Archiwum filmów
Poniedziałki z klasyką: CZAS APOKALIPSY - wersja reżyserska
Bohaterem opowieści jest kapitan Benjamin Willard, który otrzymuje zadanie zlikwidowania pułkownika Waltera E. Kurtza, który w głębokiej puszczy wietnamskiej toczy prywatną wojnę, i który stworzył własne państwo.
Poniedziałki z klasyką: HAIR
"Hair"
Reż. Miloš Forman
USA, RFN, 1979, 121 minut
20-letni Claude Bukowski przyjeżdża z Oklahomy do Nowego Jorku na posiedzenie komisji wojskowej. Na swojej drodze spotyka czwórkę hippisów - przypadek sprawia, że zostaje z nimi na dłużej. Odkrywa świat nieznanych wartości i narkotycznych uniesień. Świat braterstwa, równości i tolerancji. Rozbrzmiewa "Era wodnika". "Hair" powstało na podstawie brodwayowskiego musicalu. Początkowo obraz miał nakręcić George Lucas, a do ról epizodycznych przesłuchiwano nawet Madonnę i Bruce Springsteen'a.
Reż. Miloš Forman
USA, RFN, 1979, 121 minut
20-letni Claude Bukowski przyjeżdża z Oklahomy do Nowego Jorku na posiedzenie komisji wojskowej. Na swojej drodze spotyka czwórkę hippisów - przypadek sprawia, że zostaje z nimi na dłużej. Odkrywa świat nieznanych wartości i narkotycznych uniesień. Świat braterstwa, równości i tolerancji. Rozbrzmiewa "Era wodnika". "Hair" powstało na podstawie brodwayowskiego musicalu. Początkowo obraz miał nakręcić George Lucas, a do ról epizodycznych przesłuchiwano nawet Madonnę i Bruce Springsteen'a.
Poniedziałki z klasyką: KRZYŻACY
"Krzyżacy"
Reż. Aleksander Ford
Polska, 1960, 166 minut
Czy widzieliście kiedykolwiek najpopularniejszy polski film na dużym ekranie? Jeśli nie — czas to nadrobić! Kino Rialto zaprasza na specjalny pokaz filmu „Krzyżacy” (1960), jednego z największych klasyków polskiej kinematografii i absolutnego rekordzisty frekwencyjnego — obejrzało go ponad 32 miliony widzów!
Ekranizacja powieści Henryka Sienkiewicza w reżyserii Aleksandra Forda to monumentalne widowisko, które do dziś zachwyca rozmachem, inscenizacją i kultowymi scenami — z bitwą pod Grunwaldem na czele. To film, który najlepiej ogląda się właśnie w kinie, gdzie rozmach historii i epicki obraz naprawdę robią wrażenie.
W obsadzie znaleźli się znakomici aktorzy, których role przeszły do historii:
Mieczysław Kalenik – Zbyszko z Bogdańca
Grażyna Staniszewska – Danusia Jurandówna
Andrzej Szalawski – Jurand ze Spychowa
Aleksander Fogiel – Maćko z Bogdańca
Emil Karewicz – król Władysław Jagiełło
Henryk Borowski – Zygfryd de Löwe
To wyjątkowa okazja, by zobaczyć film, który od 65 lat pozostaje symbolem polskiej kultury i jednym z najważniejszych tytułów w historii naszego kina.
Reż. Aleksander Ford
Polska, 1960, 166 minut
Czy widzieliście kiedykolwiek najpopularniejszy polski film na dużym ekranie? Jeśli nie — czas to nadrobić! Kino Rialto zaprasza na specjalny pokaz filmu „Krzyżacy” (1960), jednego z największych klasyków polskiej kinematografii i absolutnego rekordzisty frekwencyjnego — obejrzało go ponad 32 miliony widzów!
Ekranizacja powieści Henryka Sienkiewicza w reżyserii Aleksandra Forda to monumentalne widowisko, które do dziś zachwyca rozmachem, inscenizacją i kultowymi scenami — z bitwą pod Grunwaldem na czele. To film, który najlepiej ogląda się właśnie w kinie, gdzie rozmach historii i epicki obraz naprawdę robią wrażenie.
W obsadzie znaleźli się znakomici aktorzy, których role przeszły do historii:
Mieczysław Kalenik – Zbyszko z Bogdańca
Grażyna Staniszewska – Danusia Jurandówna
Andrzej Szalawski – Jurand ze Spychowa
Aleksander Fogiel – Maćko z Bogdańca
Emil Karewicz – król Władysław Jagiełło
Henryk Borowski – Zygfryd de Löwe
To wyjątkowa okazja, by zobaczyć film, który od 65 lat pozostaje symbolem polskiej kultury i jednym z najważniejszych tytułów w historii naszego kina.
Poniedziałki z klasyką: Krótka historia polskiego kina: KRZYK
"Krzyk"
Reż. Barbara Sass
Polska, 1982, 88 minut
"Krzyk" jest filmem mocnym, mrocznym, pełnym napięcia, sensacyjnym w sposobie prowadzenia narracji i zarazem bardzo emocjonalnym w tonie, co udziela się widowni. I czy będą to reakcje nacechowane dodatnio czy ujemnie, Barbara Sass nie uchybiła starej zasadzie kina: przede wszystkim nie nudzić" - pisała po premierze "Krzyku" jedna z recenzentek. O wysokiej randze trzeciego po "Bez miłości" i "Debiutantce" filmu twórczyni "Pokuszenia" przesądza głównie znakomita rola Doroty Stalińskiej, przez wiele lat ulubionej aktorki Sass. Stalińska dała tu subtelnie wycieniowany psychologicznie portret wulgarnej dziewczyny z marginesu, przebojowej i silnej w realiach półświatka, lecz zdumiewająco bezbronnej i zagubionej w świecie ludzi "normalnych", nie skażonych przestępczą przeszłością ani wychowaniem w patologicznej rodzinie. Obsadową niespodzianką filmu jest też zapadający w pamięć epizodyczny występ Igi Cembrzyńskiej w roli zapijaczonej, zeszmaconej matki bohaterki. Sporo też w "Krzyku" przenikliwych obserwacji nie tylko ludzkiej psychiki, lecz także barwnych obyczajowych konkretów rodem z "zakazanych" rejonów stolicy. Rok 1981. Marianna, młoda złodziejka z warszawskiej Pragi, wychodzi z więzienia i dzięki pomocy kuratora społecznego rozpoczyna pracę w luksusowym domu starców. Trwa tam właśnie kontrola. Istnieją bowiem podejrzenia, że część miejsc zajmują bezprawnie dawni prominenci. Jednym z nich jest podobno antypatyczny i władczy pan Nowicki, zwany Starym, którym opiekuje się Marianna. Niebawem dziewczyna opuszcza zapuszczone mieszkanie matki alkoholiczki i jej kochanka. Wprowadza się do swego nowego chłopaka Marka, pielęgniarza z domu starców. Chwilowo mieszka on w baraku, lecz ma obiecany lokal w spółdzielni. Pod wpływem uczucia do Marka Marianna zmienia się z wulgarnej chłopczycy w miłą, zadbaną dziewczynę. Niestety, idylla nie trwa długo. Brak im pieniędzy na mieszkanie, które Markowi przyznano. Dziewczyna po gwałtownej kłótni z Nowickim zabija go, sądząc, że wymierza sprawiedliwość, choć zarzuty przeciwko niemu okażą się fałszywe.
Reż. Barbara Sass
Polska, 1982, 88 minut
"Krzyk" jest filmem mocnym, mrocznym, pełnym napięcia, sensacyjnym w sposobie prowadzenia narracji i zarazem bardzo emocjonalnym w tonie, co udziela się widowni. I czy będą to reakcje nacechowane dodatnio czy ujemnie, Barbara Sass nie uchybiła starej zasadzie kina: przede wszystkim nie nudzić" - pisała po premierze "Krzyku" jedna z recenzentek. O wysokiej randze trzeciego po "Bez miłości" i "Debiutantce" filmu twórczyni "Pokuszenia" przesądza głównie znakomita rola Doroty Stalińskiej, przez wiele lat ulubionej aktorki Sass. Stalińska dała tu subtelnie wycieniowany psychologicznie portret wulgarnej dziewczyny z marginesu, przebojowej i silnej w realiach półświatka, lecz zdumiewająco bezbronnej i zagubionej w świecie ludzi "normalnych", nie skażonych przestępczą przeszłością ani wychowaniem w patologicznej rodzinie. Obsadową niespodzianką filmu jest też zapadający w pamięć epizodyczny występ Igi Cembrzyńskiej w roli zapijaczonej, zeszmaconej matki bohaterki. Sporo też w "Krzyku" przenikliwych obserwacji nie tylko ludzkiej psychiki, lecz także barwnych obyczajowych konkretów rodem z "zakazanych" rejonów stolicy. Rok 1981. Marianna, młoda złodziejka z warszawskiej Pragi, wychodzi z więzienia i dzięki pomocy kuratora społecznego rozpoczyna pracę w luksusowym domu starców. Trwa tam właśnie kontrola. Istnieją bowiem podejrzenia, że część miejsc zajmują bezprawnie dawni prominenci. Jednym z nich jest podobno antypatyczny i władczy pan Nowicki, zwany Starym, którym opiekuje się Marianna. Niebawem dziewczyna opuszcza zapuszczone mieszkanie matki alkoholiczki i jej kochanka. Wprowadza się do swego nowego chłopaka Marka, pielęgniarza z domu starców. Chwilowo mieszka on w baraku, lecz ma obiecany lokal w spółdzielni. Pod wpływem uczucia do Marka Marianna zmienia się z wulgarnej chłopczycy w miłą, zadbaną dziewczynę. Niestety, idylla nie trwa długo. Brak im pieniędzy na mieszkanie, które Markowi przyznano. Dziewczyna po gwałtownej kłótni z Nowickim zabija go, sądząc, że wymierza sprawiedliwość, choć zarzuty przeciwko niemu okażą się fałszywe.
Poniedziałki z klasyką: OBCY - DECYDUJĄCE STARCIE - wersja reżyserska
"Obcy - decydujące starcie" (Aliens)
Reż. James Cameron
USA, Wielka Brytania, 1986, 151 minut
Horroru ciąg dalszy. Ta przerażająca, ciesząca się dużym uznaniem kontynuacja przedstawia dalsze losy Ripley (Sigourney Weaver), jedynej ocalałej z morderczego starcia na pokładzie Nostromo. Po konfrontacji z potwornym obcym i 57 latach hibernacji w kosmosie Ripley powraca wreszcie na Ziemię. Choć jej opowieści traktowane są początkowo z niedowierzaniem, zgadza się ona towarzyszyć drużynie kolonialnych marines w ponownej podróży na LV-426... gdzie tym razem szykuje się wojna!
Reż. James Cameron
USA, Wielka Brytania, 1986, 151 minut
Horroru ciąg dalszy. Ta przerażająca, ciesząca się dużym uznaniem kontynuacja przedstawia dalsze losy Ripley (Sigourney Weaver), jedynej ocalałej z morderczego starcia na pokładzie Nostromo. Po konfrontacji z potwornym obcym i 57 latach hibernacji w kosmosie Ripley powraca wreszcie na Ziemię. Choć jej opowieści traktowane są początkowo z niedowierzaniem, zgadza się ona towarzyszyć drużynie kolonialnych marines w ponownej podróży na LV-426... gdzie tym razem szykuje się wojna!
Poniedziałki z klasyką: PEWNEGO RAZU NA DZIKIM ZACHODZIE
"Pewnego razu na dzikim zachodzie" (C'era una volta il West)
Reż. Sergio Leone
USA, Włochy, 1968, 165 minut
Klasyczny western, schyłek epoki Dzikiego Zachodu. Młoda wdowa z pomocą dwóch wyjętych spod prawa mężczyzn musi zmierzyć się z niebezpiecznymi przestępcami, którzy zabili jej męża. Jill McBain (Claudia Cardinale) przyjeżdża z Nowego Orleanu do swojego męża, który mieszka w małym miasteczku na Dzikim Zachodzie. Kilka dni przed jej przybyciem McBain i jego dzieci z poprzedniego małżeństwa zostają zamordowani przez bandę Franka (Henry Fonda). Jednak o zbrodnię podejrzewany jest Cheyenne (Jason Robards). W tym czasie w okolicy pojawia się tajemniczy człowiek nazywany Harmonijką (Charles Bronson).
Reż. Sergio Leone
USA, Włochy, 1968, 165 minut
Klasyczny western, schyłek epoki Dzikiego Zachodu. Młoda wdowa z pomocą dwóch wyjętych spod prawa mężczyzn musi zmierzyć się z niebezpiecznymi przestępcami, którzy zabili jej męża. Jill McBain (Claudia Cardinale) przyjeżdża z Nowego Orleanu do swojego męża, który mieszka w małym miasteczku na Dzikim Zachodzie. Kilka dni przed jej przybyciem McBain i jego dzieci z poprzedniego małżeństwa zostają zamordowani przez bandę Franka (Henry Fonda). Jednak o zbrodnię podejrzewany jest Cheyenne (Jason Robards). W tym czasie w okolicy pojawia się tajemniczy człowiek nazywany Harmonijką (Charles Bronson).
Poniedziałki z klasyką: POŻEGNANIE Z AFRYKĄ
"Pożegnanie z Afryką" (Out of Africa) Reż. Sydney Pollack USA, 1985, 150 minut
"Pożegnanie z Afryką" to zrealizowany z epickim rozmachem romans, który podbił serca widzów na całym świecie. Wyreżyserowany przez nagrodzonego Oscarem Sydneya Pollacka film opowiada o fascynujących losach duńskiej pisarki Karen Blixen (Meryl Streep), obdarzonej silną wolą kobiety, która około roku 1914 wyjechała do Kenii, by wraz ze swym niewiernym mężem (Klaus Maria Brandauer) założyć tam plantację kawy. Ku swemu zdumieniu wkrótce pokochała Czarny Ląd, jego mieszkańców i tajemniczego myśliwego (Robert Redford), z którym połączył ją namiętny romans.
