsi i Hutu. W ciągu trwających 100 dni czystek z rąk ekstremistów ginie około miliona ludzi. Świadkiem tych wydarzeń jest Anna (Jowita Budnik) – polska ornitolog, która przyjechała do Afryki, aby prowadzić badania nad spadkiem populacji sępów w Rwandzie. Gdy zaczyna się ludobójstwo, Polka ratuje przed śmiercią młodą dziewczynę z plemienia Tutsi – Claudine. Anna umożliwia ocalonej ucieczkę do Polski. Po przylocie do kraju kobiety próbują otrząsnąć się z koszmarnych przeżyć, ale nie są w stanie wpisać się w rutynę codziennego życia. Pewnego dnia, po upływie kilku lat, Klarysa decyduje się na powrót do ojczyzny. Anna postanawia wyruszyć wraz z przyjaciółką w tę niezwykle emocjonalną podróż do samego serca Afryki.
PULP FICTION
"Pulp Fiction"
Reż. Quentin Tarantino
USA, 1994, 154 minuty
Tytuł wywodzi się od amerykańskiej nazwy taniej literatury – powieści i komiksów – wydawanych w masowych nakładach. Quentin Tarantino i jego współscenarzysta Roger Avary połączyli kilka wątków podobnych opowieści – oscylujących od thrillera do melodramatu i od komedii do klasycznego filmu noir – w mozaikę kilkunastu historii, powielających wątki i motywy charakterystyczne dla tego typu prozy. Wśród kilkunastu bohaterów znaleźli się między innymi dwaj płatni mordercy pracujący na zlecenie potężnego gangstera, człowiek zajmujący się zacieraniem śladów zbrodni, znudzona żona gangstera nadużywająca narkotyków, bokser, któremu mafia zleciła przegranie walki, a który nie dotrzymał warunków umowy, drobni przestępcy i dilerzy narkotykowi. Sytuacje inspirowane literaturą i filmem, po wielkokroć wcześniej powielane, w tym zestawieniu nabierają świeżości i nowych znaczeń.
Reż. Quentin Tarantino
USA, 1994, 154 minuty
Tytuł wywodzi się od amerykańskiej nazwy taniej literatury – powieści i komiksów – wydawanych w masowych nakładach. Quentin Tarantino i jego współscenarzysta Roger Avary połączyli kilka wątków podobnych opowieści – oscylujących od thrillera do melodramatu i od komedii do klasycznego filmu noir – w mozaikę kilkunastu historii, powielających wątki i motywy charakterystyczne dla tego typu prozy. Wśród kilkunastu bohaterów znaleźli się między innymi dwaj płatni mordercy pracujący na zlecenie potężnego gangstera, człowiek zajmujący się zacieraniem śladów zbrodni, znudzona żona gangstera nadużywająca narkotyków, bokser, któremu mafia zleciła przegranie walki, a który nie dotrzymał warunków umowy, drobni przestępcy i dilerzy narkotykowi. Sytuacje inspirowane literaturą i filmem, po wielkokroć wcześniej powielane, w tym zestawieniu nabierają świeżości i nowych znaczeń.
PYCHA
Sędziwy architekt David Miller nie zamierza dać się zaskoczyć śmierci. Sam postanowił zdecydować, kiedy umrze. Jego decyzja jest ostateczna i nieodwołalna. Wszystko dokładnie zaplanował. Wybrał miejsce, określił czas, a także znalazł niezawodny – jak mu się przynajmniej wydawało - sposób. Niestety, zgodnie z teorią chaosu, jeśli coś może się popsuć, to się popsuje. Nie inaczej jest w tym przypadku. Doskonały plan pali na panewce. W noc, która miała być ostatnią w życiu Davida na Ziemi, dojdzie do zdarzeń, które nie śniły się bohaterowi. W towarzystwie Esperanzy, kobiety, która miała pomóc mu zejść z tego łez padołu, oraz Trépleva, młodego Rosjanina zarabiającego ciałem na chleb (w jednego z jego klientów wcielił się sam reżyser), David jeszcze raz przekona się, jak zaskakujące i psotliwe potrafi być życie, a także jak naiwne jest planowanie przyszłości.
Pan Tadeusz
Rok 1832, Paryż. Adam Mickiewicz wspomina kraj rodzinny. Zdjęcia Wilna i modlących się ludzi przy Ostrej Bramie, pejzaż litewski, dom rodzinny Adama Mickiewicza. Do rodzinnego dworku w Soplicowie przyjeżdża Tadeusz. Widzi w ogrodzie Zosię, podlewającą kwiatki. Wita się z rodziną i gośćmi. Dowiaduje się o trwającym sporze o zamek między Sędzią, który jest jego wujem i Hrabią, dziedzicem majątku Horeszków. Uroczysta kolacja na zamku. Wchodzi spóźniona Telimena i siada obok Tadeusza. Rejent spiera się z Asesorem o psy biorące udział w polowaniu. Gerwazy opowiada Hrabiemu historię zamku Stolnika, ostatniego z rodziny Horeszków. Przed laty w czasie walk z Moskalami w obronie zamku Jacek Soplica zabił przypadkowo Stolnika, ojca jego ukochanej Ewy. Gerwazy, wierny sługa Horeszków, przysiągł mu zemstę. Następnego dnia rano goście udają się na grzybobranie. Telimena flirtuje z Hrabią i Tadeuszem. Sędzia wyjawia jej, że planuje małżeństwo Tadeusza i Zosi. Gajowy przynosi wiadomość o pojawieniu się w okolicy niedźwiedzia. Wszyscy przygotowują się do polowania. Tymczasem w karczmie Jankiela zbiera się szlachta. Ksiądz Robak nakłania zebranych do zorganizowania powstania i przyłączenia się do wojsk Napoleona. Następnego dnia w czasie polowania niedźwiedź atakuje Tadeusza i Hrabiego. Celny strzał księdza Robaka ratuje ich od śmierci. Telimena postanawia wydać Zosię za mąż za Hrabiego, sama natomiast chce poślubić Tadeusza. Urządza ucztę. Podczas niej ożywają dawne urazy między rodem Sopliców i Horeszków. Hrabia nie chce oddać zamku i razem z Gerwazym planuje zbrojną walkę o niego. Tymczasem w zaścianku Dobrzyńskich gromadzi się szlachta. Nie mogą dojść do porozumienia. Gerwazy nakłania ich do ataku na Soplicowo. W trakcie zajazdu mieszkańcy Soplicowa zostają uwięzieni. Szlachcice urządzają sobie ucztę, zakrapianą alkoholem, a po niej zapadają w głęboki sen. Kiedy się budzą, są już jeńcami żołnierzy rosyjskich, który przyszli mieszkańcom Soplicowa z pomocą. Dzięki księdzu Robakowi udaje się uwolnić szlachciców. Wszyscy jednoczą się w walce z Rosjanami. Ciężko ranny ksiądz Robak, który w czasie walki ocalił Hrabiego i Gerwazego, spowiada się ze swojego życia i wyznaje, że jest Jackiem Soplicą. Gerwazy mu przebacza. Rok 1812. W Soplicowie w obecności polskich generałów odbywają się zaręczyny trzech par, w tym Zosi i Tadeusza, którzy chcą uwłaszczyć chłopów. Jankiel gra poloneza
Papusza
Oparta na faktach dramatyczna historia pierwszej romskiej - cygańskiej - poetki, kobiety świadomej swojego autorskiego głosu. Pierwszej, która zapisała swoje wiersze oraz pierwszej tłumaczonej na polski i wydanej w oficjalnym obiegu.
Perfekcjonista
Toni Musulin, zanim został milionerem i dumnym posiadaczem czerwonego Ferrari, był zwyczajnym człowiekiem. Praca w firmie ochroniarskiej i znoszenie upokarzającego traktowania ze strony szefów nie zaspokajały jego ambicji. Opracował błyskotliwy plan, który wprowadził w życie z chirurgiczną precyzją. 5 listopada 2009 roku, o godzinie 10:00, po kilku miesiącach przygotowań, Toni zasiadł w opancerzonej furgonetce do konwojowania pieniędzy. W ładowni pojazdu znajdowało się 11,6 miliona euro…
Pim i Pom
Przyjaźń między impulsywnym, żądnym przygód Pimem i ostrożnym Pomem zostaje wystawiona na próbę, gdy muszą znaleźć drogę do domu.