"Pożegnanie z Afryką" to zrealizowany z epickim rozmachem romans, który podbił serca widzów na całym świecie. Wyreżyserowany przez nagrodzonego Oscarem Sydneya Pollacka film opowiada o fascynujących losach duńskiej pisarki Karen Blixen (Meryl Streep), obdarzonej silną wolą kobiety, która około roku 1914 wyjechała do Kenii, by wraz ze swym niewiernym mężem (Klaus Maria Brandauer) założyć tam plantację kawy. Ku swemu zdumieniu wkrótce pokochała Czarny Ląd, jego mieszkańców i tajemniczego myśliwego (Robert Redford), z którym połączył ją namiętny romans.
Poniedziałki z klasyką: PULP FICTION
"Pulp Fiction"
Reż. Quentin Tarantino
USA, 1994, 154 minuty
Tytuł wywodzi się od amerykańskiej nazwy taniej literatury – powieści i komiksów – wydawanych w masowych nakładach. Quentin Tarantino i jego współscenarzysta Roger Avary połączyli kilka wątków podobnych opowieści – oscylujących od thrillera do melodramatu i od komedii do klasycznego filmu noir – w mozaikę kilkunastu historii, powielających wątki i motywy charakterystyczne dla tego typu prozy. Wśród kilkunastu bohaterów znaleźli się między innymi dwaj płatni mordercy pracujący na zlecenie potężnego gangstera, człowiek zajmujący się zacieraniem śladów zbrodni, znudzona żona gangstera nadużywająca narkotyków, bokser, któremu mafia zleciła przegranie walki, a który nie dotrzymał warunków umowy, drobni przestępcy i dilerzy narkotykowi. Sytuacje inspirowane literaturą i filmem, po wielkokroć wcześniej powielane, w tym zestawieniu nabierają świeżości i nowych znaczeń.
Reż. Quentin Tarantino
USA, 1994, 154 minuty
Tytuł wywodzi się od amerykańskiej nazwy taniej literatury – powieści i komiksów – wydawanych w masowych nakładach. Quentin Tarantino i jego współscenarzysta Roger Avary połączyli kilka wątków podobnych opowieści – oscylujących od thrillera do melodramatu i od komedii do klasycznego filmu noir – w mozaikę kilkunastu historii, powielających wątki i motywy charakterystyczne dla tego typu prozy. Wśród kilkunastu bohaterów znaleźli się między innymi dwaj płatni mordercy pracujący na zlecenie potężnego gangstera, człowiek zajmujący się zacieraniem śladów zbrodni, znudzona żona gangstera nadużywająca narkotyków, bokser, któremu mafia zleciła przegranie walki, a który nie dotrzymał warunków umowy, drobni przestępcy i dilerzy narkotykowi. Sytuacje inspirowane literaturą i filmem, po wielkokroć wcześniej powielane, w tym zestawieniu nabierają świeżości i nowych znaczeń.
Poniedziałki z klasyką: RAMBO: PIERWSZA KREW
"Rambo: Pierwsza krew" (First Blood)
Reż. Ted Kotcheff
USA, 1982, 93 minuty
Chciał tylko coś zjeść, a zapoczątkował jedną z najważniejszych serii w historii kina. Weteran wojny w Wietnamie, John J. Rambo (Sylvester Stallone), dociera do miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego przyjaciela. Miejscowy szeryf (Brian Dennehy) uznaje go za przybłędę i próbuje zmusić do opuszczenia miasta. Gdy Rambo odmawia, przedstawiciele policji zaczynają się nad nim znęcać. Mężczyzna ucieka w miejsce, w którym potrafi walczyć najlepiej – do otaczającego miasteczko lasu. Od tej pory to policja będzie dla niego zwierzyną. Kultowy film Teda Kotcheffa pozwolił Sylvestrowi Stallone wspiąć się na szczyt listy największych gwiazd Hollywood, a ponadto doczekał się czterech kontynuacji i tysięcy nawiązań w popkulturze. Często zapomina się jednak, że „Rambo: Pierwsza krew” to nie tylko doskonały film akcji, ale przede wszystkim arcydzieło kina antywojennego mierzące się z problemem stresu pourazowego i bezlitośnie rozdrapujące ranę, którą dla amerykańskiego społeczeństwa była zakończona niedawno wojna w Wietnamie.
Reż. Ted Kotcheff
USA, 1982, 93 minuty
Chciał tylko coś zjeść, a zapoczątkował jedną z najważniejszych serii w historii kina. Weteran wojny w Wietnamie, John J. Rambo (Sylvester Stallone), dociera do miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego przyjaciela. Miejscowy szeryf (Brian Dennehy) uznaje go za przybłędę i próbuje zmusić do opuszczenia miasta. Gdy Rambo odmawia, przedstawiciele policji zaczynają się nad nim znęcać. Mężczyzna ucieka w miejsce, w którym potrafi walczyć najlepiej – do otaczającego miasteczko lasu. Od tej pory to policja będzie dla niego zwierzyną. Kultowy film Teda Kotcheffa pozwolił Sylvestrowi Stallone wspiąć się na szczyt listy największych gwiazd Hollywood, a ponadto doczekał się czterech kontynuacji i tysięcy nawiązań w popkulturze. Często zapomina się jednak, że „Rambo: Pierwsza krew” to nie tylko doskonały film akcji, ale przede wszystkim arcydzieło kina antywojennego mierzące się z problemem stresu pourazowego i bezlitośnie rozdrapujące ranę, którą dla amerykańskiego społeczeństwa była zakończona niedawno wojna w Wietnamie.
Poniedziałki z klasyką: TAKSÓWKARZ
"Taksówkarz" (Taxi Driver)
Reż. Martin Scorsese
USA, 1976, 113 minut
Travis Bickle, który jest weteranem wojny w Wietnamie, cierpi na bezsenność. Z tego powodu postanawia podjąć pracę jako nocny taksówkarz. Od zmierzchu do świtu jeździ po niebezpiecznych ulicach Nowym Jorku. Styka się tamz wieloma szemranymi typami. Ma świadomość, że niemal codziennie ma do czynienia ze światem zbrodni i przemocy. Boli go to, co widzi. Równocześnie zauroczył się w Batsy, dziewczynie pracującej przy kampanii wyborczej. Ale spotyka się też z młodą prostytutką Iris "Easy" Steensma. Namawia ją, aby rzuciła tę "robotę". Bezskutecznie Wtedy Travis decyduje, że samodzielnie rozprawi się z okrutnikami Nowego Jorku. Zabija sutenerów, którzy gnębią Iris, ale sam odnosi poważne rany. Zdrowieje i wraca do pracy taksówkarza."Taksówkarz" to jeden z najlepszych filmów nakręconych przez Martina Scorsese, za który dostał Złotą Palmę na MFFw Cannes w 1976 roku oraz kilka nagród BAFTA. To był także jeden z pierwszych filmów, w których swoje aktorskie mistrzostwo zaprezentowała wschodząca gwiazda światowego kina - Robert De Niro. Ten nowojorczyk z urodzenia, zanim wcielił się w tytułową postać, przez trzy miesiące pracował jako prawdziwy taksówkarz. Za rolę w tym filmie został nominowany do Oscara. Na uwagę zasługuje również kreacja aktorska 13-letniej wówczas Jodi Foster, która wcieliła się w postać prostytutki Iris. Muzykę do swojego - jak się później okazało - ostatniego dzieła filmowego napisał Bernard Hermann.
Reż. Martin Scorsese
USA, 1976, 113 minut
Travis Bickle, który jest weteranem wojny w Wietnamie, cierpi na bezsenność. Z tego powodu postanawia podjąć pracę jako nocny taksówkarz. Od zmierzchu do świtu jeździ po niebezpiecznych ulicach Nowym Jorku. Styka się tamz wieloma szemranymi typami. Ma świadomość, że niemal codziennie ma do czynienia ze światem zbrodni i przemocy. Boli go to, co widzi. Równocześnie zauroczył się w Batsy, dziewczynie pracującej przy kampanii wyborczej. Ale spotyka się też z młodą prostytutką Iris "Easy" Steensma. Namawia ją, aby rzuciła tę "robotę". Bezskutecznie Wtedy Travis decyduje, że samodzielnie rozprawi się z okrutnikami Nowego Jorku. Zabija sutenerów, którzy gnębią Iris, ale sam odnosi poważne rany. Zdrowieje i wraca do pracy taksówkarza."Taksówkarz" to jeden z najlepszych filmów nakręconych przez Martina Scorsese, za który dostał Złotą Palmę na MFFw Cannes w 1976 roku oraz kilka nagród BAFTA. To był także jeden z pierwszych filmów, w których swoje aktorskie mistrzostwo zaprezentowała wschodząca gwiazda światowego kina - Robert De Niro. Ten nowojorczyk z urodzenia, zanim wcielił się w tytułową postać, przez trzy miesiące pracował jako prawdziwy taksówkarz. Za rolę w tym filmie został nominowany do Oscara. Na uwagę zasługuje również kreacja aktorska 13-letniej wówczas Jodi Foster, która wcieliła się w postać prostytutki Iris. Muzykę do swojego - jak się później okazało - ostatniego dzieła filmowego napisał Bernard Hermann.
Popiół i diament | WAJDA: re- wizje. Przegląd filmów Andrzeja Wajdy w 100. rocznicę urodzin
POPIÓŁ I DIAMENT / ASHES AND DIAMONDS (1958)
scenariusz/written by: Jerzy Andrzejewski, Andrzej Wajda wg powieści Andrzejewskiego /
based on a novel by Jerzy Andrzejewski
zdjęcia/DOP: Jerzy Wójcik
opracowanie muzyczne/music arrangement: Filip Nowak,
produkcja/produced by: Zespół Filmowy „Kadr” / Film Unit „Kadr”
obsada/cast: Zbigniew Cybulski, Ewa Krzyżewska, Wacław Zastrzeżyński, Adam Pawlikowski, Bogumił Kobiela
nagrody/awards: FIPRESCI Prize na MFF w Wenecji / Venice IFF
czas trwania/running time: 99’
Ostatnie dni II wojny światowej. Młody akowiec, Maciek Chełmicki, musi wykonać jeszcze jeden rozkaz – zastrzelić komunistycznego aparatczyka, który przybył do prowincjonalnego miasteczka, by przejąć władzę. Z upływem godzin bohater widzi coraz mniejszy sens ciągłej walki, nawiązuje romans z barmanką miejscowego hotelu i staje się świadkiem zabawy przedwojennego establishmentu, celebrującego koniec starych czasów. Maciek, po czasach wojny, chce przede wszystkim żyć i kochać, ale wciąż musi walczyć, pamiętać o poległych i poświęcać własne życie.
Powstała w okresie „Odwilży” adaptacja powieści Jerzego Andrzejewskiego zmieniła napięcia i nastroje stalinowskiego pierwowzoru. Andrzejewski traktował swą książkę jako próbę przerzucenia mostów między skłóconymi częściami narodu polskiego, a ofiarę głównych bohaterów uznawał za ostatnią konieczną, po której należało już złożyć broń i zająć się odbudową ojczyzny. Na Jałtę wpływy mieć przecież nie możemy. Kilka lat po publikacji książki mało kto wierzył w ten rodzaj naiwności. Stalinizm okazał się brutalną rozprawą z opozycją, czasem sądowych mordów, kłamstwa, propagandy i bezimiennych mogił. W aktualizacji powieści pomógł Wajdzie Zbigniew Cybulski, którego nowoczesna, przywodząca na myśl techniki Jamesa Deana rola stała się w historii polskiej kultury nieprzebrzmiałym mitem.
Twórcy filmu zdawali sobie sprawę, że wiele wątków trafi na opór cenzury, łatwiej więc będzie posłużyć się niedopowiedzeniem i metaforą – jak w scenie podpalania kieliszków wódki (w istocie będących zniczami upamiętniającymi zabitych w czasie wojny i w okresie stalinizmu żołnierzy AK, którym nikt przed 1958 roku hołdu nie złożył), scena w zrujnowanym kościele z wiszącym do góry nogami Chrystusem, a także finałowe ujęcia na wysypisku śmieci, które zostały odebrane przez widzów jako dowód braku szacunku władz za ofiarę tysięcy młodych bojowników o niepodległość – wyrzuconych na śmietnik historii. Tożsamość i los Maćka wpisywały się tym samym zarówno w konteksty polskiego romantyzmu (tytuł filmu pochodzi z wiersza Norwida), jak i popaździernikowych wartości, a film po dziś dzień jest najwybitniejszym opisem losu „żołnierzy wyklętych”.
ENG:
Description:
The final days of World War II. A young Home Army soldier, Maciek Chełmicki, is ordered to carry out one last mission: to assassinate a communist official arriving in a provincial town to take over power. As the hours pass, Maciek begins to question the sense of endless fighting, starts a brief romance with a hotel bartender, and observes a prewar elite celebrating the end of the old world. After years of war, Maciek longs simply to live and to love, yet he remains bound by duty, memory of the fallen, and the expectation of self-sacrifice.
Made during the political “Thaw,” this adaptation of Jerzy Andrzejewski’s novel significantly reworked the tensions and tones of its Stalinist-era source. Andrzejewski had conceived hisbook as an attempt to bridge the divides within Polish society, viewing the protagonists’ sacrifice as a final necessity after which weapons should be laid down and the country rebuilt—since the outcome of Yalta lay beyond Poland’s control. A few years later, such hopes seemed naïve: Stalinism revealed itself as a brutal repression marked by show trials, executions, propaganda, and anonymous graves. Wajda’s updating of the novel was shaped in close collaboration with Zbigniew Cybulski, whose modern, James Dean–inflected performance became one of the enduring myths of Polish culture.
Aware of inevitable censorship, the filmmakers turned to ellipsis and metaphor: the iconic scene of burning vodka glasses (in fact symbolic votive lights for Home Army soldiers killed during the war and Stalinist period, long denied public commemoration), the ruined church with an upside-down Christ, and the final images set on a garbage dump—read by audiences as a stark indictment of the authorities’ disregard for the sacrifice of thousands of young fighters, cast onto the rubbish heap of history. Maciek’s fate thus resonates both with Polish Romanticism (the title comes from a poem by Norwid) and with the post-1956 moral climate. To this day, the film remains the most powerful cinematic portrayal of the tragic destiny of Poland’s “cursed soldiers.”
scenariusz/written by: Jerzy Andrzejewski, Andrzej Wajda wg powieści Andrzejewskiego /
based on a novel by Jerzy Andrzejewski
zdjęcia/DOP: Jerzy Wójcik
opracowanie muzyczne/music arrangement: Filip Nowak,
produkcja/produced by: Zespół Filmowy „Kadr” / Film Unit „Kadr”
obsada/cast: Zbigniew Cybulski, Ewa Krzyżewska, Wacław Zastrzeżyński, Adam Pawlikowski, Bogumił Kobiela
nagrody/awards: FIPRESCI Prize na MFF w Wenecji / Venice IFF
czas trwania/running time: 99’
Ostatnie dni II wojny światowej. Młody akowiec, Maciek Chełmicki, musi wykonać jeszcze jeden rozkaz – zastrzelić komunistycznego aparatczyka, który przybył do prowincjonalnego miasteczka, by przejąć władzę. Z upływem godzin bohater widzi coraz mniejszy sens ciągłej walki, nawiązuje romans z barmanką miejscowego hotelu i staje się świadkiem zabawy przedwojennego establishmentu, celebrującego koniec starych czasów. Maciek, po czasach wojny, chce przede wszystkim żyć i kochać, ale wciąż musi walczyć, pamiętać o poległych i poświęcać własne życie.
Powstała w okresie „Odwilży” adaptacja powieści Jerzego Andrzejewskiego zmieniła napięcia i nastroje stalinowskiego pierwowzoru. Andrzejewski traktował swą książkę jako próbę przerzucenia mostów między skłóconymi częściami narodu polskiego, a ofiarę głównych bohaterów uznawał za ostatnią konieczną, po której należało już złożyć broń i zająć się odbudową ojczyzny. Na Jałtę wpływy mieć przecież nie możemy. Kilka lat po publikacji książki mało kto wierzył w ten rodzaj naiwności. Stalinizm okazał się brutalną rozprawą z opozycją, czasem sądowych mordów, kłamstwa, propagandy i bezimiennych mogił. W aktualizacji powieści pomógł Wajdzie Zbigniew Cybulski, którego nowoczesna, przywodząca na myśl techniki Jamesa Deana rola stała się w historii polskiej kultury nieprzebrzmiałym mitem.
Twórcy filmu zdawali sobie sprawę, że wiele wątków trafi na opór cenzury, łatwiej więc będzie posłużyć się niedopowiedzeniem i metaforą – jak w scenie podpalania kieliszków wódki (w istocie będących zniczami upamiętniającymi zabitych w czasie wojny i w okresie stalinizmu żołnierzy AK, którym nikt przed 1958 roku hołdu nie złożył), scena w zrujnowanym kościele z wiszącym do góry nogami Chrystusem, a także finałowe ujęcia na wysypisku śmieci, które zostały odebrane przez widzów jako dowód braku szacunku władz za ofiarę tysięcy młodych bojowników o niepodległość – wyrzuconych na śmietnik historii. Tożsamość i los Maćka wpisywały się tym samym zarówno w konteksty polskiego romantyzmu (tytuł filmu pochodzi z wiersza Norwida), jak i popaździernikowych wartości, a film po dziś dzień jest najwybitniejszym opisem losu „żołnierzy wyklętych”.
ENG:
Description:
The final days of World War II. A young Home Army soldier, Maciek Chełmicki, is ordered to carry out one last mission: to assassinate a communist official arriving in a provincial town to take over power. As the hours pass, Maciek begins to question the sense of endless fighting, starts a brief romance with a hotel bartender, and observes a prewar elite celebrating the end of the old world. After years of war, Maciek longs simply to live and to love, yet he remains bound by duty, memory of the fallen, and the expectation of self-sacrifice.
Made during the political “Thaw,” this adaptation of Jerzy Andrzejewski’s novel significantly reworked the tensions and tones of its Stalinist-era source. Andrzejewski had conceived hisbook as an attempt to bridge the divides within Polish society, viewing the protagonists’ sacrifice as a final necessity after which weapons should be laid down and the country rebuilt—since the outcome of Yalta lay beyond Poland’s control. A few years later, such hopes seemed naïve: Stalinism revealed itself as a brutal repression marked by show trials, executions, propaganda, and anonymous graves. Wajda’s updating of the novel was shaped in close collaboration with Zbigniew Cybulski, whose modern, James Dean–inflected performance became one of the enduring myths of Polish culture.
Aware of inevitable censorship, the filmmakers turned to ellipsis and metaphor: the iconic scene of burning vodka glasses (in fact symbolic votive lights for Home Army soldiers killed during the war and Stalinist period, long denied public commemoration), the ruined church with an upside-down Christ, and the final images set on a garbage dump—read by audiences as a stark indictment of the authorities’ disregard for the sacrifice of thousands of young fighters, cast onto the rubbish heap of history. Maciek’s fate thus resonates both with Polish Romanticism (the title comes from a poem by Norwid) and with the post-1956 moral climate. To this day, the film remains the most powerful cinematic portrayal of the tragic destiny of Poland’s “cursed soldiers.”
Pora Zwyrola - Noc z morderczymi zakonnicami
Kolejne spotkanie cyklu PORA ZWYROLA już 5 grudnia w Rialto!Tym razem obnażymy przed wami sekrety klasztornych cel i skrywane pod habitami mroczne żądze zamieszkujących je mniszek. UWAGA: filmy zaprezentujemy z lektorami na żywo! Nunsploitation to nurt kina exploitation koncentrujący się wokół tematów opętania, celibatu i opresji religijnej generowanej przez kościelną etykę. Zagadnienia te zainspirowały w latach 70 twórców nurtu do imponującej kreatywności w gromadzeniu na ekranie obrazów perwersji i przemocy. Dla wszystkich amatorów opowieści o trudach i pokusach zakonnego życia, przygotowaliśmy dwapodręcznikowe filmy nurtu:OPISY FILMÓW:
Satanico Pandemonium (znany również jako Sexorcysta!)
reż. Gilberto Martínez Solares,
Meksyk 1975, 87'
Satanico Pandemonium to mroczna surrealistyczna baśń osadzona w średniowieczu. Bohaterką filmu jest siostra Maria, której podczas spaceru ukazuje się sam diabeł. Na nic się zdaje smaganie pejczem, gdyż bohaterka miast wyplenić zgubną wizję z umysłu, zaczyna rozbudzać swą uśpioną seksualność. Tytuł zainspirował Roberta Rodrigueza, który w hołdzie dla filmu nazwał tak bohaterkę graną przez Salmę Hayek w swoim Od zmierzchu do świtu (1996).
Alucarda
reż. Juan López Moctezuma,
Meksyk 1977, 85'
Alucarda (znana polskim kolekcjonerom VHS-ów jako Piekło) to wysmakowana wizualnie, stylowa wariacja na temat Carmilii Sheridana Le Fanu, z wyraźnymi nawiązaniami do spuścizny Alejandro Jodorowskiego. Opowiada historię egzorcyzmów przeprowadzanych na dwóch młodych mniszkach zaprzysiężonych przez cygana szatanowi.
Prelekcję do filmów wygłosi Marcin Jauksz.
Satanico Pandemonium (znany również jako Sexorcysta!)
reż. Gilberto Martínez Solares,
Meksyk 1975, 87'
Satanico Pandemonium to mroczna surrealistyczna baśń osadzona w średniowieczu. Bohaterką filmu jest siostra Maria, której podczas spaceru ukazuje się sam diabeł. Na nic się zdaje smaganie pejczem, gdyż bohaterka miast wyplenić zgubną wizję z umysłu, zaczyna rozbudzać swą uśpioną seksualność. Tytuł zainspirował Roberta Rodrigueza, który w hołdzie dla filmu nazwał tak bohaterkę graną przez Salmę Hayek w swoim Od zmierzchu do świtu (1996).
Alucarda
reż. Juan López Moctezuma,
Meksyk 1977, 85'
Alucarda (znana polskim kolekcjonerom VHS-ów jako Piekło) to wysmakowana wizualnie, stylowa wariacja na temat Carmilii Sheridana Le Fanu, z wyraźnymi nawiązaniami do spuścizny Alejandro Jodorowskiego. Opowiada historię egzorcyzmów przeprowadzanych na dwóch młodych mniszkach zaprzysiężonych przez cygana szatanowi.
Prelekcję do filmów wygłosi Marcin Jauksz.
Porachunki
Były gangster mieszkający w Normandii z rodziną, zostaje objęty programem ochrony świadków. Jednak ciężko jest im pozbyć się starych nawyków.
Pozdrowienia z raju
Grupa uzbrojonych i zamaskowanych mężczyzn
wdziera się do hotelu i porywa dwunastu cudzoziemców. Atak wymierzony
był w grupę pracowników Banku Światowego, jednak ci hotel już opuścili.
Do niewoli dostają się więc zwykli turyści i misjonarze chrześcijańscy.
Wkrótce, zakładnicy zostają zmuszeni do wycieńczającego marszu przez
filipińską dżunglę.
Poznański Klub Podróżnika - "Gruzja i Ja - fotograf National Geographic o swoim kraju" - George Darchiashvili
Poznański Klub Podróżnika - "Kaszmir - w poszukiwaniu himalajskiego raju" Katarzyna Mazurkiewicz
Poznański Klub Podróżnika - "Nieoczywistości, czyli rowerem po Birmie, Laosie i Kambodży" Piotr Strzeżysz
Poznański Klub Podróżnika - Beata Lewandowska-Kaftan "Zanzibar, tam, gdzie Afryka splotła się z Orientem
Gościem będzie Beata Lewandowska-Kaftan - z wykształcenia geograf, z zawodu wydawca, z zamiłowania… kobieta w podróży. Przez ponad 30 lat pracowała dla szacownych oficyn polskich i międzynarodowych koncernów wydawniczych. 15 lat temu zakochała się w Afryce od pierwszego wejrzenia i wciąż tam wraca, jak do domu. Podróżowała po Kenii, Tanzanii i Zanzibarze, Ugandzie, Etiopii, Namibii, Botswanie, Zimbabwe, Mali i Burkina Faso. Zafascynowana Afryką i spotkanymi tam ludźmi napisała dwie książki „Afryka jest kobietą” oraz „Zanzibar – wyspa skarbów. Opowieści ze świata Suahili”. „Zanzibar – wyspa skarbów” otrzymała prestiżową NAGRODĘ MAGELLANA jako Książka podróżnicza 2018, a „Afryka jest kobietą” została wyróżniona jako Książka Roku przez portal Granice.Wybrzeże Suahili, którego sercem jest Zanzibar, to jedyne miejsce na świecie, gdzie Afryka tak mocno splotła się z Orientem. W efekcie na jej wschodnich wybrzeżach, nad Oceanem Indyjskim powstała wyjątkowa, barwna, kosmopolityczna kultura Suahili. Afryka dała jej witalność, rytmy, stare obrzędy i moc trwania. Arabia - islam, poezję i kunszt żeglarski. Indie i Daleka Azja - przyprawy, smaki i zmysł do handlu. Persja muzykę i bogactwo starych wzorów.Przez wieki żeglarze i kupcy z Arabii, Indii, Persji, Wysp Korzennych i całej Dalekiej Azji spotykali się i wymieniali towary z afrykańskimi ludami Bantu. Z czasem osiedlali się tu, budowali domy, mieszali krew. Krok po kroku, Afrykanie i przybysze wspólnie tworzyli nowy język, pieśni, obrzędy, nowe wzory, stroje i architekturę, potrawy, smaki i zapachy, nową kulturę i społeczeństwo. Świat Suahili, którego sercem jest Zanzibar.Zapraszam na pokaz zdjęć i opowieści z Zanzibaru, w podróż po historii i współczesności, na spotkania z żeglarzami i rybakami, na podwodne pola alg, na tradycyjne wesele i sekretny kobiecy rytuał unyago, do domów moich zanzibarskich przyjaciół. Do pięknego i zmysłowego świata Suahili, gdzie kobiety spowite w czarne buibui mijają się z tymi w kolorowych kangach, głos bębnów miesza się z dźwiękami liry kanun, a mocna arabska kawa pachnie kardamonem.
Poznański Klub Podróżnika - Ewa Świderska „Nie tylko wielbłądy. Opowieści z Jedwabnego Szlaku rowerem"
Poznański Klub Podróżnika - Katarzyna Mazurkiewicz "Wenezuela o smaku mango"
Katarzyna Mazurkiewicz "Wenezuela o smaku mango"
Poznański Klub Podróżnika - Od śniegów Kilimandżaro do plaż Zanzibaru - Katarzyna Mazurkiewicz
Poznański Klub Podróżnika - Sycylia - Ewa Cichocka i Magdalena Pannert
SYCYLIA. MIĘDZY NIEBEM A MORZEM – to wrażenia z dzikich archipelagów i czynnych wulkanów pomiędzy Europą a Afryką. Opowieści o greckich świątyniach, normańskich zamkach i zamieszkałych do dziś barokowych pałacach. To wreszcie spotkania z żywymi wyspiarskimi tradycjami i obyczajami na skraju kontynentu.