Pimi z Krainy Tygrysów
Pewnej nocy osierocony Balmani ratuje małą tygrysicę przed bezlitosnymi kłusownikami. Udaje im się uciec i wyruszają w długą i niebezpieczną podróż do magicznej świątyni zwanej Tygrysim Gniazdem, gdzie, jak wierzy Balmani, będą bezpieczni. W trakcie wędrówki między Balmanim i młodą tygrysicą Pimi rodzi się niezwykła więź. Będą musieli wspólnie przebyć setki mil i pokonać wiele niebezpieczeństw, aby dotrzeć do nowego domu wysoko w Himalajach. Razem przeżyją jedną z największych przygód życia: prawdziwą przyjaźń!
Pinokio
Animacja opowiada o drewnianym pajacyku imieniem Pinokio, którego marzeniem jest być zwykłym chłopcem.
Piąta pora roku
Z pozoru wszystko ich dzieli -
doświadczenie, wrażliwość i stosunek do świata, połączy zaskakująca
podróż. Samotny muzyk Witek, który nigdy nie widział morza (Marian
Dziędziel, laureat nagród festiwalu w Gdyni za "Wesele" i 'Kreta") i
wyniosła nauczycielka Barbara (uwielbiana przez pokolenia widzów Ewa
Wiśniewska), która wciąż czeka na prawdziwą lekcję życia. Oboje
niepokorni, z bagażem trudnych doświadczeń i tajemnicami, przekonają
się. że nigdy nie jest za późno na pierwszą miłość. Powracający do
kręcenia filmów w kraju, jeden z najbardziej cenionych na świecie
polskich reżyserów - Jerzy Domaradzki zebrał na planie "Piątej pory
roku" gwiazdorską obsadę i znakomitą ekipę. U boku Mariana Dziędziela -
dwukrotnie nagradzanego na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w
Gdyni i Ewy Wiśniewskiej, wystąpili Andrzej Grabowski i Leszek Lichota.
Do współpracy Domaradzki zaprosił także cenionego operatora Zbigniew
Wichłacza ("Requiem", Białe małżeństwo", "Dom wariatów") oraz wybitnego
kompozytora Jerzego Satanowskiego ("Ogród Luizy", "Wszyscy jesteśmy
Chrystusami", "Dzień świra", "Kolejność uczuć", "Wszystko, co
najważniejsze.", "Magnat", "Jezioro Bodeńskie").
Piękna Helena | Pełna uroku operetka Jacques’a Offenbacha w gwiazdorskiej obsadzie
Arcyzabawna operetka w kultowej inscenizacji Laurenta Pelly’ego z fenomenalną sopranistką Felicity Lott po raz pierwszy na wielkim ekranie. Spektakl z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej.
Offenbach był mistrzem w pisaniu operetek na kanwie mitów greckich i tradycyjnych baśni („Orfeusz w piekle” czy „Rycerz Sinobrody”). Jego „antyczne” i „fantastyczne” dzieła zawsze w humorystyczny sposób odmalowywały współczesnych mu ludzi, także „nażartą socjetę” II Cesarstwa ze wszystkimi ich komicznymi wadami. Niemal 150 lat później podobną wizję scenicznej zabawy z rzeczywistością zaprezentowali w Théâtre du Châtelet w Paryżu reżyser Laurent Pelly oraz dyrygent Marc Minkowski.
W inscenizacji tej, która na długie lata stała się wzorcem wystawiania „Pięknej Heleny”, potok humoru wypływa z pomysłu osadzenia akcji operetki w wyobraźni śpiącej gospodyni domowej. Tytułowa Helena (Felicity Lott) to znudzona współczesna pani domu marząca o byciu najpiękniejszą kobietą świata, o którą walczą herosi.
Nagranie spektaklu z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej: obraz i dźwięk zostały cyfrowo odświeżone, aby jeszcze pełniej oddać barwy i brzmienie tej paryskiej inscenizacji.
Tytuł oryginalny: „La belle Hélène”
Kraj produkcji: Francja
Rok produkcji: 2000 [wersja zremasterowana]
Reżyseria: Laurent Pelly (reżyser), Marc Minkowski (dyrygent)
Obsada: Felicity Lott, Yann Beuron, Michel Sénéchal, Laurent Naouri
Data światowej premiery: 2000
Data polskiej premiery: 08.03.2026
Wersja językowa: francuska z polskimi napisami
Czas trwania: około 2 godzin i 25 minut, w tym jedna przerwa
Offenbach był mistrzem w pisaniu operetek na kanwie mitów greckich i tradycyjnych baśni („Orfeusz w piekle” czy „Rycerz Sinobrody”). Jego „antyczne” i „fantastyczne” dzieła zawsze w humorystyczny sposób odmalowywały współczesnych mu ludzi, także „nażartą socjetę” II Cesarstwa ze wszystkimi ich komicznymi wadami. Niemal 150 lat później podobną wizję scenicznej zabawy z rzeczywistością zaprezentowali w Théâtre du Châtelet w Paryżu reżyser Laurent Pelly oraz dyrygent Marc Minkowski.
W inscenizacji tej, która na długie lata stała się wzorcem wystawiania „Pięknej Heleny”, potok humoru wypływa z pomysłu osadzenia akcji operetki w wyobraźni śpiącej gospodyni domowej. Tytułowa Helena (Felicity Lott) to znudzona współczesna pani domu marząca o byciu najpiękniejszą kobietą świata, o którą walczą herosi.
Nagranie spektaklu z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej: obraz i dźwięk zostały cyfrowo odświeżone, aby jeszcze pełniej oddać barwy i brzmienie tej paryskiej inscenizacji.
Tytuł oryginalny: „La belle Hélène”
Kraj produkcji: Francja
Rok produkcji: 2000 [wersja zremasterowana]
Reżyseria: Laurent Pelly (reżyser), Marc Minkowski (dyrygent)
Obsada: Felicity Lott, Yann Beuron, Michel Sénéchal, Laurent Naouri
Data światowej premiery: 2000
Data polskiej premiery: 08.03.2026
Wersja językowa: francuska z polskimi napisami
Czas trwania: około 2 godzin i 25 minut, w tym jedna przerwa
Pojedynek w ciszy
Kyoji Fujisaki, młody lekarz, zakaża się kiłą od pacjenta, którego operuje w czasie wojny. Po powrocie do domu zrywa bez wyjaśnienia ze swoją narzeczoną. Jego pielęgniarka, Rui, dowiaduje się jednak prawdy.Kiedy lekarz spotyka mężczyznę, od którego sie zaraził, zmusza go do wzięcia odpowiedzialności za siebie i żonę, która spodziewa się dziecka.
Pokłosie
Franciszek Kalina po latach emigracji przyjeżdża do
Polski, zaalarmowany wiadomością, że jego młodszy brat popadł w
konflikt z mieszkańcami swojej wsi. Po przyjeździe odkrywa, że
przyczyną jest mroczna tajemnica sprzed lat. Skłóceni od lat bracia
próbują dojść prawdy. Prowadzone przez nich śledztwo zaostrza konflikt,
który przeradza się w otwartą agresję. Ujawniona tajemnica odciśnie
tragiczne piętno na życiu braci i ich sąsiadów.
Polski film
Film opowiada o czwórce znanych czeskich aktorów, którzy spotykają się po latach i postanawiają wspólnie zrobić film. Realizacja tego projektu stanie się dla każdego z nich powodem do przeżycia własnego życiowego katharsis.