EWA KAROLINA CICHOCKA - dziennikarka, organizatorka i przewodniczka m.in. kobiecych wypraw z Fundacji Marka Kamińskiego (Robinson Crusoe była kobietą czy Wyspy z ognia). Ostatnie lata poświęciła poznawaniu Sycylii, przemierzając wyspę wielokrotnie m.in. z grupą kobiet z Polski i Sycylii (projekt Polak tu był). Jest autorką trasy po Sycylii – Śladami polskich artystów, zaprezentowanej na KOLOSACH, a także podróżniczych relacji, wystaw oraz książek o Sycylii. Jej zbiór reportaży i esejów pt. Sycylia. Między niebem a morzem, został wyróżniony w konkursie Magellana 2016 (najlepsze publikacje turystyczne) w kategorii: KSIĄŻKA PODRÓŻNICZA.
MAGDALENA PANNERT-BOBROWSKA - współautorka fotografii do książki o Sycylii oraz do wielu wspólnych i indywidualnych wystaw. Niestrudzona towarzyszka i inicjatorka eskapad nie tylko na Sycylię. Poznanianka i lekarka, dzieli pasję fotoreporterską z odpowiedzialnym zawodem.
W duecie potrafią wytrwale przemierzać nowe szlaki i godzinami śledzić z aparatami ludzi, krajobrazy i osobliwe detale. Równie niestrudzone są w dzieleniu się swoimi wrażeniami i pasjami.
„Stoimy na czubku wulkanu nad dziurą do wnętrza ziemi. Co kilka minut strzela w górę jak fajerwerk fontanna lawy, która rozpala noc czerwoną łuną. Słyszymy ryk wulkanu i czujemy drżenie ziemi i zapach siarki. To tak, jakby oglądać początek lub... koniec świata. Wokół tylko morze. Wieje i gwiżdże silny wiatr. Pewnie tak samo wiał, wypuszczony tu gdzieś z worków podarowanych Odyseuszowi przez króla wiatrów Eola”. Te chwile na wulkanie Stromboli to jedno z wielu emocjonujących wspomnień z podróży na Sycylię. Ta niezwykła, wypalona słońcem kraina o mitycznym rodowodzie przyciąga koneserów morskich krajobrazów oraz dzikiej i surowej natury. Jest także zasobna w spuściznę wielu nacji i wybitne dzieła architektury i sztuki. I może dlatego okazała się także inspirującą dla polskich artystów…
O różnorodności krajobrazowej, zawiłej historii, mieszkańcach, tradycjach i kuchni z pogranicza Europy i Afryki opowiedzą Ewa Cichocka i Magda Pannert, które od kilkunastu lat eksplorują wyspę. Wspominać będą nie tylko zdobywanie czynnych wulkanów, ale także uroki rybackich wiosek, majestat antycznych świątyń i blask bizantyjskich mozaik. Zdradzą także jak słodko jest zagubić się w gąszczu uliczek barokowych miast i wtopić się w tłum sycylijczyków, kultywujących od wieków tradycyjne festy i targi.
EWA KAROLINA CICHOCKA - dziennikarka, organizatorka i przewodniczka m.in. kobiecych wypraw z Fundacji Marka Kamińskiego (Robinson Crusoe była kobietą czy Wyspy z ognia). Ostatnie lata poświęciła poznawaniu Sycylii, przemierzając wyspę wielokrotnie m.in. z grupą kobiet z Polski i Sycylii (projekt Polak tu był). Jest autorką trasy po Sycylii – Śladami polskich artystów, zaprezentowanej na KOLOSACH, a także podróżniczych relacji, wystaw oraz książek o Sycylii. Jej zbiór reportaży i esejów pt. Sycylia. Między niebem a morzem, został wyróżniony w konkursie Magellana 2016 (najlepsze publikacje turystyczne) w kategorii: KSIĄŻKA PODRÓŻNICZA.
MAGDALENA PANNERT-BOBROWSKA - współautorka fotografii do książki o Sycylii oraz do wielu wspólnych i indywidualnych wystaw. Niestrudzona towarzyszka i inicjatorka eskapad nie tylko na Sycylię. Poznanianka i lekarka, dzieli pasję fotoreporterską z odpowiedzialnym zawodem.
W duecie potrafią wytrwale przemierzać nowe szlaki i godzinami śledzić z aparatami ludzi, krajobrazy i osobliwe detale. Równie niestrudzone są w dzieleniu się swoimi wrażeniami i pasjami.
„Stoimy na czubku wulkanu nad dziurą do wnętrza ziemi. Co kilka minut strzela w górę jak fajerwerk fontanna lawy, która rozpala noc czerwoną łuną. Słyszymy ryk wulkanu i czujemy drżenie ziemi i zapach siarki. To tak, jakby oglądać początek lub... koniec świata. Wokół tylko morze. Wieje i gwiżdże silny wiatr. Pewnie tak samo wiał, wypuszczony tu gdzieś z worków podarowanych Odyseuszowi przez króla wiatrów Eola”. Te chwile na wulkanie Stromboli to jedno z wielu emocjonujących wspomnień z podróży na Sycylię. Ta niezwykła, wypalona słońcem kraina o mitycznym rodowodzie przyciąga koneserów morskich krajobrazów oraz dzikiej i surowej natury. Jest także zasobna w spuściznę wielu nacji i wybitne dzieła architektury i sztuki. I może dlatego okazała się także inspirującą dla polskich artystów…
O różnorodności krajobrazowej, zawiłej historii, mieszkańcach, tradycjach i kuchni z pogranicza Europy i Afryki opowiedzą Ewa Cichocka i Magda Pannert, które od kilkunastu lat eksplorują wyspę. Wspominać będą nie tylko zdobywanie czynnych wulkanów, ale także uroki rybackich wiosek, majestat antycznych świątyń i blask bizantyjskich mozaik. Zdradzą także jak słodko jest zagubić się w gąszczu uliczek barokowych miast i wtopić się w tłum sycylijczyków, kultywujących od wieków tradycyjne festy i targi.
Poznański Klub Podróżnika - Wietnam słodko-gorzki
Andrzej Meller - urodził się w 1976 w Warszawie. Z wykształcenia antropolog kultury, z zawodu reporter. Od 17 roku życia w drodze. Poza Polską spędził kilkanaście lat. Swoje wędrówki rozpoczął od Syberii i rosyjskiego Dalekiego Wschodu, potem przez lata pisał reportaże z Kaukazu, Indii, Iranu, Afganistanu, Sri Lanki, Azji Południowo Wschodniej i arabskiej wiosny w Afryce Północnej. Jest autorem trzech książek reporterskich: "Miraż. Trzy lata w Azji" (reportaże wojenne i lifestylowe), "Zenga Zenga, czyli jak szczury zjadły króla Afryki" (o wojnie w Libii i upadku Muammara Kadafiego) oraz najnowszej, bestsellera "Czołem, nie ma hien. Wietnam jakiego nie znacie". Na Focus TV prowadził program "Prepersi-gotowi na wszystko".
Pozwól mi upaść
Oparta na faktach, wstrząsająca historia dwóch kobiet i ich uzależnienia od narkotyków. Toksyczna przyjaźń, zdrada i kolejne stadia narkotykowego piekła. Film zupełnie inny od klasycznych opowieści o uzależnionych i ich rodzinach. Mocne kino, które wprost boli (filmweb)
Prawie jak gladiator
Po wybuchu wulkanu w Pompejach, mały Tino
zostaje uratowany przez generała Chirona, założyciela najbardziej
znanej szkoły dla gladiatorów – Rzymskiej Akademii.
Dorasta pomiędzy walecznymi młodzieńcami, którzy marzą o karierze
gladiatorów, ciesząc się życiem, nie przejmując się swoją lekką nadwagą
i brakiem kondycji.
Prawie jak gladiator 3D
Po wybuchu wulkanu w Pompejach, mały Tino
zostaje uratowany przez generała Chirona, założyciela najbardziej
znanej szkoły dla gladiatorów – Rzymskiej Akademii.
Dorasta pomiędzy walecznymi młodzieńcami, którzy marzą o karierze
gladiatorów, ciesząc się życiem, nie przejmując się swoją lekką nadwagą
i brakiem kondycji.
Prometeusz
Oczekiwany z ogromnym zainteresowaniem najnowszy film Ridleya Scotta (”Robin Hood”, ”Królestwo niebieskie”), jego pierwszy film science fiction od czasu legendarnego ”Łowcy androidów”, którego akcja nawiązywać będzie do wątków słynnej serii o Obcym. W rolach głównych: niezapomniana Lisbet Salander z trylogii ”Millennium” Noomi Rapace i Michael Fassbender (”Bękarty wojny”, ”X-Men: Pierwsza klasa”).
Prometeusz 3D
Grupa odkrywców znajduje wskazówkę dotyczącą początków ludzkości na Ziemi. To prowadzi ich do emocjonującej podróży w najgłębsze zakątki wszechświata. Tam muszą stoczyć przerażającą bitwę by ocalić przyszłość ludzkiej rasy.
Przed północą
Ostatnia część trylogii z cyklu PRZED WSCHODEM SŁOŃCA i PRZED ZACHODEM SŁOŃCA z Julie Delpy i Ethanem Hawake'em w rolach głównych. Po raz pierwszy spotkali się PRZED WSCHODEM SŁOŃCA w pociągu do Wiednia. Dziewięć lat później wpadli na siebie w Paryżu PRZED ZACHODEM SŁOŃCA. Jesse i Celine są ze sobą już siedem lat. Co się wydarzy w ich związku na wakacjach w słonecznej Grecji? Ta dwójka z pewnością nie będzie się ze sobą nudzić. Błyskotliwe rozmowy, cięte riposty, sarkastyczny humor i emocje jeszcze bardziej intensywne niż wcześniej – tego lata on i ona poznają się na nowo.
Przegląd Filmów Wima Wendersa: ALICJA W MIASTACH
"Alicja w miastach" (Alice in the Cities)
Reż. Wim Wenders
RFN, 1974, 110 minut
"Alicja w miastach" jest, czwartym filmem Wendersa, ale reżyser często klasyfikuje go jako swój pierwszy, ponieważ odkrywa w nim film drogi jako gatunek. Jest to również pierwszy film Wendersa nakręcony częściowo w USA i pierwszy, w którym występuje jego „alter ego” Phillip Winter (Rüdiger Vogler). „Alicja w miastach” jest często porównywana do „Brzdąca” Charliego Chaplina. Film otrzymał Nagrodę Niemieckich Krytyków w 1974 roku. Dziennikarz Phillip Winter chce napisać artykuł o Ameryce, ale poza zrobieniem serii polaroidów nic innego mu się nie udaje. Rozczarowany rozpoczyna podróż powrotną do Niemiec. Niechętnie zgadza się wziąć małą Alice pod swoją opiekę, ponieważ jej matka, którą spotyka w Nowym Jorku dzień przed wyjazdem, odmawia zajęcia się dziewczynką. W Amsterdamie matka nie pojawia się zgodnie z umową, więc Winter i Alice wyruszają na poszukiwanie babci Alice w Zagłębiu Ruhry. Podczas wspólnych poszukiwań ich początkowa wzajemna niechęć stopniowo przeradza się w sympatię.
Reż. Wim Wenders
RFN, 1974, 110 minut
"Alicja w miastach" jest, czwartym filmem Wendersa, ale reżyser często klasyfikuje go jako swój pierwszy, ponieważ odkrywa w nim film drogi jako gatunek. Jest to również pierwszy film Wendersa nakręcony częściowo w USA i pierwszy, w którym występuje jego „alter ego” Phillip Winter (Rüdiger Vogler). „Alicja w miastach” jest często porównywana do „Brzdąca” Charliego Chaplina. Film otrzymał Nagrodę Niemieckich Krytyków w 1974 roku. Dziennikarz Phillip Winter chce napisać artykuł o Ameryce, ale poza zrobieniem serii polaroidów nic innego mu się nie udaje. Rozczarowany rozpoczyna podróż powrotną do Niemiec. Niechętnie zgadza się wziąć małą Alice pod swoją opiekę, ponieważ jej matka, którą spotyka w Nowym Jorku dzień przed wyjazdem, odmawia zajęcia się dziewczynką. W Amsterdamie matka nie pojawia się zgodnie z umową, więc Winter i Alice wyruszają na poszukiwanie babci Alice w Zagłębiu Ruhry. Podczas wspólnych poszukiwań ich początkowa wzajemna niechęć stopniowo przeradza się w sympatię.
Przegląd filmów Wima Wendersa: AMERYKAŃSKI PRZYJACIEL
"Amerykański przyjaciel" (The American Friend)
Reż. Wim Wenders
Francja, RFN, 1977, 127 minut
Amerykański przyjaciel prezentowany był w konkursie głównym w Cannes, zdobył Nagrodę Niemieckich Krytyków i Złotą Niemiecką Nagrodę Filmową w 1977 roku i jest dziś uważany za dzieło wybitne. Inspiracją dla filmu była powieść „Gra Ripleya” Patricii Highsmith. Jonathan Zimmermann (Bruno Ganz) wierzy, że wkrótce umrze na białaczkę. Pozbawiony skrupułów Amerykanin Tom Ripley (Dennis Hopper) dowiaduje się o tym i wykorzystuje chorobę Zimmermanna do własnych celów. Przedstawia Jonathana oszustowi Minotowi, który proponuje śmiertelnie choremu mężczyźnie, by został zawodowym seryjnym mordercą. W zamian ma otrzymać rozsądne wynagrodzenie, które zapewni jego żonie i dzieciom finansową przyszłość. Co ma do stracenia, skoro i tak umrze? Między dwoma skrajnie różnymi mężczyznami rodzi się przyjaźń, a Ripley ostatecznie interweniuje, gdy Zimmermann nie jest już zdolny do popełnienia kolejnego morderstwa.