Poniedziałki z klasyką: SANATORIUM POD KLEPSYDRĄ | Has. Kroniki wyobraźni
"Sanatorium pod klepsydrą"
Reż. Wojciech Jerzy Has
Polska, 1973
120 minut
Józef (J.Nowicki) przyjeżdża do sanatorium, gdzie przebywał przed laty jego zmarły ojciec, Jakub (T.Kondrat). Podróż okazuje się podróżą w czasie i w przestrzeni, po labiryncie przeszłości. Pozwala mu przeżyć w nadrealistycznej formie sceny z dzieciństwa, z wyobraźni. Klamrą kompozycyjną jest podróż pociągiem, a ślepy konduktor uosabia zachętę do spojrzenia wewnątrz, a nie na otaczający nas materialny świat. Doktor (G.Holoubek) kwateruje Józefa w pokoju ojca, który jak inni pacjenci przebywa na granicy życia i śmierci, w półśnie. Matka, jak się wydaje, pogrążyła się w amnezji. W drodze z żydowskiej szkoły odwiedza namiętną ciotkę Adelę, gdzie odkrywa, że karty Wielkiej Księgi służą jej do pakowania mięsa. Zdumiony odnajduje ojca na targowisku.
Adaptacja surrealistycznej prozy Brunona Schulza, w tym tytułowego opowiadania (1937), które jest swoistą kontynuacją zbioru Sklepy cynamonowe. Autor należał do najwybitniejszych prozaików okresu międzywojnia, zajmował się też rysunkiem i krytyką literacką, padł ofiarą Zagłady. Reżyser sięgnął po jego utwór przez pokrewieństwo wyobraźni i zainteresowanie wędrówką po labiryntach czasu, ale też w geście przypomnienia o tradycji żydowskiej po tragicznym marcu 1968 roku w Polsce. Filmowe sanatorium mieści się w willi Zagłobin w Konstancinie-Jeziornej (1911).
Film doceniony na międzynarodowych festiwalach filmowych: Nagrodą Jury w Cannes (1973) oraz Złotym Asteroidem w Trieście (1974). Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku nagrody zdobyli scenografowie: Jerzy Skarżyński i Andrzej Płocki (1974).
Reż. Wojciech Jerzy Has
Polska, 1973
120 minut
Józef (J.Nowicki) przyjeżdża do sanatorium, gdzie przebywał przed laty jego zmarły ojciec, Jakub (T.Kondrat). Podróż okazuje się podróżą w czasie i w przestrzeni, po labiryncie przeszłości. Pozwala mu przeżyć w nadrealistycznej formie sceny z dzieciństwa, z wyobraźni. Klamrą kompozycyjną jest podróż pociągiem, a ślepy konduktor uosabia zachętę do spojrzenia wewnątrz, a nie na otaczający nas materialny świat. Doktor (G.Holoubek) kwateruje Józefa w pokoju ojca, który jak inni pacjenci przebywa na granicy życia i śmierci, w półśnie. Matka, jak się wydaje, pogrążyła się w amnezji. W drodze z żydowskiej szkoły odwiedza namiętną ciotkę Adelę, gdzie odkrywa, że karty Wielkiej Księgi służą jej do pakowania mięsa. Zdumiony odnajduje ojca na targowisku.
Adaptacja surrealistycznej prozy Brunona Schulza, w tym tytułowego opowiadania (1937), które jest swoistą kontynuacją zbioru Sklepy cynamonowe. Autor należał do najwybitniejszych prozaików okresu międzywojnia, zajmował się też rysunkiem i krytyką literacką, padł ofiarą Zagłady. Reżyser sięgnął po jego utwór przez pokrewieństwo wyobraźni i zainteresowanie wędrówką po labiryntach czasu, ale też w geście przypomnienia o tradycji żydowskiej po tragicznym marcu 1968 roku w Polsce. Filmowe sanatorium mieści się w willi Zagłobin w Konstancinie-Jeziornej (1911).
Film doceniony na międzynarodowych festiwalach filmowych: Nagrodą Jury w Cannes (1973) oraz Złotym Asteroidem w Trieście (1974). Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku nagrody zdobyli scenografowie: Jerzy Skarżyński i Andrzej Płocki (1974).
Poniedziałki z klasyką | LŚNIENIE
Lśnienie / The Shining
Reżyseria: Stanley Kubrick
USA / Wielka Brytania 1980
Zmagający się z alkoholizmem i kończący pisać sztukę pisarz Jack Torrance (Jack Nicholson) przyjmuje posadę posezonowego stróża w hotelu w górach Kolorado. Jedynymi mieszkańcami labiryntu korytarzy i pokoi są Torrance z żoną Wendy i synkiem Dannym. Pięcioletni chłopczyk, obdarzony darem dostrzegania zjawisk nadnaturalnych, odnajduje po „tamtej stronie” swego rówieśnika Tony’ego. Nie tylko on odczuwa działanie tajemniczej, złej siły.
Legendarna ekranizacja bestsellerowej powieści Stephena Kinga autorstwa Stanleya Kubricka. Jeden z najbardziej przerażających filmów w historii gatunku z niezapomnianą kreacją Jacka Nicholsona w roli pisarza stopniowo pogrążającego się w mrokach szaleństwa. Sam Stephen King nie docenił ekranizacji Kubricka, uważając że reżyser dokonał zbyt dalekich modyfikacji literackiego
Reżyseria: Stanley Kubrick
USA / Wielka Brytania 1980
Zmagający się z alkoholizmem i kończący pisać sztukę pisarz Jack Torrance (Jack Nicholson) przyjmuje posadę posezonowego stróża w hotelu w górach Kolorado. Jedynymi mieszkańcami labiryntu korytarzy i pokoi są Torrance z żoną Wendy i synkiem Dannym. Pięcioletni chłopczyk, obdarzony darem dostrzegania zjawisk nadnaturalnych, odnajduje po „tamtej stronie” swego rówieśnika Tony’ego. Nie tylko on odczuwa działanie tajemniczej, złej siły.
Legendarna ekranizacja bestsellerowej powieści Stephena Kinga autorstwa Stanleya Kubricka. Jeden z najbardziej przerażających filmów w historii gatunku z niezapomnianą kreacją Jacka Nicholsona w roli pisarza stopniowo pogrążającego się w mrokach szaleństwa. Sam Stephen King nie docenił ekranizacji Kubricka, uważając że reżyser dokonał zbyt dalekich modyfikacji literackiego
Poniedziałki z klasyką: PRZEMINĘŁO Z WIATREM
PRZEMINĘŁO Z WIATREM (GONE WITH THE WIND)
Reżyseria: Victor Fleming
Czas trwania: 238 minut
Rok produkcji: 1939
Gatunek: romans
Ekranizacja bestsellerowej powieści Margaret Mitchell. W 1939 r. arcydzieło Davida O. Selznicka, zdobywca Nagrody Akademii®, olśniło publiczność i zdefiniowało czym powinien wyróżniać się hollywoodzki hit: odważnym filmowaniem, pełnym rozmachu, pasji, dramatu i ponadczasowego romansu.
Film zdobył 14 nominacji do Oscara i aż 9 statuetek: w tym dla najlepszego filmu, za role aktorskie dla Vivien Leigh i Hattie McDaniel (pierwsza Afro-Amerykanka), reżyserię, scenariusz, scenografię, montaż, zdjęcia i twórcze wykorzystanie taśmy barwnej.
Reżyseria: Victor Fleming
Czas trwania: 238 minut
Rok produkcji: 1939
Gatunek: romans
Ekranizacja bestsellerowej powieści Margaret Mitchell. W 1939 r. arcydzieło Davida O. Selznicka, zdobywca Nagrody Akademii®, olśniło publiczność i zdefiniowało czym powinien wyróżniać się hollywoodzki hit: odważnym filmowaniem, pełnym rozmachu, pasji, dramatu i ponadczasowego romansu.
Film zdobył 14 nominacji do Oscara i aż 9 statuetek: w tym dla najlepszego filmu, za role aktorskie dla Vivien Leigh i Hattie McDaniel (pierwsza Afro-Amerykanka), reżyserię, scenariusz, scenografię, montaż, zdjęcia i twórcze wykorzystanie taśmy barwnej.
Poniedziałki z klasyką: CASABLANCA
"Casablanca"
Reż. Michael Curtiz
USA, 1942, 102 minuty
Laureaci Oscara Humphrey Bogart i Ingrid Bergman rozświetlają ekran w jednym z najbardziej trwałych romansów w historii kina - Casablance. Rick Blaine (Bogart - Afrykańska Królowa, Bunt na Caine'ie) jest właścicielem nocnego klubu w kontrolowanej przez Vichy Casablance, do którego przyjeżdżają uchodźcy desperacko pragnący uciec przed niemiecką dominacją. Pomimo wszechobecnej ludzkiej nędzy Rickowi udaje się pozostać niezaangażowanym w II wojnę światową, która szaleje teraz w Europie i Afryce Północnej. Ale wszystko to się zmienia, gdy Ilsa Lund (Bergman - Gaslight, Notorious) wchodzi przez drzwi frontowe klubu Ricka - Rick musi teraz wybrać między życiem z kobietą, którą kocha, a zostaniem bohaterem, którego potrzebuje ona i świat.
Reż. Michael Curtiz
USA, 1942, 102 minuty
Laureaci Oscara Humphrey Bogart i Ingrid Bergman rozświetlają ekran w jednym z najbardziej trwałych romansów w historii kina - Casablance. Rick Blaine (Bogart - Afrykańska Królowa, Bunt na Caine'ie) jest właścicielem nocnego klubu w kontrolowanej przez Vichy Casablance, do którego przyjeżdżają uchodźcy desperacko pragnący uciec przed niemiecką dominacją. Pomimo wszechobecnej ludzkiej nędzy Rickowi udaje się pozostać niezaangażowanym w II wojnę światową, która szaleje teraz w Europie i Afryce Północnej. Ale wszystko to się zmienia, gdy Ilsa Lund (Bergman - Gaslight, Notorious) wchodzi przez drzwi frontowe klubu Ricka - Rick musi teraz wybrać między życiem z kobietą, którą kocha, a zostaniem bohaterem, którego potrzebuje ona i świat.
Poniedziałki z klasyką: CZAS APOKALIPSY - wersja reżyserska
Bohaterem opowieści jest kapitan Benjamin Willard, który otrzymuje zadanie zlikwidowania pułkownika Waltera E. Kurtza, który w głębokiej puszczy wietnamskiej toczy prywatną wojnę, i który stworzył własne państwo.
Poniedziałki z klasyką: HAIR
"Hair"
Reż. Miloš Forman
USA, RFN, 1979, 121 minut
20-letni Claude Bukowski przyjeżdża z Oklahomy do Nowego Jorku na posiedzenie komisji wojskowej. Na swojej drodze spotyka czwórkę hippisów - przypadek sprawia, że zostaje z nimi na dłużej. Odkrywa świat nieznanych wartości i narkotycznych uniesień. Świat braterstwa, równości i tolerancji. Rozbrzmiewa "Era wodnika". "Hair" powstało na podstawie brodwayowskiego musicalu. Początkowo obraz miał nakręcić George Lucas, a do ról epizodycznych przesłuchiwano nawet Madonnę i Bruce Springsteen'a.
Reż. Miloš Forman
USA, RFN, 1979, 121 minut
20-letni Claude Bukowski przyjeżdża z Oklahomy do Nowego Jorku na posiedzenie komisji wojskowej. Na swojej drodze spotyka czwórkę hippisów - przypadek sprawia, że zostaje z nimi na dłużej. Odkrywa świat nieznanych wartości i narkotycznych uniesień. Świat braterstwa, równości i tolerancji. Rozbrzmiewa "Era wodnika". "Hair" powstało na podstawie brodwayowskiego musicalu. Początkowo obraz miał nakręcić George Lucas, a do ról epizodycznych przesłuchiwano nawet Madonnę i Bruce Springsteen'a.
Poniedziałki z klasyką: KRZYŻACY
"Krzyżacy"
Reż. Aleksander Ford
Polska, 1960, 166 minut
Czy widzieliście kiedykolwiek najpopularniejszy polski film na dużym ekranie? Jeśli nie — czas to nadrobić! Kino Rialto zaprasza na specjalny pokaz filmu „Krzyżacy” (1960), jednego z największych klasyków polskiej kinematografii i absolutnego rekordzisty frekwencyjnego — obejrzało go ponad 32 miliony widzów!
Ekranizacja powieści Henryka Sienkiewicza w reżyserii Aleksandra Forda to monumentalne widowisko, które do dziś zachwyca rozmachem, inscenizacją i kultowymi scenami — z bitwą pod Grunwaldem na czele. To film, który najlepiej ogląda się właśnie w kinie, gdzie rozmach historii i epicki obraz naprawdę robią wrażenie.
W obsadzie znaleźli się znakomici aktorzy, których role przeszły do historii:
Mieczysław Kalenik – Zbyszko z Bogdańca
Grażyna Staniszewska – Danusia Jurandówna
Andrzej Szalawski – Jurand ze Spychowa
Aleksander Fogiel – Maćko z Bogdańca
Emil Karewicz – król Władysław Jagiełło
Henryk Borowski – Zygfryd de Löwe
To wyjątkowa okazja, by zobaczyć film, który od 65 lat pozostaje symbolem polskiej kultury i jednym z najważniejszych tytułów w historii naszego kina.
Reż. Aleksander Ford
Polska, 1960, 166 minut
Czy widzieliście kiedykolwiek najpopularniejszy polski film na dużym ekranie? Jeśli nie — czas to nadrobić! Kino Rialto zaprasza na specjalny pokaz filmu „Krzyżacy” (1960), jednego z największych klasyków polskiej kinematografii i absolutnego rekordzisty frekwencyjnego — obejrzało go ponad 32 miliony widzów!
Ekranizacja powieści Henryka Sienkiewicza w reżyserii Aleksandra Forda to monumentalne widowisko, które do dziś zachwyca rozmachem, inscenizacją i kultowymi scenami — z bitwą pod Grunwaldem na czele. To film, który najlepiej ogląda się właśnie w kinie, gdzie rozmach historii i epicki obraz naprawdę robią wrażenie.
W obsadzie znaleźli się znakomici aktorzy, których role przeszły do historii:
Mieczysław Kalenik – Zbyszko z Bogdańca
Grażyna Staniszewska – Danusia Jurandówna
Andrzej Szalawski – Jurand ze Spychowa
Aleksander Fogiel – Maćko z Bogdańca
Emil Karewicz – król Władysław Jagiełło
Henryk Borowski – Zygfryd de Löwe
To wyjątkowa okazja, by zobaczyć film, który od 65 lat pozostaje symbolem polskiej kultury i jednym z najważniejszych tytułów w historii naszego kina.
Poniedziałki z klasyką: Krótka historia polskiego kina: KRZYK
"Krzyk"
Reż. Barbara Sass
Polska, 1982, 88 minut
"Krzyk" jest filmem mocnym, mrocznym, pełnym napięcia, sensacyjnym w sposobie prowadzenia narracji i zarazem bardzo emocjonalnym w tonie, co udziela się widowni. I czy będą to reakcje nacechowane dodatnio czy ujemnie, Barbara Sass nie uchybiła starej zasadzie kina: przede wszystkim nie nudzić" - pisała po premierze "Krzyku" jedna z recenzentek. O wysokiej randze trzeciego po "Bez miłości" i "Debiutantce" filmu twórczyni "Pokuszenia" przesądza głównie znakomita rola Doroty Stalińskiej, przez wiele lat ulubionej aktorki Sass. Stalińska dała tu subtelnie wycieniowany psychologicznie portret wulgarnej dziewczyny z marginesu, przebojowej i silnej w realiach półświatka, lecz zdumiewająco bezbronnej i zagubionej w świecie ludzi "normalnych", nie skażonych przestępczą przeszłością ani wychowaniem w patologicznej rodzinie. Obsadową niespodzianką filmu jest też zapadający w pamięć epizodyczny występ Igi Cembrzyńskiej w roli zapijaczonej, zeszmaconej matki bohaterki. Sporo też w "Krzyku" przenikliwych obserwacji nie tylko ludzkiej psychiki, lecz także barwnych obyczajowych konkretów rodem z "zakazanych" rejonów stolicy. Rok 1981. Marianna, młoda złodziejka z warszawskiej Pragi, wychodzi z więzienia i dzięki pomocy kuratora społecznego rozpoczyna pracę w luksusowym domu starców. Trwa tam właśnie kontrola. Istnieją bowiem podejrzenia, że część miejsc zajmują bezprawnie dawni prominenci. Jednym z nich jest podobno antypatyczny i władczy pan Nowicki, zwany Starym, którym opiekuje się Marianna. Niebawem dziewczyna opuszcza zapuszczone mieszkanie matki alkoholiczki i jej kochanka. Wprowadza się do swego nowego chłopaka Marka, pielęgniarza z domu starców. Chwilowo mieszka on w baraku, lecz ma obiecany lokal w spółdzielni. Pod wpływem uczucia do Marka Marianna zmienia się z wulgarnej chłopczycy w miłą, zadbaną dziewczynę. Niestety, idylla nie trwa długo. Brak im pieniędzy na mieszkanie, które Markowi przyznano. Dziewczyna po gwałtownej kłótni z Nowickim zabija go, sądząc, że wymierza sprawiedliwość, choć zarzuty przeciwko niemu okażą się fałszywe.