Reż. Wim Wenders
Francja, RFN, 1977, 127 minut
Amerykański przyjaciel prezentowany był w konkursie głównym w Cannes, zdobył Nagrodę Niemieckich Krytyków i Złotą Niemiecką Nagrodę Filmową w 1977 roku i jest dziś uważany za dzieło wybitne. Inspiracją dla filmu była powieść „Gra Ripleya” Patricii Highsmith. Jonathan Zimmermann (Bruno Ganz) wierzy, że wkrótce umrze na białaczkę. Pozbawiony skrupułów Amerykanin Tom Ripley (Dennis Hopper) dowiaduje się o tym i wykorzystuje chorobę Zimmermanna do własnych celów. Przedstawia Jonathana oszustowi Minotowi, który proponuje śmiertelnie choremu mężczyźnie, by został zawodowym seryjnym mordercą. W zamian ma otrzymać rozsądne wynagrodzenie, które zapewni jego żonie i dzieciom finansową przyszłość. Co ma do stracenia, skoro i tak umrze? Między dwoma skrajnie różnymi mężczyznami rodzi się przyjaźń, a Ripley ostatecznie interweniuje, gdy Zimmermann nie jest już zdolny do popełnienia kolejnego morderstwa.
Przegląd filmów Wima Wendersa: BUENA VISTA SOCIAL CLUB
"Buena Vista Social Club"
Reż. Wim Wenders
Niemcy, USA, Kuba, Wielka Brytania, Francja, 1999, 101 minut
Wim Wenders towarzyszył w podróży do Hawany swojemu wieloletniemu przyjacielowi Ry Cooderowi, który napisał już wcześniej muzykę do jego filmów „Paryż, Teksas” i „Koniec przemocy”. Reżyser zanurzył się w świecie kubańskiej muzyki: przez kilka miesięcy towarzyszył zespołowi Buena Vista Social Club, najpierw w ich domu w Hawanie, następnie kilka tygodni później, w kwietniu 1998 roku, w Amsterdamie na pierwszym publicznym występie grupy, a jeszcze później, w lipcu 1998 roku, na triumfalnym koncercie w Carnegie Hall w Nowym Jorku. W ten sposób podążał za niemłodymi już bohaterami tradycyjnej kubańskiej muzyki na ich drodze od całkowitego zapomnienia do światowej sławy, co stało się w ciągu zaledwie kilku miesięcy. „Myślałem, że kręcę film dokumentalny – powiedział –a tymczasem byliśmy świadkami bajki, której nikt nie mógł sobie wymarzyć”. Dokument muzyczny stał się kinową sensacją i odniósł światowy sukces. Oprócz nominacji do Oscara dla najlepszego filmu dokumentalnego „Buena Vista Social Club” otrzymał m.in. Europejską Nagrodę Filmową, Złotą Niemiecką Nagrodę Filmową, Złotą Kamerę, Brazylijską Wielką Nagrodę Filmową.
Reż. Wim Wenders
Niemcy, USA, Kuba, Wielka Brytania, Francja, 1999, 101 minut
Wim Wenders towarzyszył w podróży do Hawany swojemu wieloletniemu przyjacielowi Ry Cooderowi, który napisał już wcześniej muzykę do jego filmów „Paryż, Teksas” i „Koniec przemocy”. Reżyser zanurzył się w świecie kubańskiej muzyki: przez kilka miesięcy towarzyszył zespołowi Buena Vista Social Club, najpierw w ich domu w Hawanie, następnie kilka tygodni później, w kwietniu 1998 roku, w Amsterdamie na pierwszym publicznym występie grupy, a jeszcze później, w lipcu 1998 roku, na triumfalnym koncercie w Carnegie Hall w Nowym Jorku. W ten sposób podążał za niemłodymi już bohaterami tradycyjnej kubańskiej muzyki na ich drodze od całkowitego zapomnienia do światowej sławy, co stało się w ciągu zaledwie kilku miesięcy. „Myślałem, że kręcę film dokumentalny – powiedział –a tymczasem byliśmy świadkami bajki, której nikt nie mógł sobie wymarzyć”. Dokument muzyczny stał się kinową sensacją i odniósł światowy sukces. Oprócz nominacji do Oscara dla najlepszego filmu dokumentalnego „Buena Vista Social Club” otrzymał m.in. Europejską Nagrodę Filmową, Złotą Niemiecką Nagrodę Filmową, Złotą Kamerę, Brazylijską Wielką Nagrodę Filmową.
Przegląd filmów Wima Wendersa: NIEBO NAD BERLINEM
"Niebo nad Berlinem" (Der Himmel über Berlin)
Reż. Wim Wenders
Francja, RFN, 1987, 128 minut
Film nagrodzony został m.in. Złotą Palmą w Cannes (Najlepszy reżyser) i zdobył dwie Europejskie Nagrody Filmowe (Najlepszy reżyser, najlepszy aktor drugoplanowy). „Niebo nad Berlinem” jest swoistym „powrotem do domu” Wendersa i pierwszym niemieckim filmem po ośmiu latach spędzonych w Ameryce. Jego głównymi bohaterami są aniołowie stróże, przyjazne niewidzialne istoty w prochowcach, które słuchają myśli śmiertelników i próbują ich pocieszyć. Jeden z nich, Damiel (Bruno Ganz), pragnie stać się człowiekiem po tym, jak zakochuje się w pięknej artystce trapezowej Marion (Solveig Dommartin). Peter Falk, który gra samego siebie, pomaga mu przekroczyć tę granicę, wprowadzając go w tajniki drobnych przyjemności życia... Film stał się kultowy na całym świecie i w 1998 roku doczekał się remake'u pod tytułem „Miasto Aniołów” z Nicolasem Cage’em i Meg Ryan w rolach głównych.
Reż. Wim Wenders
Francja, RFN, 1987, 128 minut
Film nagrodzony został m.in. Złotą Palmą w Cannes (Najlepszy reżyser) i zdobył dwie Europejskie Nagrody Filmowe (Najlepszy reżyser, najlepszy aktor drugoplanowy). „Niebo nad Berlinem” jest swoistym „powrotem do domu” Wendersa i pierwszym niemieckim filmem po ośmiu latach spędzonych w Ameryce. Jego głównymi bohaterami są aniołowie stróże, przyjazne niewidzialne istoty w prochowcach, które słuchają myśli śmiertelników i próbują ich pocieszyć. Jeden z nich, Damiel (Bruno Ganz), pragnie stać się człowiekiem po tym, jak zakochuje się w pięknej artystce trapezowej Marion (Solveig Dommartin). Peter Falk, który gra samego siebie, pomaga mu przekroczyć tę granicę, wprowadzając go w tajniki drobnych przyjemności życia... Film stał się kultowy na całym świecie i w 1998 roku doczekał się remake'u pod tytułem „Miasto Aniołów” z Nicolasem Cage’em i Meg Ryan w rolach głównych.
Przegląd filmów Wima Wendersa: PARYŻ, TEKSAS
"Paryż, Teksas" (Paris, Texas)
Reż. Wim Wenders
Francja, Wielka Brytania, RFN, 1984, 147 minut
Paryż, Teksas jest uważany za najbardziej znany i odnoszący największe sukcesy na świecie film Wendersa. Doceniony przez krytyków, był nominowany do Złotego Globu, zdobył wiele głównych międzynarodowych nagród, w tym Złotą Palmę w Cannes w roku 1984. Ten niezwykły film drogi, oparty na scenariuszu laureata Nagrody Pulitzera Sama Sheparda, opowiada historię Travisa (Harry Dean Stanton), mężczyzny, który pewnego dnia w upale wędruje z Meksyku do Teksasu. Travis nie mówi ani słowa. Wydaje się też, że stracił większość wspomnień. Kieruje nim jednak pragnienie odnalezienia swojej rodziny –młodej żony Jane (Nastassja Kinski), którą prawdopodobnie naraził na śmiertelne niebezpieczeństwo swoją chorobliwą zazdrością, i jego 7-letniego syna Huntera. Przez cztery lata Travis był uznawany za zmarłego. Jego brat Walt przylatuje do Teksasu z Los Angeles, aby odnaleźć zaginionego brata. Walt wraz z żoną Ann zostali rodzicami zastępczymi Huntera. Bardzo trudno jest im teraz zrezygnować z tych ról, zwłaszcza gdy dowiadują się, że Travis chce wraz z synem wyruszyć na poszukiwanie Jane. Nie wiedzą o niej nic, poza tym, że prawdopodobnie mieszka w Houston... Oprócz imponujących kreacji aktorskich Harry'ego Deana Stantona jako Travisa i Nastassji Kinski jako Jane, „Paryż, Teksas” stał się również filmem kultowym ze względu na wyjątkową ścieżkę dźwiękową autorstwa Ry Coodera.
Reż. Wim Wenders
Francja, Wielka Brytania, RFN, 1984, 147 minut
Paryż, Teksas jest uważany za najbardziej znany i odnoszący największe sukcesy na świecie film Wendersa. Doceniony przez krytyków, był nominowany do Złotego Globu, zdobył wiele głównych międzynarodowych nagród, w tym Złotą Palmę w Cannes w roku 1984. Ten niezwykły film drogi, oparty na scenariuszu laureata Nagrody Pulitzera Sama Sheparda, opowiada historię Travisa (Harry Dean Stanton), mężczyzny, który pewnego dnia w upale wędruje z Meksyku do Teksasu. Travis nie mówi ani słowa. Wydaje się też, że stracił większość wspomnień. Kieruje nim jednak pragnienie odnalezienia swojej rodziny –młodej żony Jane (Nastassja Kinski), którą prawdopodobnie naraził na śmiertelne niebezpieczeństwo swoją chorobliwą zazdrością, i jego 7-letniego syna Huntera. Przez cztery lata Travis był uznawany za zmarłego. Jego brat Walt przylatuje do Teksasu z Los Angeles, aby odnaleźć zaginionego brata. Walt wraz z żoną Ann zostali rodzicami zastępczymi Huntera. Bardzo trudno jest im teraz zrezygnować z tych ról, zwłaszcza gdy dowiadują się, że Travis chce wraz z synem wyruszyć na poszukiwanie Jane. Nie wiedzą o niej nic, poza tym, że prawdopodobnie mieszka w Houston... Oprócz imponujących kreacji aktorskich Harry'ego Deana Stantona jako Travisa i Nastassji Kinski jako Jane, „Paryż, Teksas” stał się również filmem kultowym ze względu na wyjątkową ścieżkę dźwiękową autorstwa Ry Coodera.
Przekleństwa niewinności (re-release)
"Przekleństwa niewinności" (The Virgin Suicides)
Reż. Sofia Coppola
USA, 1999, 97 minut, wersja odrestaurowana 4K
Pamiętasz lato, które zmieniło twoje życie? Legendarny debiut reżyserski Sofii Coppoli, który otworzył drzwi do świata dziewczyńskich sekretów, powraca do polskich kin w wersji odrestaurowanej 4K! Przekleństwa niewinności są adaptacją kultowej, kilkukrotnie wydawanej w Polsce powieści Jeffreya Eugenidesa. Historia pięciu sióstr Lisbon opowiada o pierwszych razach i wkraczaniu w dorosłość, przed którą nie da się (czy aby na pewno?) uciec. Zjawiskowo nakręcone przez Eda Lachmana, z eteryczną oprawą muzyczną w wykonaniu duetu Air, Przekleństwa niewinności to zmysłowa opowieść o dorastaniu w latach 70. Ćwierć wieku później ta skąpana w nasyconych, słonecznych kolorach dekada pozostaje przede wszystkim wspomnieniem i fantazją – zapisaną w porzuconych pamiętnikach, wyciętych drzewach i dźwiękach gramofonowych płyt. Nastoletnie siostry Lisbon wspomina bezimienny narrator, zakochany przed laty nie tyle w jednej z dziewcząt, ile w nastroju tajemniczości, jaki wokół siebie roztaczały. Przekleństwa niewinności mają wielopokoleniową obsadę, złożoną z aktorów o charakterystycznej aurze: James Woods (Wideodrom), Kathleen Turner (Żar ciała) oraz przede wszystkim młodziutcy Kirsten Dunst (Wywiad z wampirem, Maria Antonina) i Josh Hartnett (Pearl Harbor, Sin City). Zwiewny, marzycielski styl filmu został zainspirowany Piknikiem pod Wiszącą Skałą, dzięki czemu debiut Coppoli wygląda niczym przeniesienie tajemniczej historii Petera Weira w realia amerykańskich przedmieść. Na Przekleństwach niewinności wychowały się pokolenia dziewczyn i kobiet, którym bliska jest uchwycona w filmie wrażliwość. Produkcyjne wsparcie American Zoetrope, firmy Francisa Forda Coppoli, i swoboda wyobraźni Sofii zaowocowały jednym z przełomowych debiutów współczesnego kina – intymną, choć niepozbawioną niepokoju, pachnącą ciepłym latem historią, w której można się zanurzyć i rozsmakować.
Reż. Sofia Coppola
USA, 1999, 97 minut, wersja odrestaurowana 4K
Pamiętasz lato, które zmieniło twoje życie? Legendarny debiut reżyserski Sofii Coppoli, który otworzył drzwi do świata dziewczyńskich sekretów, powraca do polskich kin w wersji odrestaurowanej 4K! Przekleństwa niewinności są adaptacją kultowej, kilkukrotnie wydawanej w Polsce powieści Jeffreya Eugenidesa. Historia pięciu sióstr Lisbon opowiada o pierwszych razach i wkraczaniu w dorosłość, przed którą nie da się (czy aby na pewno?) uciec. Zjawiskowo nakręcone przez Eda Lachmana, z eteryczną oprawą muzyczną w wykonaniu duetu Air, Przekleństwa niewinności to zmysłowa opowieść o dorastaniu w latach 70. Ćwierć wieku później ta skąpana w nasyconych, słonecznych kolorach dekada pozostaje przede wszystkim wspomnieniem i fantazją – zapisaną w porzuconych pamiętnikach, wyciętych drzewach i dźwiękach gramofonowych płyt. Nastoletnie siostry Lisbon wspomina bezimienny narrator, zakochany przed laty nie tyle w jednej z dziewcząt, ile w nastroju tajemniczości, jaki wokół siebie roztaczały. Przekleństwa niewinności mają wielopokoleniową obsadę, złożoną z aktorów o charakterystycznej aurze: James Woods (Wideodrom), Kathleen Turner (Żar ciała) oraz przede wszystkim młodziutcy Kirsten Dunst (Wywiad z wampirem, Maria Antonina) i Josh Hartnett (Pearl Harbor, Sin City). Zwiewny, marzycielski styl filmu został zainspirowany Piknikiem pod Wiszącą Skałą, dzięki czemu debiut Coppoli wygląda niczym przeniesienie tajemniczej historii Petera Weira w realia amerykańskich przedmieść. Na Przekleństwach niewinności wychowały się pokolenia dziewczyn i kobiet, którym bliska jest uchwycona w filmie wrażliwość. Produkcyjne wsparcie American Zoetrope, firmy Francisa Forda Coppoli, i swoboda wyobraźni Sofii zaowocowały jednym z przełomowych debiutów współczesnego kina – intymną, choć niepozbawioną niepokoju, pachnącą ciepłym latem historią, w której można się zanurzyć i rozsmakować.
Przeszłość
Ahmad i Marie nieformalnie zakończyli swój związek cztery lata temu. Po długiej rozłące mężczyzna przylatuje do Paryża, aby ostatecznie podpisać dokumenty i tym samym doprowadzić sprawę rozwodową do końca. Marie potrzebuje tych formalności, aby móc wejść w nowy związek małżeński z Samirem. Spotkanie nabiera dramatyzmu, kiedy Ahmad dowiaduje się, że atmosfera w domu Marie daleka jest od normalności. Z każdą chwilą kolejne tajemnice z przeszłości wychodzą na jaw i odciskają swoje piętno na życiu wszystkich.
Przytul mnie. Poszukiwacze miodu
„Przytul mnie. Poszukiwacze miodu” to historia dorastającego Misia, który w dniu swoich urodzin chce przeżyć pierwszą w życiu przygodę i wyruszyć do legendarnej Złotej Krainy. Pomysł ten nie spotyka się z aprobatą lubiącego jaskiniane pielesze oraz długie, spokojne drzemki Tatusia.
Pucio
"Pucio"
Reż. Marta Stróżycka
Polska, 2026, 45 minut, dubbing
Pucio to propozycja filmowa bez ograniczeń wiekowych, przygotowana z myślą o najmłodszych widzach. 45-minutowy zestaw odcinków pozwala dzieciom w komfortowy sposób wejść w świat sali kinowej, a rodzicom daje poczucie, że uczestniczą w wartościowym i bezpiecznym wydarzeniu. Film jest adaptacją bestsellerowej serii książek autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry, z ilustracjami Joanny Kłos, wydawanej przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”. Publikacje od lat wspierają rodziców i dzieci – pomagają w nauce mowy i oswajaniu codziennych emocji. Filmowa odsłona Pucia wiernie oddaje charakter znany z książek – ciepło, uważność i humor, który trafia zarówno do najmłodszych, jak i dorosłych. Twórcy stawiają na spokojną narrację, bliskość rodzinnych relacji i historie osadzone w codzienności dziecka. To kino, które nie przebodźcowuje, lecz zaprasza do wspólnego przeżywania i rozmowy po seansie.
Reż. Marta Stróżycka
Polska, 2026, 45 minut, dubbing
Pucio to propozycja filmowa bez ograniczeń wiekowych, przygotowana z myślą o najmłodszych widzach. 45-minutowy zestaw odcinków pozwala dzieciom w komfortowy sposób wejść w świat sali kinowej, a rodzicom daje poczucie, że uczestniczą w wartościowym i bezpiecznym wydarzeniu. Film jest adaptacją bestsellerowej serii książek autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry, z ilustracjami Joanny Kłos, wydawanej przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”. Publikacje od lat wspierają rodziców i dzieci – pomagają w nauce mowy i oswajaniu codziennych emocji. Filmowa odsłona Pucia wiernie oddaje charakter znany z książek – ciepło, uważność i humor, który trafia zarówno do najmłodszych, jak i dorosłych. Twórcy stawiają na spokojną narrację, bliskość rodzinnych relacji i historie osadzone w codzienności dziecka. To kino, które nie przebodźcowuje, lecz zaprasza do wspólnego przeżywania i rozmowy po seansie.
Pucio kocha zwierzaki
"Pucio kocha zwierzaki"
Reż. Marta Stróżycka
Polska, 2026, 45 minut, dubbing
Tym razem rodzinie Pucia na ekranie towarzyszyć będą wyjątkowi bohaterowie – pies Funio, kot Mimi i cała gromada zwierzaków. U uwielbianego przez najmłodszych widzów bohatera jak zwykle nie zabraknie przygód. Pucio podczas wakacji u dziadków na wsi posadzi swoje pierwsze drzewo, a w trakcie spaceru w parku wspólnie z Misią wyruszy na misję ratunkową w poszukiwaniu psa sąsiada. Kiedy ukochany Funio poczuje się gorzej, rodzeństwo zrobi wszystko, by przywrócić pupilowi dobry humor.
Reż. Marta Stróżycka
Polska, 2026, 45 minut, dubbing
Tym razem rodzinie Pucia na ekranie towarzyszyć będą wyjątkowi bohaterowie – pies Funio, kot Mimi i cała gromada zwierzaków. U uwielbianego przez najmłodszych widzów bohatera jak zwykle nie zabraknie przygód. Pucio podczas wakacji u dziadków na wsi posadzi swoje pierwsze drzewo, a w trakcie spaceru w parku wspólnie z Misią wyruszy na misję ratunkową w poszukiwaniu psa sąsiada. Kiedy ukochany Funio poczuje się gorzej, rodzeństwo zrobi wszystko, by przywrócić pupilowi dobry humor.
PÓŁNOC
"Północ"
reż. Oh-seung Kwon
Koorea Południowa 2020
Niesłysząca Kyung Mi, wraca późną nocą do domu po ciężkim dniu w pracy. Po kolacji służbowej z natarczywym klientem, udaje się na spotkanie z matką. Błądząc ciemnymi ulicami Seulu, jest świadkiem próby morderstwa nieznajomej dziewczyny. Zauważona przez seryjnego mordercę Do Shika, sama staje się jego celem.
reż. Oh-seung Kwon
Koorea Południowa 2020
Niesłysząca Kyung Mi, wraca późną nocą do domu po ciężkim dniu w pracy. Po kolacji służbowej z natarczywym klientem, udaje się na spotkanie z matką. Błądząc ciemnymi ulicami Seulu, jest świadkiem próby morderstwa nieznajomej dziewczyny. Zauważona przez seryjnego mordercę Do Shika, sama staje się jego celem.
PĘTLA
"Pętla"
Reż. Wojciech Has
Polska, 1957, 96 minut
Akcja toczy się w ciągu jednego dnia. Głównym bohaterem jest Kuba, rozpaczliwie walczący z nałogiem pijaństwa. Po południu, wraz z narzeczoną Krystyną ma udać się do lekarza, który zaaplikuje mu kurację. Na razie musi czekać. Czeka samotnie w mieszkaniu, które przypomina nieco rekwizytornię teatru. Co jakiś czas dzwoni telefon. To znajomi, niby współczujący, a tak naprawdę wścibscy i denerwujący. Kuba nie wytrzymuje. Poirytowany wychodzi na miasto. Włóczy się bez celu po ulicach, spotyka młodzieńczą miłość, wdaje się w burdę i ląduje w komisariacie. Wypuszczony idzie do baru "Pod orłem", gdzie znów sięga po kieliszek. W konsekwencji Kuba - uświadamiając sobie, że nigdy nie pokona nałogu - popełnia samobójstwo.
Reż. Wojciech Has
Polska, 1957, 96 minut
Akcja toczy się w ciągu jednego dnia. Głównym bohaterem jest Kuba, rozpaczliwie walczący z nałogiem pijaństwa. Po południu, wraz z narzeczoną Krystyną ma udać się do lekarza, który zaaplikuje mu kurację. Na razie musi czekać. Czeka samotnie w mieszkaniu, które przypomina nieco rekwizytornię teatru. Co jakiś czas dzwoni telefon. To znajomi, niby współczujący, a tak naprawdę wścibscy i denerwujący. Kuba nie wytrzymuje. Poirytowany wychodzi na miasto. Włóczy się bez celu po ulicach, spotyka młodzieńczą miłość, wdaje się w burdę i ląduje w komisariacie. Wypuszczony idzie do baru "Pod orłem", gdzie znów sięga po kieliszek. W konsekwencji Kuba - uświadamiając sobie, że nigdy nie pokona nałogu - popełnia samobójstwo.
PŁAZY. PIONIERZY ŻYCIA NA LĄDZIE
Płazy znikają z naszego otoczenia w alarmującym tempie. Drastyczny spadek, w tym zanik całych populacji i masowe lokalne wymierania, obserwowany jest na całym świecie od lat 80. XX wieku. Istnieje wiele przyczyn tej złej sytuacji. To zmiany klimatu, ale przede wszystkim działania człowieka, który osusza mokradła, aby przejąć kolejne obszary dla swoich celów.
Film jest unikatowym, artystycznym inwentarzem płazów występujących w Polsce, szczególnie w polskich lasach, gdzie wiele gatunków ma w obecnej sytuacji największe szanse na przeżycie. Wizualną stronę filmu uzupełnia narracja czytana przez Krystynę Czubównę.
☘️ Wstęp wolny. Darmowe wejściówki dostępne w kasie kina.
Film jest unikatowym, artystycznym inwentarzem płazów występujących w Polsce, szczególnie w polskich lasach, gdzie wiele gatunków ma w obecnej sytuacji największe szanse na przeżycie. Wizualną stronę filmu uzupełnia narracja czytana przez Krystynę Czubównę.
☘️ Wstęp wolny. Darmowe wejściówki dostępne w kasie kina.
Płynące wieżowce
Główny bohater - Kuba to młody chłopak, który mieszka razem z matką i swoją dziewczyną, Sylwią. Z pozoru życie Kuby wydaje się jasne i poukładane. Mieszka z dziewczyną, którą kocha, studiuje na AWF-ie. Trenuje pływanie, jest jednym z najlepiej zapowiadających się zawodników i głównych faworytów do udziału w zbliżających się zawodach. Poza tym prowadzi normalne życie, jak jego rówieśnicy. Na jednej z imprez poznaje Michała. Między chłopakami rodzi się silna emocjonalna więź. Kuba nieoczekiwanie odkrywa fascynację innym mężczyzną. Przerażony uczuciami, które się w nim budzą, nie potrafi odnaleźć się w nowej dla siebie sytuacji. Jego, wydawałoby się, stały i silny związek z Sylwią wyraźnie komplikuje się.
QUEER
"Queer"
reż. Luca Guadagnino
USA. Włochy 137 minut
Odurzające, hipnotyczne kino o poszukiwaniu raju na ziemi, miłosnym głodzie i erotycznej obsesji. „Queer”, najnowszy film Luki Guadagnino („Tamte dni, tamte noce”, „Jestem miłością”, „Challengers”) teleportuje widzów do świata nieposkromionych pragnień, szamańskich rytuałów i zmysłowej, dzikiej natury. Bohaterami są dwaj Amerykanie: posągowo piękny, młody Gene Allerton (magnetyczny Drew Starkey), i starszy od niego, zmagający się z uzależnieniami i samotnością William Lee (Daniel Craig). „Queer” to druga, równie udana, współpraca Guadagnino ze scenarzystą Justinem Kuritzkesem, autorem scenariusza do „Challengers”.
Daniel Craig, który zasłynął jako Bond, u Guadagnino zagrał najodważniejszą ze swoich dotychczasowych ról. Aktor wydobywa ze swojej postaci zarówno magnetyczny erotyzm, jak i tragiczną śmieszność dojrzałego mężczyzny, który zakochał się jak nastolatek. Razem ze Starkeyem tworzą elektryzujący duet: jeden jest nieuchwytny, chłodny i piękny, drugi – nienasycony, wygłodniały uczucia i trawiony erotyczną gorączką. Bohaterowie, amerykańscy ekspaci, spotykają się w Meksyku lat 50. i rozpoczynają transową podróż, która zawiedzie ich aż do ekwadorskiej dżungli. Ekranizacja kultowej powieści Williama S. Burroughsa wydobywa z literatury cały wizualny przepych i zmysłowe piękno, jednocześnie nie uciekając od przenikliwego politycznego komentarza. Satyra na pruderyjną i pełną hipokryzji Amerykę splata się tu z najintensywniejszym ekranowym romansem ostatnich lat.
Całości dopełnia porywająca ścieżka dźwiękowa. Muzykę do „Queer” skomponowali Trent Reznor i Atticus Ross (zdobywcy Oscara za ścieżkę dźwiękową do „The Social Network”), a jeden z ich nowych utworów wykonuje brazylijski piosenkarz i kompozytor Caetano Veloso. Soundtrack wypełniają też przeboje Sinéad O’Connor, Nirvany, Prince’a i New Order. Każdy dźwięk i każda piosenka w tym filmie opowiada historię szalonej, nieodwzajemnionej miłości, która jest jak narkotyk – wciąga i pozostawia ciągły niedosyt – ale której każdy chciałby choć raz doświadczyć.
reż. Luca Guadagnino
USA. Włochy 137 minut
Odurzające, hipnotyczne kino o poszukiwaniu raju na ziemi, miłosnym głodzie i erotycznej obsesji. „Queer”, najnowszy film Luki Guadagnino („Tamte dni, tamte noce”, „Jestem miłością”, „Challengers”) teleportuje widzów do świata nieposkromionych pragnień, szamańskich rytuałów i zmysłowej, dzikiej natury. Bohaterami są dwaj Amerykanie: posągowo piękny, młody Gene Allerton (magnetyczny Drew Starkey), i starszy od niego, zmagający się z uzależnieniami i samotnością William Lee (Daniel Craig). „Queer” to druga, równie udana, współpraca Guadagnino ze scenarzystą Justinem Kuritzkesem, autorem scenariusza do „Challengers”.