Reż. Barbara Sass
Polska, 1982, 88 minut
"Krzyk" jest filmem mocnym, mrocznym, pełnym napięcia, sensacyjnym w sposobie prowadzenia narracji i zarazem bardzo emocjonalnym w tonie, co udziela się widowni. I czy będą to reakcje nacechowane dodatnio czy ujemnie, Barbara Sass nie uchybiła starej zasadzie kina: przede wszystkim nie nudzić" - pisała po premierze "Krzyku" jedna z recenzentek. O wysokiej randze trzeciego po "Bez miłości" i "Debiutantce" filmu twórczyni "Pokuszenia" przesądza głównie znakomita rola Doroty Stalińskiej, przez wiele lat ulubionej aktorki Sass. Stalińska dała tu subtelnie wycieniowany psychologicznie portret wulgarnej dziewczyny z marginesu, przebojowej i silnej w realiach półświatka, lecz zdumiewająco bezbronnej i zagubionej w świecie ludzi "normalnych", nie skażonych przestępczą przeszłością ani wychowaniem w patologicznej rodzinie. Obsadową niespodzianką filmu jest też zapadający w pamięć epizodyczny występ Igi Cembrzyńskiej w roli zapijaczonej, zeszmaconej matki bohaterki. Sporo też w "Krzyku" przenikliwych obserwacji nie tylko ludzkiej psychiki, lecz także barwnych obyczajowych konkretów rodem z "zakazanych" rejonów stolicy. Rok 1981. Marianna, młoda złodziejka z warszawskiej Pragi, wychodzi z więzienia i dzięki pomocy kuratora społecznego rozpoczyna pracę w luksusowym domu starców. Trwa tam właśnie kontrola. Istnieją bowiem podejrzenia, że część miejsc zajmują bezprawnie dawni prominenci. Jednym z nich jest podobno antypatyczny i władczy pan Nowicki, zwany Starym, którym opiekuje się Marianna. Niebawem dziewczyna opuszcza zapuszczone mieszkanie matki alkoholiczki i jej kochanka. Wprowadza się do swego nowego chłopaka Marka, pielęgniarza z domu starców. Chwilowo mieszka on w baraku, lecz ma obiecany lokal w spółdzielni. Pod wpływem uczucia do Marka Marianna zmienia się z wulgarnej chłopczycy w miłą, zadbaną dziewczynę. Niestety, idylla nie trwa długo. Brak im pieniędzy na mieszkanie, które Markowi przyznano. Dziewczyna po gwałtownej kłótni z Nowickim zabija go, sądząc, że wymierza sprawiedliwość, choć zarzuty przeciwko niemu okażą się fałszywe.
Poniedziałki z klasyką: OBCY - DECYDUJĄCE STARCIE - wersja reżyserska
"Obcy - decydujące starcie" (Aliens)
Reż. James Cameron
USA, Wielka Brytania, 1986, 151 minut
Horroru ciąg dalszy. Ta przerażająca, ciesząca się dużym uznaniem kontynuacja przedstawia dalsze losy Ripley (Sigourney Weaver), jedynej ocalałej z morderczego starcia na pokładzie Nostromo. Po konfrontacji z potwornym obcym i 57 latach hibernacji w kosmosie Ripley powraca wreszcie na Ziemię. Choć jej opowieści traktowane są początkowo z niedowierzaniem, zgadza się ona towarzyszyć drużynie kolonialnych marines w ponownej podróży na LV-426... gdzie tym razem szykuje się wojna!
Reż. James Cameron
USA, Wielka Brytania, 1986, 151 minut
Horroru ciąg dalszy. Ta przerażająca, ciesząca się dużym uznaniem kontynuacja przedstawia dalsze losy Ripley (Sigourney Weaver), jedynej ocalałej z morderczego starcia na pokładzie Nostromo. Po konfrontacji z potwornym obcym i 57 latach hibernacji w kosmosie Ripley powraca wreszcie na Ziemię. Choć jej opowieści traktowane są początkowo z niedowierzaniem, zgadza się ona towarzyszyć drużynie kolonialnych marines w ponownej podróży na LV-426... gdzie tym razem szykuje się wojna!
Poniedziałki z klasyką: PEWNEGO RAZU NA DZIKIM ZACHODZIE
"Pewnego razu na dzikim zachodzie" (C'era una volta il West)
Reż. Sergio Leone
USA, Włochy, 1968, 165 minut
Klasyczny western, schyłek epoki Dzikiego Zachodu. Młoda wdowa z pomocą dwóch wyjętych spod prawa mężczyzn musi zmierzyć się z niebezpiecznymi przestępcami, którzy zabili jej męża. Jill McBain (Claudia Cardinale) przyjeżdża z Nowego Orleanu do swojego męża, który mieszka w małym miasteczku na Dzikim Zachodzie. Kilka dni przed jej przybyciem McBain i jego dzieci z poprzedniego małżeństwa zostają zamordowani przez bandę Franka (Henry Fonda). Jednak o zbrodnię podejrzewany jest Cheyenne (Jason Robards). W tym czasie w okolicy pojawia się tajemniczy człowiek nazywany Harmonijką (Charles Bronson).
Reż. Sergio Leone
USA, Włochy, 1968, 165 minut
Klasyczny western, schyłek epoki Dzikiego Zachodu. Młoda wdowa z pomocą dwóch wyjętych spod prawa mężczyzn musi zmierzyć się z niebezpiecznymi przestępcami, którzy zabili jej męża. Jill McBain (Claudia Cardinale) przyjeżdża z Nowego Orleanu do swojego męża, który mieszka w małym miasteczku na Dzikim Zachodzie. Kilka dni przed jej przybyciem McBain i jego dzieci z poprzedniego małżeństwa zostają zamordowani przez bandę Franka (Henry Fonda). Jednak o zbrodnię podejrzewany jest Cheyenne (Jason Robards). W tym czasie w okolicy pojawia się tajemniczy człowiek nazywany Harmonijką (Charles Bronson).
Poniedziałki z klasyką: POŻEGNANIE Z AFRYKĄ
"Pożegnanie z Afryką" (Out of Africa) Reż. Sydney Pollack USA, 1985, 150 minut
"Pożegnanie z Afryką" to zrealizowany z epickim rozmachem romans, który podbił serca widzów na całym świecie. Wyreżyserowany przez nagrodzonego Oscarem Sydneya Pollacka film opowiada o fascynujących losach duńskiej pisarki Karen Blixen (Meryl Streep), obdarzonej silną wolą kobiety, która około roku 1914 wyjechała do Kenii, by wraz ze swym niewiernym mężem (Klaus Maria Brandauer) założyć tam plantację kawy. Ku swemu zdumieniu wkrótce pokochała Czarny Ląd, jego mieszkańców i tajemniczego myśliwego (Robert Redford), z którym połączył ją namiętny romans.