Daniel Craig, który zasłynął jako Bond, u Guadagnino zagrał najodważniejszą ze swoich dotychczasowych ról. Aktor wydobywa ze swojej postaci zarówno magnetyczny erotyzm, jak i tragiczną śmieszność dojrzałego mężczyzny, który zakochał się jak nastolatek. Razem ze Starkeyem tworzą elektryzujący duet: jeden jest nieuchwytny, chłodny i piękny, drugi – nienasycony, wygłodniały uczucia i trawiony erotyczną gorączką. Bohaterowie, amerykańscy ekspaci, spotykają się w Meksyku lat 50. i rozpoczynają transową podróż, która zawiedzie ich aż do ekwadorskiej dżungli. Ekranizacja kultowej powieści Williama S. Burroughsa wydobywa z literatury cały wizualny przepych i zmysłowe piękno, jednocześnie nie uciekając od przenikliwego politycznego komentarza. Satyra na pruderyjną i pełną hipokryzji Amerykę splata się tu z najintensywniejszym ekranowym romansem ostatnich lat.
Całości dopełnia porywająca ścieżka dźwiękowa. Muzykę do „Queer” skomponowali Trent Reznor i Atticus Ross (zdobywcy Oscara za ścieżkę dźwiękową do „The Social Network”), a jeden z ich nowych utworów wykonuje brazylijski piosenkarz i kompozytor Caetano Veloso. Soundtrack wypełniają też przeboje Sinéad O’Connor, Nirvany, Prince’a i New Order. Każdy dźwięk i każda piosenka w tym filmie opowiada historię szalonej, nieodwzajemnionej miłości, która jest jak narkotyk – wciąga i pozostawia ciągły niedosyt – ale której każdy chciałby choć raz doświadczyć.
QUEER
"Queer"
Reż. Luca Guadagnino
USA, Włochy, 2024, 137 minut
Odurzające, hipnotyczne kino o poszukiwaniu raju na ziemi, miłosnym głodzie i erotycznej obsesji. „Queer”, najnowszy film Luki Guadagnino („Tamte dni, tamte noce”, „Jestem miłością”, „Challengers”) teleportuje widzów do świata nieposkromionych pragnień, szamańskich rytuałów i zmysłowej, dzikiej natury. Bohaterami są dwaj Amerykanie: posągowo piękny, młody Gene Allerton (magnetyczny Drew Starkey), i starszy od niego, zmagający się z uzależnieniami i samotnością William Lee (Daniel Craig). „Queer” to druga, równie udana, współpraca Guadagnino ze scenarzystą Justinem Kuritzkesem, autorem scenariusza do „Challengers”. Daniel Craig, który zasłynął jako Bond, u Guadagnino zagrał najodważniejszą ze swoich dotychczasowych ról. Aktor wydobywa ze swojej postaci zarówno magnetyczny erotyzm, jak i tragiczną śmieszność dojrzałego mężczyzny, który zakochał się jak nastolatek. Razem ze Starkeyem tworzą elektryzujący duet: jeden jest nieuchwytny, chłodny i piękny, drugi – nienasycony, wygłodniały uczucia i trawiony erotyczną gorączką. Bohaterowie, amerykańscy ekspaci, spotykają się w Meksyku lat 50. i rozpoczynają transową podróż, która zawiedzie ich aż do ekwadorskiej dżungli. Ekranizacja kultowej powieści Williama S. Burroughsa wydobywa z literatury cały wizualny przepych i zmysłowe piękno, jednocześnie nie uciekając od przenikliwego politycznego komentarza. Satyra na pruderyjną i pełną hipokryzji Amerykę splata się tu z najintensywniejszym ekranowym romansem ostatnich lat. Całości dopełnia porywająca ścieżka dźwiękowa. Muzykę do „Queer” skomponowali Trent Reznor i Atticus Ross (zdobywcy Oscara za ścieżkę dźwiękową do „The Social Network”), a jeden z ich nowych utworów wykonuje brazylijski piosenkarz i kompozytor Caetano Veloso. Soundtrack wypełniają też przeboje Sinéad O’Connor, Nirvany, Prince’a i New Order. Każdy dźwięk i każda piosenka w tym filmie opowiada historię szalonej, nieodwzajemnionej miłości, która jest jak narkotyk – wciąga i pozostawia ciągły niedosyt – ale której każdy chciałby choć raz doświadczyć.
Reż. Luca Guadagnino
USA, Włochy, 2024, 137 minut
Odurzające, hipnotyczne kino o poszukiwaniu raju na ziemi, miłosnym głodzie i erotycznej obsesji. „Queer”, najnowszy film Luki Guadagnino („Tamte dni, tamte noce”, „Jestem miłością”, „Challengers”) teleportuje widzów do świata nieposkromionych pragnień, szamańskich rytuałów i zmysłowej, dzikiej natury. Bohaterami są dwaj Amerykanie: posągowo piękny, młody Gene Allerton (magnetyczny Drew Starkey), i starszy od niego, zmagający się z uzależnieniami i samotnością William Lee (Daniel Craig). „Queer” to druga, równie udana, współpraca Guadagnino ze scenarzystą Justinem Kuritzkesem, autorem scenariusza do „Challengers”. Daniel Craig, który zasłynął jako Bond, u Guadagnino zagrał najodważniejszą ze swoich dotychczasowych ról. Aktor wydobywa ze swojej postaci zarówno magnetyczny erotyzm, jak i tragiczną śmieszność dojrzałego mężczyzny, który zakochał się jak nastolatek. Razem ze Starkeyem tworzą elektryzujący duet: jeden jest nieuchwytny, chłodny i piękny, drugi – nienasycony, wygłodniały uczucia i trawiony erotyczną gorączką. Bohaterowie, amerykańscy ekspaci, spotykają się w Meksyku lat 50. i rozpoczynają transową podróż, która zawiedzie ich aż do ekwadorskiej dżungli. Ekranizacja kultowej powieści Williama S. Burroughsa wydobywa z literatury cały wizualny przepych i zmysłowe piękno, jednocześnie nie uciekając od przenikliwego politycznego komentarza. Satyra na pruderyjną i pełną hipokryzji Amerykę splata się tu z najintensywniejszym ekranowym romansem ostatnich lat. Całości dopełnia porywająca ścieżka dźwiękowa. Muzykę do „Queer” skomponowali Trent Reznor i Atticus Ross (zdobywcy Oscara za ścieżkę dźwiękową do „The Social Network”), a jeden z ich nowych utworów wykonuje brazylijski piosenkarz i kompozytor Caetano Veloso. Soundtrack wypełniają też przeboje Sinéad O’Connor, Nirvany, Prince’a i New Order. Każdy dźwięk i każda piosenka w tym filmie opowiada historię szalonej, nieodwzajemnionej miłości, która jest jak narkotyk – wciąga i pozostawia ciągły niedosyt – ale której każdy chciałby choć raz doświadczyć.
Queen - Hungarian Rhapsody 1986
Oryginalnie nagrany w 1986 roku, ten legendarny film koncertowy został zdigitalizowany do wysokiej jakości HD i dźwięku 5.1 surround w celu pierwszej w historii dystrybucji kinowej.
W ramach odnoszącej niezwykły sukces trasy Magic Tour z 1986 roku, która była ostatnią graną przez Freddiego Mercurego, pierwszy raz udało się włączyć Węgry do programu. Trzy lata przed upadkiem Muru Berlińskiego był to największy koncert, jaki miał miejsce na Népstadion w Budapeszcie.
“Jesteśmy zachwyceni, że fani Queen z całego świata w końcu mają szansę przeżyć ten niesamowity dla zespołu moment. Wiedzieliśmy, że koncert na stadionie w Budapeszcie będzie przełomowy, ale nie spodziewaliśmy się, że będzie to aż tak historyczna noc. Koncert wygląda i brzmi świetnie na ekranie kinowym w całej jego cyfrowej odsłonie, a dokument świetnie sprawdza się w roli wprowadzenia. To był naprawdę niezwykły czas w historii zespołu.” – Brian May i Roger Taylor.
W ramach odnoszącej niezwykły sukces trasy Magic Tour z 1986 roku, która była ostatnią graną przez Freddiego Mercurego, pierwszy raz udało się włączyć Węgry do programu. Trzy lata przed upadkiem Muru Berlińskiego był to największy koncert, jaki miał miejsce na Népstadion w Budapeszcie.
“Jesteśmy zachwyceni, że fani Queen z całego świata w końcu mają szansę przeżyć ten niesamowity dla zespołu moment. Wiedzieliśmy, że koncert na stadionie w Budapeszcie będzie przełomowy, ale nie spodziewaliśmy się, że będzie to aż tak historyczna noc. Koncert wygląda i brzmi świetnie na ekranie kinowym w całej jego cyfrowej odsłonie, a dokument świetnie sprawdza się w roli wprowadzenia. To był naprawdę niezwykły czas w historii zespołu.” – Brian May i Roger Taylor.
RABUSIE FISTASZKOW
1 genialna wiewiórka, 10 gangsterów z przypadku i 1000 kilogramów orzeszków. Szykujcie się na najśmieszniejszy skok w historii kina animowanego! Wiewiór ledwo co wyszedł z zoologicznego ogrodu poprawczego, a już pakuje się w kolejną aferę. Chciwa korporacja wywiozła z lasu wszystkie żołędzie, aby przerobić je na… krem do pięt. Wiewiór skrzykuję ekipę włamywaczy, aby zorganizować skok stulecia i ocalić zwierzęta przed głodem. Trzy wiewiórki, wąż, żaba, szczur, nietoperz, jeżozwierz i egzotyczne pangoliny - takiej bandy rabusiów jeszcze w kinie nie było!
RADIOSTORY
"Radiostory"
Reż. Maciej Hydr
Polska, 2023
Rok 1991, kilkanaście miesięcy po upadku komunizmu, Gdańsk. Reemigrant Jacek Waldemar wraca do Polski z chęcią działania. Ujrzawszy ojczysty bałagan, biedę i bezrobocie, uruchamia pierwsze na wybrzeżu prywatne radio. To wstrząs dla Słomińskiego, dyrektora lokalnej rozgłośni państwowego nadawcy. Do tej pory to, czy jego audycji ktokolwiek słucha, nie miało dla niego znaczenia!!! Waldemar walczy zacięcie, bo wygrana słuchalności to konkretne wpływy z reklam.... ale pewnego dnia mieszkańcy Gdańska mają jeszcze większy wybór...
Reż. Maciej Hydr
Polska, 2023
Rok 1991, kilkanaście miesięcy po upadku komunizmu, Gdańsk. Reemigrant Jacek Waldemar wraca do Polski z chęcią działania. Ujrzawszy ojczysty bałagan, biedę i bezrobocie, uruchamia pierwsze na wybrzeżu prywatne radio. To wstrząs dla Słomińskiego, dyrektora lokalnej rozgłośni państwowego nadawcy. Do tej pory to, czy jego audycji ktokolwiek słucha, nie miało dla niego znaczenia!!! Waldemar walczy zacięcie, bo wygrana słuchalności to konkretne wpływy z reklam.... ale pewnego dnia mieszkańcy Gdańska mają jeszcze większy wybór...
RADIOWCY BEZ CENZURY
Mikrofoniarze. Zawodowcy. Radiowcy. Znają ich miliony, bo codziennie budzą i są z Wami w pracy. Towarzysze z radia wychodzą na scenę i mówią to czego na antenie nie wypada. Przemysław Skowron i Tomasz Olbratowski bez cenzury. Czy tak w ogóle przystoi? Zobaczcie radiowców. Będzie bezkompromisowo, ostro, a czasami niegrzecznie!
RAFAEL ODKRYTY NA NOWO
"Rafael odkryty na nowo"
reżyseria: Phil Grabsky
Ponad 200 obrazów i rysunków, w tym ponad 100 niepokazywanych w kinach, będzie tematem nowego filmu Phila Grabsky’ego, który powstał z okazji 500. rocznicy śmierci Rafaela Santi (zm. 6 kwietnia 1520), włoskiego malarza i architekta, najmłodszy z trójki słynnych artystów włoskiego renesansu – obok Michała Anioła i Leonarda da Vinci.
Film ukaże dzieła zgromadzone m.in. w Luwrze, Uffizi, National Gallery of Art czy Muzeum Prado. Dla widzów będzie to niewątpliwa okazja do poznania kreatywności i umiejętności Rafaela, który często nie jest jeszcze dobrze zrozumiany.
reżyseria: Phil Grabsky
Ponad 200 obrazów i rysunków, w tym ponad 100 niepokazywanych w kinach, będzie tematem nowego filmu Phila Grabsky’ego, który powstał z okazji 500. rocznicy śmierci Rafaela Santi (zm. 6 kwietnia 1520), włoskiego malarza i architekta, najmłodszy z trójki słynnych artystów włoskiego renesansu – obok Michała Anioła i Leonarda da Vinci.
Film ukaże dzieła zgromadzone m.in. w Luwrze, Uffizi, National Gallery of Art czy Muzeum Prado. Dla widzów będzie to niewątpliwa okazja do poznania kreatywności i umiejętności Rafaela, który często nie jest jeszcze dobrze zrozumiany.
RAFAEL. MŁODY GENIUSZ
"Rafael. Młody geniusz" (Raphael: The Young Prodigy)
Reż. Massimo Ferrari
Włochy, 2021, 90 minut
Zanurz się w epokę renesansu i odkryj wysublimowaną sztukę Rafaela. Podziwiaj portrety niezwykłych kobiet: Matki, Przyjaciółki, Sekretnej Kochanki i Klientki, których osobowości rozkwitają na płótnach. Matka, która zmarła, gdy artysta miał zaledwie osiem lat. Wielbicielki, które wspierały go na drodze do sukcesu. Kobieta, która niemal przyczyniła się do jego śmierci. Istniały naprawdę lub były tylko wytworem wyobraźni. Rafael (1483-1520) uwiecznił ideał niebiańskiego piękna. Dzięki pracy światowej sławy ekspertów możemy poznać najważniejsze momenty z życia jednego z największych mistrzów renesansu.
Reż. Massimo Ferrari
Włochy, 2021, 90 minut
Zanurz się w epokę renesansu i odkryj wysublimowaną sztukę Rafaela. Podziwiaj portrety niezwykłych kobiet: Matki, Przyjaciółki, Sekretnej Kochanki i Klientki, których osobowości rozkwitają na płótnach. Matka, która zmarła, gdy artysta miał zaledwie osiem lat. Wielbicielki, które wspierały go na drodze do sukcesu. Kobieta, która niemal przyczyniła się do jego śmierci. Istniały naprawdę lub były tylko wytworem wyobraźni. Rafael (1483-1520) uwiecznił ideał niebiańskiego piękna. Dzięki pracy światowej sławy ekspertów możemy poznać najważniejsze momenty z życia jednego z największych mistrzów renesansu.
RAMBO: PIERWSZA KREW
"Rambo: Pierwsza krew" (First Blood)
Reż. Ted Kotcheff
USA, 1982, 93 minuty
Chciał tylko coś zjeść, a zapoczątkował jedną z najważniejszych serii w historii kina. Weteran wojny w Wietnamie, John J. Rambo (Sylvester Stallone), dociera do miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego przyjaciela. Miejscowy szeryf (Brian Dennehy) uznaje go za przybłędę i próbuje zmusić do opuszczenia miasta. Gdy Rambo odmawia, przedstawiciele policji zaczynają się nad nim znęcać. Mężczyzna ucieka w miejsce, w którym potrafi walczyć najlepiej – do otaczającego miasteczko lasu. Od tej pory to policja będzie dla niego zwierzyną. Kultowy film Teda Kotcheffa pozwolił Sylvestrowi Stallone wspiąć się na szczyt listy największych gwiazd Hollywood, a ponadto doczekał się czterech kontynuacji i tysięcy nawiązań w popkulturze. Często zapomina się jednak, że „Rambo: Pierwsza krew” to nie tylko doskonały film akcji, ale przede wszystkim arcydzieło kina antywojennego mierzące się z problemem stresu pourazowego i bezlitośnie rozdrapujące ranę, którą dla amerykańskiego społeczeństwa była zakończona niedawno wojna w Wietnamie.
Reż. Ted Kotcheff
USA, 1982, 93 minuty
Chciał tylko coś zjeść, a zapoczątkował jedną z najważniejszych serii w historii kina. Weteran wojny w Wietnamie, John J. Rambo (Sylvester Stallone), dociera do miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego przyjaciela. Miejscowy szeryf (Brian Dennehy) uznaje go za przybłędę i próbuje zmusić do opuszczenia miasta. Gdy Rambo odmawia, przedstawiciele policji zaczynają się nad nim znęcać. Mężczyzna ucieka w miejsce, w którym potrafi walczyć najlepiej – do otaczającego miasteczko lasu. Od tej pory to policja będzie dla niego zwierzyną. Kultowy film Teda Kotcheffa pozwolił Sylvestrowi Stallone wspiąć się na szczyt listy największych gwiazd Hollywood, a ponadto doczekał się czterech kontynuacji i tysięcy nawiązań w popkulturze. Często zapomina się jednak, że „Rambo: Pierwsza krew” to nie tylko doskonały film akcji, ale przede wszystkim arcydzieło kina antywojennego mierzące się z problemem stresu pourazowego i bezlitośnie rozdrapujące ranę, którą dla amerykańskiego społeczeństwa była zakończona niedawno wojna w Wietnamie.
RAN - DROGA PRZEZ CZAS | przegląd filmów Akiry Kurosawy
"Ran - Akira Kurosawa"
Reż. Akira Kurosawa
Japonia, Francja, 1985, 160 minut
W momencie premiery Ranu Kurosawa miał 75 lat: wiek godny mistrza. Historyczny spektakl, oparty luźno na „Królu Lirze” i legendach o Motonarim Mōrim, został zamierzony przez reżysera jako ukoronowanie własnej drogi twórczej. W historii pana feudalnego Hidetory i jego trzech wiarołomnych synów odbija się być może historia samego filmowca: starzejącego się giganta kina, któremu trudno odnaleźć się w nowej rzeczywistości. I tym razem produkcja została częściowo sfinansowana przez zagranicznego producenta, dzięki czemu film mógł mieć wymarzony przez Kurosawę rozmach i skalę (praca nad scenariuszem trwała dekadę). W Ran każdy detal kolorystyczny, każdy element scenografii i kompozycji kadru, zostały zaplanowane z rozmysłem przez szukającego perfekcji reżysera. Efektem jest fresk, w którym spojrzenie z dystansu kontrastuje z rozdzierającym dramatem podzielonej rodziny.
Reż. Akira Kurosawa
Japonia, Francja, 1985, 160 minut
W momencie premiery Ranu Kurosawa miał 75 lat: wiek godny mistrza. Historyczny spektakl, oparty luźno na „Królu Lirze” i legendach o Motonarim Mōrim, został zamierzony przez reżysera jako ukoronowanie własnej drogi twórczej. W historii pana feudalnego Hidetory i jego trzech wiarołomnych synów odbija się być może historia samego filmowca: starzejącego się giganta kina, któremu trudno odnaleźć się w nowej rzeczywistości. I tym razem produkcja została częściowo sfinansowana przez zagranicznego producenta, dzięki czemu film mógł mieć wymarzony przez Kurosawę rozmach i skalę (praca nad scenariuszem trwała dekadę). W Ran każdy detal kolorystyczny, każdy element scenografii i kompozycji kadru, zostały zaplanowane z rozmysłem przez szukającego perfekcji reżysera. Efektem jest fresk, w którym spojrzenie z dystansu kontrastuje z rozdzierającym dramatem podzielonej rodziny.
RANDKA Z KRÓLOWĄ
Elżbieta i jej młodsza siostra Małgorzata wymykają się z oficjalnego przyjęcia w hotelu Ritz w Londynie. Podekscytowane ruszają w miasto. Kiedy Małgorzata znika w tłumie wraz z grupą świętujących kapitanów marynarki, Elżbieta wpada (dosłownie!) w ramiona młodego lotnika – Jacka. Zderzenie odmiennych światów tej nietypowej pary doprowadza do serii zabawnych pomyłek. Szczególnie, że Jack nie wie kim jest Elżbieta, ona zaś nie zna jego tajemnicy. Próbując odnaleźć Małgorzatę, jednocześnie uciekają przed dwoma wysłannikami Królewskiej Gwardii.
RANGOON
„Rangoon” to epicka historia miłosna, której akcja toczy się w 1944 r. Główną bohaterką jest piękna bollywoodzkaaktorka, panna Julia, która rezygnuje z wygód i prestiżu świata filmu dla występów przed angielskimi i indyjskimi żołnierzami w samym środku dżungli na granicy indyjsko-birmańskiej. W samym środku wojny, której rytm wyznaczają kolejne bitwy i zdrady, Julia zakochuje się w indyjskim żołnierzu Nawabie. To dzięki niemu poznaje gorzką prawdę o walce Indii o niepodległość. Dramat wojny nabiera wymiaru osobistego, gdy Rusi, mentor i kochanek Julii, dowiaduje się o gorącym romansie łączącym ją z Nawabem.
RAPHAEL: THE LORD OF THE ARTS
Niewielu artystów w dziejach sztuki miało tak bogate życie, jak Rafael Santi. Zmarł w wieku zaledwie 37 lat, a mimo to potrafił pozostawić niezatarty ślad w historii sztuki. Jego ojciec Giovanni Santi był malarzem i intelektualistą na dworze Federica da Montefeltro w Urbino i prawdopodobnie też osobą, która zainspirowała i wykształciła syna. W wieku 17 lat Rafael wszedł na salony i doskonale poradził sobie w kręgach towarzyskich Urbino, a potem Florencji i Rzymu. Zawsze uprzejmy, elegancki, nienagannie ubrany i skromy potrafił zaskarbić sobie łaski możnych, od których zależały zamówienia na dzieła sztuki mające ozdobić ich pałace, wille i kościoły. Wędrówkę po życiu artysty rozpoczynamy od domu rodzinnego w Urbino, gdzie Rafael jako dziecko nauczył się pierwszych rudymentów sztuki, a następnie przenosimy się do Palazzo Ducale, gdzie w młodości po raz pierwszy nawiązał kontakt z wielkimi arcydziełami epoki. Następnie oglądamy Florencję, gdzie tworzyli w tym samym czasie starsi mistrzowie epoki: Leonardo da Vinci i Michał Anioł, a gdzie Rafael malował swoje słynne Madonny. Opowieść kończy się w Rzymie – mieście, które konsekrowało sztukę przez związek z religią. W Watykanie film pokazuje najsłynniejsze dzieła artysty: freski w Stanzach Watykańskich, Madonnę di Foligno, Koronację Matki Boskiej i inne. Oglądamy także wnętrza Pałacu Apostolskiego i Kaplicy Sykstyńskiej upiększone talentem Rafaela.Opowieść o życiu wielkiego artysty została wzbogacona o fabularyzowane sceny przeplatane komentarzami wybitnych historyków sztuki: Antonia Paolucciego, Vincenza Farinelli i Antonia Natalego. Odwiedzimy 20 miejsc i zobaczymy 70 dzieł sztuki, z czego ponad 30 to najsłynniejsze i najbardziej reprezentatywne dzieła Rafaela.
RAPORT PILECKIEGO
"Raport Pileckiego"
Reż. Krzysztof Łukaszewicz
Polska, 2023, 119 minut
„Raport Pileckiego” to długo oczekiwana, historyczna produkcja, która przybliży losy jednego z największych polskich bohaterów – rotmistrza Witolda Pileckiego. Był harcerzem, uczestnikiem Bitwy Warszawskiej, obrońcą Polski w 1939 roku, członkiem ruchu oporu, powstańcem warszawskim, walczył też w armii Andersa. Wykazał się bezprecedensową w skali świata odwagą – zgłosił się na ochotnika, by wejść do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, z którego brawurowo zbiegł po 947 dniach. W raporcie napisanym po ucieczce przekazał światu prawdę o zbrodniczej działalności Niemców. Po wojnie aresztowany, torturowany i skazany na śmierć przez komunistów za działalność wrogą Polsce Ludowej, nigdy nie wyrzekł się swoich ideałów. Patriota wierny swoim wartościom i przysiędze złożonej Wolnej Polsce pozostał rozdarty między powinnościami wobec ojczyzny i rodziny. Odważny żołnierz, a zarazem czuły ojciec i mąż stanął w obliczu tragicznych dylematów moralnych. Jego postać pozostanie na zawsze w naszej kulturze symbolem miłości, bohaterstwa i niezłomnej walki o prawdę. W 1990 roku rotmistrz Pilecki został zrehabilitowany, a w 2006 prezydent Lech Kaczyński odznaczył go pośmiertnie Orderem Orła Białego. W 2013 roku rotmistrz został awansowany do stopnia pułkownika. Brytyjski historyk profesor Michael Foot zaliczył Witolda Pileckiego do grona sześciu najodważniejszych ludzi ruchu oporu podczas II wojny światowej.
Reż. Krzysztof Łukaszewicz
Polska, 2023, 119 minut
„Raport Pileckiego” to długo oczekiwana, historyczna produkcja, która przybliży losy jednego z największych polskich bohaterów – rotmistrza Witolda Pileckiego. Był harcerzem, uczestnikiem Bitwy Warszawskiej, obrońcą Polski w 1939 roku, członkiem ruchu oporu, powstańcem warszawskim, walczył też w armii Andersa. Wykazał się bezprecedensową w skali świata odwagą – zgłosił się na ochotnika, by wejść do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, z którego brawurowo zbiegł po 947 dniach. W raporcie napisanym po ucieczce przekazał światu prawdę o zbrodniczej działalności Niemców. Po wojnie aresztowany, torturowany i skazany na śmierć przez komunistów za działalność wrogą Polsce Ludowej, nigdy nie wyrzekł się swoich ideałów. Patriota wierny swoim wartościom i przysiędze złożonej Wolnej Polsce pozostał rozdarty między powinnościami wobec ojczyzny i rodziny. Odważny żołnierz, a zarazem czuły ojciec i mąż stanął w obliczu tragicznych dylematów moralnych. Jego postać pozostanie na zawsze w naszej kulturze symbolem miłości, bohaterstwa i niezłomnej walki o prawdę. W 1990 roku rotmistrz Pilecki został zrehabilitowany, a w 2006 prezydent Lech Kaczyński odznaczył go pośmiertnie Orderem Orła Białego. W 2013 roku rotmistrz został awansowany do stopnia pułkownika. Brytyjski historyk profesor Michael Foot zaliczył Witolda Pileckiego do grona sześciu najodważniejszych ludzi ruchu oporu podczas II wojny światowej.
RASHOMON
Średniowieczna Japonia. Dochodzi do dwóch aktów przemocy, widzowie poznają je z perspektywy osób w nich uczestniczących oraz naocznego świadka. Różne wersje popełnionego mordu i gwałt prezentowane są tak, że widz nie wie, kto jest sprawcą, kto ofiarą i co jest prawdą