"Pożegnanie z Afryką" to zrealizowany z epickim rozmachem romans, który podbił serca widzów na całym świecie. Wyreżyserowany przez nagrodzonego Oscarem Sydneya Pollacka film opowiada o fascynujących losach duńskiej pisarki Karen Blixen (Meryl Streep), obdarzonej silną wolą kobiety, która około roku 1914 wyjechała do Kenii, by wraz ze swym niewiernym mężem (Klaus Maria Brandauer) założyć tam plantację kawy. Ku swemu zdumieniu wkrótce pokochała Czarny Ląd, jego mieszkańców i tajemniczego myśliwego (Robert Redford), z którym połączył ją namiętny romans.
Poniedziałki z klasyką: PULP FICTION
"Pulp Fiction"
Reż. Quentin Tarantino
USA, 1994, 154 minuty
Tytuł wywodzi się od amerykańskiej nazwy taniej literatury – powieści i komiksów – wydawanych w masowych nakładach. Quentin Tarantino i jego współscenarzysta Roger Avary połączyli kilka wątków podobnych opowieści – oscylujących od thrillera do melodramatu i od komedii do klasycznego filmu noir – w mozaikę kilkunastu historii, powielających wątki i motywy charakterystyczne dla tego typu prozy. Wśród kilkunastu bohaterów znaleźli się między innymi dwaj płatni mordercy pracujący na zlecenie potężnego gangstera, człowiek zajmujący się zacieraniem śladów zbrodni, znudzona żona gangstera nadużywająca narkotyków, bokser, któremu mafia zleciła przegranie walki, a który nie dotrzymał warunków umowy, drobni przestępcy i dilerzy narkotykowi. Sytuacje inspirowane literaturą i filmem, po wielkokroć wcześniej powielane, w tym zestawieniu nabierają świeżości i nowych znaczeń.
Reż. Quentin Tarantino
USA, 1994, 154 minuty
Tytuł wywodzi się od amerykańskiej nazwy taniej literatury – powieści i komiksów – wydawanych w masowych nakładach. Quentin Tarantino i jego współscenarzysta Roger Avary połączyli kilka wątków podobnych opowieści – oscylujących od thrillera do melodramatu i od komedii do klasycznego filmu noir – w mozaikę kilkunastu historii, powielających wątki i motywy charakterystyczne dla tego typu prozy. Wśród kilkunastu bohaterów znaleźli się między innymi dwaj płatni mordercy pracujący na zlecenie potężnego gangstera, człowiek zajmujący się zacieraniem śladów zbrodni, znudzona żona gangstera nadużywająca narkotyków, bokser, któremu mafia zleciła przegranie walki, a który nie dotrzymał warunków umowy, drobni przestępcy i dilerzy narkotykowi. Sytuacje inspirowane literaturą i filmem, po wielkokroć wcześniej powielane, w tym zestawieniu nabierają świeżości i nowych znaczeń.
Poniedziałki z klasyką: TAKSÓWKARZ
"Taksówkarz" (Taxi Driver)
Reż. Martin Scorsese
USA, 1976, 113 minut
Travis Bickle, który jest weteranem wojny w Wietnamie, cierpi na bezsenność. Z tego powodu postanawia podjąć pracę jako nocny taksówkarz. Od zmierzchu do świtu jeździ po niebezpiecznych ulicach Nowym Jorku. Styka się tamz wieloma szemranymi typami. Ma świadomość, że niemal codziennie ma do czynienia ze światem zbrodni i przemocy. Boli go to, co widzi. Równocześnie zauroczył się w Batsy, dziewczynie pracującej przy kampanii wyborczej. Ale spotyka się też z młodą prostytutką Iris "Easy" Steensma. Namawia ją, aby rzuciła tę "robotę". Bezskutecznie Wtedy Travis decyduje, że samodzielnie rozprawi się z okrutnikami Nowego Jorku. Zabija sutenerów, którzy gnębią Iris, ale sam odnosi poważne rany. Zdrowieje i wraca do pracy taksówkarza."Taksówkarz" to jeden z najlepszych filmów nakręconych przez Martina Scorsese, za który dostał Złotą Palmę na MFFw Cannes w 1976 roku oraz kilka nagród BAFTA. To był także jeden z pierwszych filmów, w których swoje aktorskie mistrzostwo zaprezentowała wschodząca gwiazda światowego kina - Robert De Niro. Ten nowojorczyk z urodzenia, zanim wcielił się w tytułową postać, przez trzy miesiące pracował jako prawdziwy taksówkarz. Za rolę w tym filmie został nominowany do Oscara. Na uwagę zasługuje również kreacja aktorska 13-letniej wówczas Jodi Foster, która wcieliła się w postać prostytutki Iris. Muzykę do swojego - jak się później okazało - ostatniego dzieła filmowego napisał Bernard Hermann.
Reż. Martin Scorsese
USA, 1976, 113 minut
Travis Bickle, który jest weteranem wojny w Wietnamie, cierpi na bezsenność. Z tego powodu postanawia podjąć pracę jako nocny taksówkarz. Od zmierzchu do świtu jeździ po niebezpiecznych ulicach Nowym Jorku. Styka się tamz wieloma szemranymi typami. Ma świadomość, że niemal codziennie ma do czynienia ze światem zbrodni i przemocy. Boli go to, co widzi. Równocześnie zauroczył się w Batsy, dziewczynie pracującej przy kampanii wyborczej. Ale spotyka się też z młodą prostytutką Iris "Easy" Steensma. Namawia ją, aby rzuciła tę "robotę". Bezskutecznie Wtedy Travis decyduje, że samodzielnie rozprawi się z okrutnikami Nowego Jorku. Zabija sutenerów, którzy gnębią Iris, ale sam odnosi poważne rany. Zdrowieje i wraca do pracy taksówkarza."Taksówkarz" to jeden z najlepszych filmów nakręconych przez Martina Scorsese, za który dostał Złotą Palmę na MFFw Cannes w 1976 roku oraz kilka nagród BAFTA. To był także jeden z pierwszych filmów, w których swoje aktorskie mistrzostwo zaprezentowała wschodząca gwiazda światowego kina - Robert De Niro. Ten nowojorczyk z urodzenia, zanim wcielił się w tytułową postać, przez trzy miesiące pracował jako prawdziwy taksówkarz. Za rolę w tym filmie został nominowany do Oscara. Na uwagę zasługuje również kreacja aktorska 13-letniej wówczas Jodi Foster, która wcieliła się w postać prostytutki Iris. Muzykę do swojego - jak się później okazało - ostatniego dzieła filmowego napisał Bernard Hermann.
Popiół i diament | WAJDA: re- wizje. Przegląd filmów Andrzeja Wajdy w 100. rocznicę urodzin
POPIÓŁ I DIAMENT / ASHES AND DIAMONDS (1958)
scenariusz/written by: Jerzy Andrzejewski, Andrzej Wajda wg powieści Andrzejewskiego /
based on a novel by Jerzy Andrzejewski
zdjęcia/DOP: Jerzy Wójcik
opracowanie muzyczne/music arrangement: Filip Nowak,
produkcja/produced by: Zespół Filmowy „Kadr” / Film Unit „Kadr”
obsada/cast: Zbigniew Cybulski, Ewa Krzyżewska, Wacław Zastrzeżyński, Adam Pawlikowski, Bogumił Kobiela
nagrody/awards: FIPRESCI Prize na MFF w Wenecji / Venice IFF
czas trwania/running time: 99’
Ostatnie dni II wojny światowej. Młody akowiec, Maciek Chełmicki, musi wykonać jeszcze jeden rozkaz – zastrzelić komunistycznego aparatczyka, który przybył do prowincjonalnego miasteczka, by przejąć władzę. Z upływem godzin bohater widzi coraz mniejszy sens ciągłej walki, nawiązuje romans z barmanką miejscowego hotelu i staje się świadkiem zabawy przedwojennego establishmentu, celebrującego koniec starych czasów. Maciek, po czasach wojny, chce przede wszystkim żyć i kochać, ale wciąż musi walczyć, pamiętać o poległych i poświęcać własne życie.
Powstała w okresie „Odwilży” adaptacja powieści Jerzego Andrzejewskiego zmieniła napięcia i nastroje stalinowskiego pierwowzoru. Andrzejewski traktował swą książkę jako próbę przerzucenia mostów między skłóconymi częściami narodu polskiego, a ofiarę głównych bohaterów uznawał za ostatnią konieczną, po której należało już złożyć broń i zająć się odbudową ojczyzny. Na Jałtę wpływy mieć przecież nie możemy. Kilka lat po publikacji książki mało kto wierzył w ten rodzaj naiwności. Stalinizm okazał się brutalną rozprawą z opozycją, czasem sądowych mordów, kłamstwa, propagandy i bezimiennych mogił. W aktualizacji powieści pomógł Wajdzie Zbigniew Cybulski, którego nowoczesna, przywodząca na myśl techniki Jamesa Deana rola stała się w historii polskiej kultury nieprzebrzmiałym mitem.
Twórcy filmu zdawali sobie sprawę, że wiele wątków trafi na opór cenzury, łatwiej więc będzie posłużyć się niedopowiedzeniem i metaforą – jak w scenie podpalania kieliszków wódki (w istocie będących zniczami upamiętniającymi zabitych w czasie wojny i w okresie stalinizmu żołnierzy AK, którym nikt przed 1958 roku hołdu nie złożył), scena w zrujnowanym kościele z wiszącym do góry nogami Chrystusem, a także finałowe ujęcia na wysypisku śmieci, które zostały odebrane przez widzów jako dowód braku szacunku władz za ofiarę tysięcy młodych bojowników o niepodległość – wyrzuconych na śmietnik historii. Tożsamość i los Maćka wpisywały się tym samym zarówno w konteksty polskiego romantyzmu (tytuł filmu pochodzi z wiersza Norwida), jak i popaździernikowych wartości, a film po dziś dzień jest najwybitniejszym opisem losu „żołnierzy wyklętych”.
ENG:
Description:
The final days of World War II. A young Home Army soldier, Maciek Chełmicki, is ordered to carry out one last mission: to assassinate a communist official arriving in a provincial town to take over power. As the hours pass, Maciek begins to question the sense of endless fighting, starts a brief romance with a hotel bartender, and observes a prewar elite celebrating the end of the old world. After years of war, Maciek longs simply to live and to love, yet he remains bound by duty, memory of the fallen, and the expectation of self-sacrifice.
Made during the political “Thaw,” this adaptation of Jerzy Andrzejewski’s novel significantly reworked the tensions and tones of its Stalinist-era source. Andrzejewski had conceived hisbook as an attempt to bridge the divides within Polish society, viewing the protagonists’ sacrifice as a final necessity after which weapons should be laid down and the country rebuilt—since the outcome of Yalta lay beyond Poland’s control. A few years later, such hopes seemed naïve: Stalinism revealed itself as a brutal repression marked by show trials, executions, propaganda, and anonymous graves. Wajda’s updating of the novel was shaped in close collaboration with Zbigniew Cybulski, whose modern, James Dean–inflected performance became one of the enduring myths of Polish culture.
Aware of inevitable censorship, the filmmakers turned to ellipsis and metaphor: the iconic scene of burning vodka glasses (in fact symbolic votive lights for Home Army soldiers killed during the war and Stalinist period, long denied public commemoration), the ruined church with an upside-down Christ, and the final images set on a garbage dump—read by audiences as a stark indictment of the authorities’ disregard for the sacrifice of thousands of young fighters, cast onto the rubbish heap of history. Maciek’s fate thus resonates both with Polish Romanticism (the title comes from a poem by Norwid) and with the post-1956 moral climate. To this day, the film remains the most powerful cinematic portrayal of the tragic destiny of Poland’s “cursed soldiers.”
scenariusz/written by: Jerzy Andrzejewski, Andrzej Wajda wg powieści Andrzejewskiego /
based on a novel by Jerzy Andrzejewski
zdjęcia/DOP: Jerzy Wójcik
opracowanie muzyczne/music arrangement: Filip Nowak,
produkcja/produced by: Zespół Filmowy „Kadr” / Film Unit „Kadr”
obsada/cast: Zbigniew Cybulski, Ewa Krzyżewska, Wacław Zastrzeżyński, Adam Pawlikowski, Bogumił Kobiela
nagrody/awards: FIPRESCI Prize na MFF w Wenecji / Venice IFF
czas trwania/running time: 99’
Ostatnie dni II wojny światowej. Młody akowiec, Maciek Chełmicki, musi wykonać jeszcze jeden rozkaz – zastrzelić komunistycznego aparatczyka, który przybył do prowincjonalnego miasteczka, by przejąć władzę. Z upływem godzin bohater widzi coraz mniejszy sens ciągłej walki, nawiązuje romans z barmanką miejscowego hotelu i staje się świadkiem zabawy przedwojennego establishmentu, celebrującego koniec starych czasów. Maciek, po czasach wojny, chce przede wszystkim żyć i kochać, ale wciąż musi walczyć, pamiętać o poległych i poświęcać własne życie.
Powstała w okresie „Odwilży” adaptacja powieści Jerzego Andrzejewskiego zmieniła napięcia i nastroje stalinowskiego pierwowzoru. Andrzejewski traktował swą książkę jako próbę przerzucenia mostów między skłóconymi częściami narodu polskiego, a ofiarę głównych bohaterów uznawał za ostatnią konieczną, po której należało już złożyć broń i zająć się odbudową ojczyzny. Na Jałtę wpływy mieć przecież nie możemy. Kilka lat po publikacji książki mało kto wierzył w ten rodzaj naiwności. Stalinizm okazał się brutalną rozprawą z opozycją, czasem sądowych mordów, kłamstwa, propagandy i bezimiennych mogił. W aktualizacji powieści pomógł Wajdzie Zbigniew Cybulski, którego nowoczesna, przywodząca na myśl techniki Jamesa Deana rola stała się w historii polskiej kultury nieprzebrzmiałym mitem.
Twórcy filmu zdawali sobie sprawę, że wiele wątków trafi na opór cenzury, łatwiej więc będzie posłużyć się niedopowiedzeniem i metaforą – jak w scenie podpalania kieliszków wódki (w istocie będących zniczami upamiętniającymi zabitych w czasie wojny i w okresie stalinizmu żołnierzy AK, którym nikt przed 1958 roku hołdu nie złożył), scena w zrujnowanym kościele z wiszącym do góry nogami Chrystusem, a także finałowe ujęcia na wysypisku śmieci, które zostały odebrane przez widzów jako dowód braku szacunku władz za ofiarę tysięcy młodych bojowników o niepodległość – wyrzuconych na śmietnik historii. Tożsamość i los Maćka wpisywały się tym samym zarówno w konteksty polskiego romantyzmu (tytuł filmu pochodzi z wiersza Norwida), jak i popaździernikowych wartości, a film po dziś dzień jest najwybitniejszym opisem losu „żołnierzy wyklętych”.
ENG:
Description:
The final days of World War II. A young Home Army soldier, Maciek Chełmicki, is ordered to carry out one last mission: to assassinate a communist official arriving in a provincial town to take over power. As the hours pass, Maciek begins to question the sense of endless fighting, starts a brief romance with a hotel bartender, and observes a prewar elite celebrating the end of the old world. After years of war, Maciek longs simply to live and to love, yet he remains bound by duty, memory of the fallen, and the expectation of self-sacrifice.
Made during the political “Thaw,” this adaptation of Jerzy Andrzejewski’s novel significantly reworked the tensions and tones of its Stalinist-era source. Andrzejewski had conceived hisbook as an attempt to bridge the divides within Polish society, viewing the protagonists’ sacrifice as a final necessity after which weapons should be laid down and the country rebuilt—since the outcome of Yalta lay beyond Poland’s control. A few years later, such hopes seemed naïve: Stalinism revealed itself as a brutal repression marked by show trials, executions, propaganda, and anonymous graves. Wajda’s updating of the novel was shaped in close collaboration with Zbigniew Cybulski, whose modern, James Dean–inflected performance became one of the enduring myths of Polish culture.
Aware of inevitable censorship, the filmmakers turned to ellipsis and metaphor: the iconic scene of burning vodka glasses (in fact symbolic votive lights for Home Army soldiers killed during the war and Stalinist period, long denied public commemoration), the ruined church with an upside-down Christ, and the final images set on a garbage dump—read by audiences as a stark indictment of the authorities’ disregard for the sacrifice of thousands of young fighters, cast onto the rubbish heap of history. Maciek’s fate thus resonates both with Polish Romanticism (the title comes from a poem by Norwid) and with the post-1956 moral climate. To this day, the film remains the most powerful cinematic portrayal of the tragic destiny of Poland’s “cursed soldiers.”
Pora Zwyrola - Noc z morderczymi zakonnicami
Kolejne spotkanie cyklu PORA ZWYROLA już 5 grudnia w Rialto!Tym razem obnażymy przed wami sekrety klasztornych cel i skrywane pod habitami mroczne żądze zamieszkujących je mniszek. UWAGA: filmy zaprezentujemy z lektorami na żywo! Nunsploitation to nurt kina exploitation koncentrujący się wokół tematów opętania, celibatu i opresji religijnej generowanej przez kościelną etykę. Zagadnienia te zainspirowały w latach 70 twórców nurtu do imponującej kreatywności w gromadzeniu na ekranie obrazów perwersji i przemocy. Dla wszystkich amatorów opowieści o trudach i pokusach zakonnego życia, przygotowaliśmy dwapodręcznikowe filmy nurtu:OPISY FILMÓW:
Satanico Pandemonium (znany również jako Sexorcysta!)
reż. Gilberto Martínez Solares,
Meksyk 1975, 87'
Satanico Pandemonium to mroczna surrealistyczna baśń osadzona w średniowieczu. Bohaterką filmu jest siostra Maria, której podczas spaceru ukazuje się sam diabeł. Na nic się zdaje smaganie pejczem, gdyż bohaterka miast wyplenić zgubną wizję z umysłu, zaczyna rozbudzać swą uśpioną seksualność. Tytuł zainspirował Roberta Rodrigueza, który w hołdzie dla filmu nazwał tak bohaterkę graną przez Salmę Hayek w swoim Od zmierzchu do świtu (1996).
Alucarda
reż. Juan López Moctezuma,
Meksyk 1977, 85'
Alucarda (znana polskim kolekcjonerom VHS-ów jako Piekło) to wysmakowana wizualnie, stylowa wariacja na temat Carmilii Sheridana Le Fanu, z wyraźnymi nawiązaniami do spuścizny Alejandro Jodorowskiego. Opowiada historię egzorcyzmów przeprowadzanych na dwóch młodych mniszkach zaprzysiężonych przez cygana szatanowi.
Prelekcję do filmów wygłosi Marcin Jauksz.
Satanico Pandemonium (znany również jako Sexorcysta!)
reż. Gilberto Martínez Solares,
Meksyk 1975, 87'
Satanico Pandemonium to mroczna surrealistyczna baśń osadzona w średniowieczu. Bohaterką filmu jest siostra Maria, której podczas spaceru ukazuje się sam diabeł. Na nic się zdaje smaganie pejczem, gdyż bohaterka miast wyplenić zgubną wizję z umysłu, zaczyna rozbudzać swą uśpioną seksualność. Tytuł zainspirował Roberta Rodrigueza, który w hołdzie dla filmu nazwał tak bohaterkę graną przez Salmę Hayek w swoim Od zmierzchu do świtu (1996).
Alucarda
reż. Juan López Moctezuma,
Meksyk 1977, 85'
Alucarda (znana polskim kolekcjonerom VHS-ów jako Piekło) to wysmakowana wizualnie, stylowa wariacja na temat Carmilii Sheridana Le Fanu, z wyraźnymi nawiązaniami do spuścizny Alejandro Jodorowskiego. Opowiada historię egzorcyzmów przeprowadzanych na dwóch młodych mniszkach zaprzysiężonych przez cygana szatanowi.
Prelekcję do filmów wygłosi Marcin Jauksz.
Porachunki
Były gangster mieszkający w Normandii z rodziną, zostaje objęty programem ochrony świadków. Jednak ciężko jest im pozbyć się starych nawyków.
Pozdrowienia z raju
Grupa uzbrojonych i zamaskowanych mężczyzn
wdziera się do hotelu i porywa dwunastu cudzoziemców. Atak wymierzony
był w grupę pracowników Banku Światowego, jednak ci hotel już opuścili.
Do niewoli dostają się więc zwykli turyści i misjonarze chrześcijańscy.
Wkrótce, zakładnicy zostają zmuszeni do wycieńczającego marszu przez
filipińską dżunglę.
Poznański Klub Podróżnika - "Gruzja i Ja - fotograf National Geographic o swoim kraju" - George Darchiashvili
Poznański Klub Podróżnika - "Kaszmir - w poszukiwaniu himalajskiego raju" Katarzyna Mazurkiewicz
Poznański Klub Podróżnika - "Nieoczywistości, czyli rowerem po Birmie, Laosie i Kambodży" Piotr Strzeżysz
Poznański Klub Podróżnika - Beata Lewandowska-Kaftan "Zanzibar, tam, gdzie Afryka splotła się z Orientem
Gościem będzie Beata Lewandowska-Kaftan - z wykształcenia geograf, z zawodu wydawca, z zamiłowania… kobieta w podróży. Przez ponad 30 lat pracowała dla szacownych oficyn polskich i międzynarodowych koncernów wydawniczych. 15 lat temu zakochała się w Afryce od pierwszego wejrzenia i wciąż tam wraca, jak do domu. Podróżowała po Kenii, Tanzanii i Zanzibarze, Ugandzie, Etiopii, Namibii, Botswanie, Zimbabwe, Mali i Burkina Faso. Zafascynowana Afryką i spotkanymi tam ludźmi napisała dwie książki „Afryka jest kobietą” oraz „Zanzibar – wyspa skarbów. Opowieści ze świata Suahili”. „Zanzibar – wyspa skarbów” otrzymała prestiżową NAGRODĘ MAGELLANA jako Książka podróżnicza 2018, a „Afryka jest kobietą” została wyróżniona jako Książka Roku przez portal Granice.Wybrzeże Suahili, którego sercem jest Zanzibar, to jedyne miejsce na świecie, gdzie Afryka tak mocno splotła się z Orientem. W efekcie na jej wschodnich wybrzeżach, nad Oceanem Indyjskim powstała wyjątkowa, barwna, kosmopolityczna kultura Suahili. Afryka dała jej witalność, rytmy, stare obrzędy i moc trwania. Arabia - islam, poezję i kunszt żeglarski. Indie i Daleka Azja - przyprawy, smaki i zmysł do handlu. Persja muzykę i bogactwo starych wzorów.Przez wieki żeglarze i kupcy z Arabii, Indii, Persji, Wysp Korzennych i całej Dalekiej Azji spotykali się i wymieniali towary z afrykańskimi ludami Bantu. Z czasem osiedlali się tu, budowali domy, mieszali krew. Krok po kroku, Afrykanie i przybysze wspólnie tworzyli nowy język, pieśni, obrzędy, nowe wzory, stroje i architekturę, potrawy, smaki i zapachy, nową kulturę i społeczeństwo. Świat Suahili, którego sercem jest Zanzibar.Zapraszam na pokaz zdjęć i opowieści z Zanzibaru, w podróż po historii i współczesności, na spotkania z żeglarzami i rybakami, na podwodne pola alg, na tradycyjne wesele i sekretny kobiecy rytuał unyago, do domów moich zanzibarskich przyjaciół. Do pięknego i zmysłowego świata Suahili, gdzie kobiety spowite w czarne buibui mijają się z tymi w kolorowych kangach, głos bębnów miesza się z dźwiękami liry kanun, a mocna arabska kawa pachnie kardamonem.